Beantwoording van de hoofdvraag; wat zijn de verschillen en overeenkomsten tussen de beide soorten? Deze vraag heb ik, omdat het de hoofdvraag is, even in een apart hoofdstuk verwerkt. Bij de beide volken heb ik in het laatste hoofdstuk even een soort samenvatting gegeven van wat er nu typerend aan de cultuur en met name de mythen was. Deze samenvattingen staan bij de volken zelf, maar omdat ik de behandeling van de hoofdvraag apart doe zet ik de samenvatting nog even hieronder. Kelten In dit hoofdstuk komt ter sprake wat er nu aan deze verhalen zo typisch Keltisch is. Als eerste is het typisch dat de mythen nooit zijn opgeschreven in het Ogam, het schrift van de Kelten. Dit is raar, want andere beschavingen deden dit wel. Dit is dus zeer typisch iets voor de Kelten, we hebben dank zij de monniken toch nog wel een aantal verhalen van toen overgeleverd gekregen. Verder is iets typerends voor de Keltische mythologie dat deze opging in de Christelijke cultuur, verhalen werden uit hun verband gehaald en werden "verchristenlijkt." Anders dan bijvoorbeeld de Azteken, deze cultuur lijkt helemaal te zijn verdwenen. Van de Keltische cultuur vinden we vandaag de dag nog sporen. Nog iets wat de Kelten typeert is de verering van dichters die een hele belangrijke positie innamen in de samenleving; ze stonden hoog in aanzien. In de verhalen van bijvoorbeeld Cuchulain komen ook de elementen van de dood sterk naar voren; koppen snellen, offers en het ritueel van de poppenverbrandingen zijn typisch Keltisch. Andere culturen hadden ook offeranden, maar deden dit op een andere manier. Het grootste verschil met andere culturen qua mythologie is echter het verhaal van het ontstaan van de wereld. Anders dan bijvoorbeeld de Joden of de Noren hebben de Kelten hun visie op de schepping nooit opgeschreven. Ongetwijfeld hebben ze een visie op het ontstaan van deze wereld gehad, maar de gewone bevolking werd verboden er over te praten of te denken. De leer van het ontstaan werd hoogstwaarschijnlijk alleen aan druïden geleerd en deze mochten het niet door vertellen. De Keltische ontstaansleer, welke dat ook geweest mag zijn, is met de laatste druïde mee het graf in gegaan. Grieken De held Heracles was een zeer belangrijk persoon in de Griekse mythologie, en hij is daarom in dit werkstuk behandeld. Ook heb ik het scheppingsverhaal van de Griekse overlevering verteld en daarin kwam Zeus voor; de oppergod en dus ook een zeer belangrijk figuur in de Griekse mythologie. Deze verhalen gaven de mensen kracht en hoop (zeker Heracles, de beschermer van het volk). De Zeus staat met zijn rechte en eerlijke beleid dwars tegenover Cronus, die maling had aan alle goede dingen. Typisch voor de Grieken en dus later ook voor de Romeinen is dat ze erg geordend en rechtlijnig waren. Zeus was niet voor niets de oppergod, hij was een gekozen oppergod en dat had hij te danken aan zijn rechtvaardigheid. Verder is typerend voor deze mythologie dat de cultuur (en dus ook de verhalen) aanbleven, sterker nog; het heeft een groot deel van Europa beïnvloed via de Romeinen. Wat ook nog heel typerend is voor de Griekse mythologie, en dit is al een beetje in de inleiding besproken, is dat de mythologie aan de ene kant wat van zijn waarde heeft verloren (in godsdienstig opzicht), maar het is in handen gekomen van beroemde dichters die er echt iets eeuwigs van hebben gemaakt, in die zin dat het zelfs nu nog word verteld als "verhaal" dat bij die cultuur past. Dit is zeer typerend voor de Griekse cultuur en mythologie, en kom je bij weinig ander volken tegen. Ook typerend voor de Griekse mythologie is dat het altijd een "beïnvloeder" is geweest en dat het zelf weinig beïnvloed is door andere culturen of godsdiensten. Het is een leermeester geweest en zeker de Romeinen hebben veel overgenomen; vele goden en diensten werden onder een andere naam overgenomen. De Verschillen tussen de Keltische Mythen en de Griekse Mythen. Hier