.


.
.
.
.
.
                                TEBI, LJUBAVI

                                1.

                                Volela bih da mogu
                                da te prelijem osmehom...
                                Da ti u oko pretočim
                                ovaj moj iskričav sjaj
                                koji kroz osmeh zaživi
                                kad ti se spomene ime...
                                Da ti stočim jos smelije
                                pogled sa jasnim podstrekom
                                koji vidi početke
                                i ne priznaje kraj...

                                Kako da ti ga predam?
                                Ne postoje te rime...
                                Kako sve da prenesem
                                kad putevi ne postoje...?
                                Nazirem samo drhtaj,
                                kao dah, treperav, sneni
                                u ono nemušto vreme
                                kad noć smenjuje dan...

                                I već mi sve nade streme
                                put tog tananog zračka
                                koji se niotkud razli
                                u niti žute boje...
                                I osmeh puče u meni
                                poput zrelog maslačka
                                i ode nošen nečim
                                da ti oblije san...
 

                                2.

                                Volela bih da mogu
                                svu ljubav da ti prenesem,
                                taj oblak beskrajne čežnje
                                i nežnosti i topline...
                                Da se duž zlatnih niti
                                sva moja ljubav raznese
                                i raspline po tebi
                                i nastavi da teče...
                                Da obavijem ti sve bi'
                                najčulnije dubine...

                                Prizivam bledo veče
                                protkano žutim sjajem.
                                Da li je ovo već bilo
                                ili će sve tek da bude?
                                Svejedno.
                                Ljubav mi teče
                                i ja bih samo da dajem
                                dok se juče kroz danas
                                u isto trajanje slilo.

                                Da li ce stići do tebe?
                                Ne sumnjam više ni trena.
                                U meni čežnje ima
                                da poruši sve planine.
                                U meni nežnost snena
                                jača od svih morskih plima
                                uz nebo ljubavi greje
                                i gazi sve daljine.

                                Samo se pitam tiho
                                dok niti šaraju sne:
                                hoće li zaista moći
                                da ti prenesu sve...?
 

                                3.

                                Volela bih da mogu
                                da ti dotaknem lice...
                                Da te usnama svojim
                                toplo osetim žudim...
                                Da talasava vatra
                                u dubinama mojim
                                kroz dodir izroni negde
                                gde skupa s tobom postojim...
                                I da svojom toplinom
                                i tvoju vatru budim...

                                Negde u odbljesku zlata
                                moj dah se meša s tvojim.
                                Kroz neke žućkaste niti
                                osećam tvoju kosu.
                                Dok modro, kasno veče
                                tvoje mi telo krije,
                                počinjem da postojim
                                kroz zlato koje se prosu.

                                I nije sve ovo varka.
                                Ja sam ti dala sebe,
                                svu plam što iz mene lije,
                                vrelinu svakog mog kutka...
                                I nije mi više bitno
                                da li sam ja još ja
                                ili postojim kroz tebe
                                dok je tog večnog trenutka...

                                Moj požar obojen žutim...
                                Znam da do tebe stiže...
                                jer s tvojim plamenom sluti,
                                zašto mi nisi bliže...?
 

                                4. 

                                Odraz Sunca u meni,
                                toplina koja me greje,
                                i žudnja i dah sneni
                                dok strujimo u jedno...
                                I meki odbljesak snova
                                što se treperi i smeje,
                                i čini od zajedništva
                                sve drugo manje vredno...
                                I sve drugo što šaljem
                                kroz ove zlatne niti,
                                sve ono što imam
                                do čega mi je stalo...
                                Nisu dovoljni u biti...
                                Ne dopiru istim sjajem...

                                Jer:
                                koliko god da ti dam,
                                još toga u meni ima...
                                koliko god da dajem,
                                u meni je još scvalo...
                                koliki god bio žuti sjaj,
                                još veća postoji plima...

                                I znam da ti nisam dala dovoljno,
                                da je sve to malo...

                                Dragana Konstantinović
..
.

.
.
.
Back to POEZIJA
1