Show Me Your LOVE
Vol 12
***************************
คืนนี้ดวงจันทร์ส่องแสงสีซีดลงมาจากซอกหลืบของก้อนเมฆที่กระจายตัวอยู่บนฟ้า ความสว่างอันน้อยนิดทำให้คนที่นั่งตากอากาศอยู่ริมระเบียงสามารถอมยิ้มแก้มปริได้โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครแอบเห็น
ลมเย็นพัดพาเอาความหนาวสะท้านมาแตะต้องผิวกาย แต่ก็เทียบกันไม่ได้ความดื่มด่ำภายในใจที่ทำให้ทั่วทั้งร่างแทบจะมอดละลายไปกับ...รอยจุมพิตแรก...
จุนโนะนั่งแหงนมองดวงจันทร์ที่ทำตัวผลุบโผล่อยู่บนท้องฟ้า เขานึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักสามชั่วโมงที่แล้ว
จินกับเขาจูบกัน เข้าใจกัน พูดจาภาษารักกันแล้ว ...ความหนักใจค่อยคลายลง แต่ก็ยังไม่รู้ว่าหนทางรักในวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร
เขาจะรักกับจินได้นานสักเพียงไหน
จินเป็นดารานักร้องที่เริ่มมีชื่อเสียง เรื่องรักๆ ใคร่ๆ แวะเวียนมาไม่หยุด แล้วการรักกับผู้ชายด้วยกันล่ะ
สังคมภายนอกจะยอมรับหรือไม่นั้น จุนโนะหาคำตอบได้เองว่า ...ไม่อย่างแน่นอน... แล้วเขาต้องเจ็บช้ำหรือเปล่านะกับการรักกับจิน...
จุนโนะถอนหายใจเฮือก ทำหน้ามุ่ยกับต้นปาล์มที่แกว่งใบไปมา เขาถอนหายใจเฮือก จะคิดไปทำไมกัน
เรื่องร้ายๆ มันยังไม่เกิดขึ้น ตอนนี้เขากับจินกำลังไปกันได้ด้วยดี เหตุการณ์ในวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
อย่าเพิ่งคิดจะดีกว่า
เขาเดินเข้าห้องไปอย่างเงียบๆ แต่กระนั้นก็ยังอดสะดุ้งไม่ได้เมื่อเห็นร่างตะคุ่มของคาซึยะนั่งอยู่ที่เตียง
นอนไม่หลับล่ะซิถ้า? คาซึยะถามขึ้นมาก่อน จุนโนะเพียงแต่รับคำ และเดินไปนั่งชันเข่าบนเตียงของตัวเอง
ฉันว่าจะถามเรื่องสารภาพกับจินแล้วเชียว แต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วละมัง เห็นจูบกันอย่างซาบซึ้งแบบนั้นน่ะ
อื้อ....คาซึยะ...น่าอายจริงเชียว...ฉันบอกรักเขาก่อน เขาถึงตอบโอเค นี่ถ้าฉันไม่บอกเขา
เขาก็ทำเฉยๆ ง่ะนะ จุนโนะสารภาพเอาดื้อๆ
คงจะมีใจด้วยกันน่ะแหล่ะ ฉันว่าจินเขาออกจะหวงนายอยู่นะ ถ้าไม่รักแล้วจะหวงทำไมจริงมะ?
อือ....ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่เขาก็บอกว่าเขาก็รักฉันด้วยเหมือนกัน ...แค่นี้ก็คงพอระดับหนึ่งล่ะ
เรื่องที่เหลือในวันข้างหน้าน่ะ ปล่อยให้มันไปตามบุญก็แล้วกัน จุนโนะพูดแบบนี้
เลยทำให้คนฟังอดหัวเราะไม่ได้ ตบท้ายคาซึยะก็บอกว่า
นายก็พูดเหมือนคนแก่ ปลงแต่หัววันเลยเชียว
รักกับจินก็ต้องทำใจไว้ก่อน ชีวิตฉันมันไม่มีอะไรราบรื่นหรอกคาซึยะ...ตั้งแต่เด็กมาแล้ว...จะเจ็บซ้ำอีกสักครั้งก็คงไม่ถึงกับตายหรอกนะ
พรุ่งนี้ค่อยว่ากันดีกว่า วันนี้ฉันน่ะ......ฮ้าวววว.......ง่วงชะมัดเลย คาซึยะอ้าปากหาวทำท่าจะล้มตัวนอน
จุนโนะก็เลยถามขึ้นมาบ้าง
แล้วนายกับคุณโทโมะล่ะ ไปถึงไหนกันแล้วล่ะ?
โอ้ยจะไปถึงไหน...หมอนั่นน่ะเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย วันนี้พูดดีด้วย พรุ่งนี้พ่ออาจจะตวาดแว้ดใส่ฉันก็ได้
คาซึยะพูดแล้วก็หัวเราะ นึกไปถึงดวงตากลมโตของโทโมะที่หันมาจ้องใส่เขาเมื่อตอนที่ยืนมองจินกับจุนโนะจูบกันเมื่อตอนหัวค่ำ
ในขณะที่คนอื่นพากันโห่ฮา โทโมะกลับยื่นหน้ามาบอกเขาว่า
นายอย่ามายืนจูบกับฉันต่อหน้าคนเยอะๆ แบบนี้นะ!