komt nu de helft van de hoofdvraag ter beantwoording; de verschillen. Allereerst is een groot verschil dat de Kelten zelf een groot volk waren, maar dat slechts de mythen afkomstig van de Britse eilanden zijn overgebleven. Er zijn er maar weinig over en wat er over is komt slecht uit 1 gebied. Dit is bij de Grieken wel anders, ondanks dat de Grieken een kleiner volk waren hebben we van hen veel meer gevonden. En de Grieken waren in het begin niet eens een eenheid, daarmee wil ik zeggen dat er misschien veel bronnen kwijt hadden kunnen gaan in onderlinge oorlogen en conflicten. Dit is misschien ook wel gebeurd, dit is immers moeilijk achteraf te controleren, maar daarentegen hebben we ook veel wel gevonden. Verder is een groot verschil tussen de beide soorten dat de Kelten nooit zelf hun mythen hebben opgeschreven in hun eigen taal; het Ogam. De mythen werden mondeling overgeleverd en zijn door de monniken opgeschreven. De Grieken schreven hun mythen wel op in hun eigen taal. Een groot verschil dus, zeker als je gaat kijken naar het waarheidsgehalte. Als een ander jouw verhalen moet opschreven dan kan het wel eens gebeuren dat hij het wat aanpast vanwege zijn belangen of het verandert wat door verschil in visie of normen + waarden. Dit is ook de rede waarom ik relatief veel aandacht heb besteed aan de volken zelf. Een ander groot verschil is de mate waarin de mythologie is blijven bestaan. De Keltische mythologie is een stuk meer verdwenen dan de Griekse, dit komt deels door de hoeveelheid bronnen die we van elk hebben. Als je minder bronnen ergens over hebt, kun je er ook minder over vertellen en blijft het minder bekend. Ook heeft dit te maken met de mate waarin de Grieken anderen hebben beïnvloed; de Grieken waren de leermeesters van de Romeinen en dit heeft geleid tot een uitbreiding van bekendheid van deze mythologie. Overal waar de Romeinen hun stempel namelijk op zetten, deden de Grieken dat dus door hun invloed ook. Toch zijn de Grieken bijna niet beïnvloed door de Romeinen en de Kelten zeker wel. Ook heeft het in handen nemen van de mythologie door de grote dichters voor een verschil in bekendheid gezorgd; de Keltische mythologie is dat niet overkomen. Het laatste verschil is het verschil in scheppingsverhaal. De Kelten hadden hier waarschijnlijk wel verhaal voor, maar dat is ons niet bekend. Het enige scheppingsverhaal van de Kelten wat ons bekend is, is die uit de Bijbel. De Grieken hadden hieromtrent wel een verhaal en die is uitgebreid aan bod gekomen. De Overeenkomsten tussen de Keltische en de Griekse mythologie. Er zijn natuurlijk ook overeenkomsten en die komen hier aan bod. Allereerst zijn er overeenkomsten te vinden in de onderwerpen van de mythen; dood, liefde, oorlog en vechtlust waren geliefde onderwerpen. Verder hadden de mythen ongeveer dezelfde functie; ze gaven uitleg over het ontstaan van de wereld en over bepaalde verschijnselen en beide soorten dienen als een soort overbrugging van de mens naar het bovennatuurlijke. Beide culturen zijn, als volgende punt van overeenkomst, in aanraking geweest met het Christendom en de Romeinen. Verder is een overeenkomst in die zin dat alletwee de mythen meerdere goden kenden, beiden waren dus polytheïstisch en ook waren de goden niet allemaal gelijk qua aanzien en macht.  Beide mythologische overleveringen zijn beide ook zeer oud. Hoewel we niet precies weten wanneer de eerste mythologische verhalen bij de Kelten de ronde deden zijn er verhalen gevonden van die men 2500 jaar geleden al kende en dus kunnen we met recht spreken van oud. Beide mythologieën kennen verhalen waar helden strijden voor gerechtigheid en de mensen beschermen tegen kwaad. Ten slotte stonden bij beide culturen de mensen die de verhalen levend hielden, door te vertellen of op te schrijven en voor te lezen, in hoog aanzien en hieruit kunnen we concluderen dat de mythologie toch een belangrijke plaats in de maatschappij in nam.