|
|
ความทรงจำแล้วก็พลิ้วผ่านไปเหลือไว้เพียงประกายแววหวาน ประทับลึกซึ้งตรึงดวงมาน ดั่งสายธารเซาะสั่งฝั่งทะเล กลีบเสลาเคล้าเคลียแก้ม เผยอแย้มรับจุมพิตสนิทเสน่ห์ แน่ะ แน่ะ หนอนน้อยเกเร ทำตาเจ้าเล่ห์เลศนัย แดดแจ่มคูนจัดดอกเหลืองจ้า ทอดระย้าเบิกบานแจ่มใส ความสุขหวานซ่านซึ้งใจ จดจำเอาไว้ทุกวลี จดจำเอาไว้ จำไว้ มิให้เลือนรางจางสี เก็บความสุขหวานซ่านวานนี้ เป็นน้ำเลี้ยงชีวีไปจนตาย เพราะถึงเวลาต้องยอมรับ รอยประทับแก้มใสไร้ความหมาย รักข้างเดียวก็รังแต่เดียวดาย อับอายซวนเซเหว่ว้า สิ่งที่เขาเพียงเย้าเล่น สิเราถือเป็นสิ่งล้ำค่า สำหรับเขาเป็นเพียงวาจา สำหรับเราศรัทธาเต็มดวงใจ เขาสลัดตัดรอนนุ่มนวล คำอ่อนหวานล้วนชวนโหยไห้ อ่อนโยนแต่ไม่เหลือเยื่อใย ถึงปวดร้าวเพียงไรต้องยอมรับ ใจหนึ่งบอกศักดิ์ศรีก็มีอยู่ ไยมิสู้เชิดหน้าลากลับ แต่ความรู้สึกลึกซึ้งตรึงประทับ นั้นจะดับลงได้อย่างไรกัน อยู่ในโลกแห่งความจริง สิยึดแนบแอบอิงกับสิ่งฝัน คงกรรมเก่าเคยก่อตามทัน ก็เจ็บมันเสียให้สาใจ เก็บความสุขความฝันวันก่อน เก็บแววตาอาทรคนอ่อนไหว เก็บรอยยิ้มอายๆ เก็บสายใย เก็บเอาไว้ประโลมขวัญ.. วันร้าวราน |
