| Witte billen Geweldig om in Rio een dagje op de Copacabana te liggen, of zonsondergang vanaf het Christusbeeld te zien. De bikini's zijn wel heel erg klein in Rio. En die witte billen op het strand waren van mij. Gelukkig zijn ze al aardig bijgekleurd. Iedereen loopt over de stranden van de Copacabana en Ipanema heen en weer te flaneren. Maakt niet uit hoe dik je bent, maar de billen moeten in een string. Bikini's van 10 EUR kun je hier in de winkels in 3x afbetalen. Eten gaat per kilo, in buffetrestaurants schep je je bord vol, het eten wordt gewogen en je eet heerlijk voor maar 2 - 3 EUR. Nu ben ik in Buzios, een soort van Braziliaans San Tropez. Er zijn 23 stranden in de buurt, dus ik kan wel even vooruit. Ik blijf nog wel een tijdje in Brazilie want het weer is goed en er zijn volop stranden. Buzios, 19 oktober 2002 Er wordt wat afgefeest in Brazilie. In Salvador de Bahia is er elke avond wel live muziek te horen. Veel percussie en iedereen staat op straat te swingen. Ik heb me nog aan de samba gewaagd, maar je moet braziliaans zijn om met je billen te kunnen schudden. Ik ben nog een avond naar een Cadomble ceremonie geweest, een soort van Afrikaanse religie. In een achterbuurt van Salvador kwam ik in een leeg gehaalde huiskamer terecht. Na toestemming van de priester mocht ik de ceremonie bijwonen. Het begint rustig, iedereen zit wat te gapen en aan zijn haar te pielen terwijl de priester een gebed opdreunt. De priester, of eigenlijk de vader van het huis, was een grote indrukwekkende neger met ge-epileerde wenkbrauwen, gekleed in een wit kanten gewaad. Hij heeft een hele tijd op percussie muziek rond gedanst, tot hij ineens iedereen ging omhelzen. Om de beurt moesten we met hem dansen en ineens begon een jongen stuiptrekkingen te vertonen. Volgens mijn buurman werd zijn lichaam overgenomen door de geest die we hadden aangeroepen. De jongen werd afgevoerd en kwam later terug in een jurk. De drums gaan uren achter elkaar door. Nog een paar mensen kregen de geest. Ik weet niet wat voor geestverruimende middelen er aan te pas kwamen, maar het hele stel heeft nog een tijd in trance staan dansen. Een paar omaatjes gingen helemaal uit hun dak met een dikke sigaar in de mond. Aan het eind van de avond moest ik bij de vader komen om ´gereinigd´ te worden met een bos met takken. Gelukkig ben ik door de geesten met rust gelaten! Na deze enerverende ervaring moest ik natuurlijk wel een strand opzoeken om weer een beetje bij te komen. Anderhalve week heb ik op Morro de Sao Paolo vakantie gevierd. Erg relaxt, geen verkeer, maar wel prachtige stranden, exotische cocktails en veel strandfeesten. Rio de Janeiro, 24 november 2002 |
 |
 |
| Brazilie |