คาซึยะขมวดคิ้ว แล้วพึมพำตอบกลับไปว่า
อยากจะจูบนักนี่
...ปึก.....
โดนกำปั้นน้อยๆ อัดเข้ากลางหลัง พอหันไปมองก็เห็นเจ้านายตาโตทำปากยื่น หลิ่วตามองเขาอย่างท้าทาย
(อีกแล้ว)
จำคำพูดของนายให้ดีเหอะ เจ้าซื่อบื้อ... โทโมะกระแทกเสียงใส่ จากนั้นก็หันไปช่วยเพื่อนๆ
ตะโกนแซวจินกับจุนโนะ ทิ้งให้เขาปวดหลังอยู่หนึบหนับ...
คุณโทโมะของเขา.......เฮ้อ.....ป่านนี้จะทำอะไรอยู่นะ คงนอนหลับฝันดีไปแล้วมั้ง ไม่รู้หรือไงว่า การมาแต่ละครั้งของคุณหนูลูกยากุซ่า นับวันก็ทำให้เขาใจสั่นหวั่นไหวมากขึ้นทุกที....
นายรักคุณโทโมะหรือเปล่า?
จู่ๆ เสียงใสๆ ของจุนโนะก็ดังแหวกอากาศมาปลุกความเคลิ้มของเขาให้ตื่นตัว คาซึยะรีบล้มตัวนอน
ยกมือก่ายหน้าผาก แล้วระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด
ไม่รู้เด่ะ...อาจจะยัง
ไม่รักกันเหรอ?
ยังหรอกมั้ง? นายถามทำไมจุนโนะ? คาซึยะถามกลับ
เปล่าหรอก แต่เห็นสนิทกันดีก็เลยถามดู จุนโนะนอนลงไปบ้าง เขาดึงผ้าห่มมาจรดคอ
หันไปมองเตียงอีกฟากหนึ่ง คาซึยะหันหลังให้แต่ก็ทันได้ยินประโยคสุดท้ายของเพื่อนบอกออกมาว่า
ฉันกับเขามันคนละชั้นกันนะจุนโนะ จะไปตีเสมอกับเขาได้ไงกัน?
จุนโนะเบือนหน้ากลับมา...คนละชั้นกันเหรอ?.....
...ใช่สิ...แต่ของเขากับจิน พื้นเพมันเสมอกัน ...แต่นั่นมันเมื่อก่อนนี่นะ
แต่ตอนนี้และในอนาคตล่ะ ความโด่งดังของวงมิราเคิลได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ...เขาเองก็เป็นเพียงแดนเซอร์ตัวเล็กๆ
แทบไม่มีใครสนใจ ผิดกับจินลิบลับเลย อย่างนี้ก็คงต้องเรียกคนละชั้นเหมือนกันซินะ.........
**************************************
จากคอนโดสุดหรูมาถึงบริษัท ซิกแนล โปรดักชั่นนั้น นับว่าไม่ไกลเท่าไรนัก ถ้าเดินกันก็คงพอเหนื่อย
ปกติแล้วโทโมะจะชวนเพื่อนๆ ออกเดินไปบริษัทเพราะเป็นการออกกำลังไปด้วยในตัว แต่เวลานี้เขารู้สึกว่ามันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ผิดแผกไปจากเดิม
รถรีมูซีนสีดำสนิทคันหนึ่งหรือสองคัน จอดอยู่เยื้องๆ กับคอนโดฯ และดูเหมือนจะมีอิทธิพลมากพอที่ไม่มีตำรวจจราจรที่ไหนกล้ายกไปไว้โรงพัก
เพราะเขตนั้นเป็นเขตห้ามจอดรถ แต่รถคันนี้จอดได้ นับว่าเก่งเอาการ โทโมะเขม้นมองว่าใช่รถที่บ้านของเขาหรือเปล่า
...แต่ปรากฏว่า เขาไม่เคยคุ้นกับรถพวกนั้นมาก่อน ...หรือว่าจะเป็นรถคันใหม่ที่ทางบ้านส่งมาคอยดูแลเขา....
คิ้วเรียวขมวดเมื่อชำเลืองมองทั้งรถและคนขับที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างรถ ดูไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย
โทโมะแน่ใจว่าเขาไม่เคยเห็นหน้าชายคนนี้มาก่อน ตอนที่เขาเดินผ่านไปนั้น ชายคนนั้นเพียงแต่หันมามองเพียงนิดเดียว
จากนั้นก็หันไปพ่นควันบุหรี่ใส่ท้องฟ้าต่อ ไม่ได้แสดงอาการสนใจเขาเลย
ใครวะ? โทโมะทำปากยื่น
ใครเหรอ? เรียวหันไปมองตาม เห็นอยู่หรอกว่า ชายในชุดดำนั่นมองโทโมะมาเหมือนกัน
ยากุซ่า... อุจี้กระซิบแล้วรีบกระแซะอยู่ข้างๆ เรียว
บ้าน่า...ไม่เคยเห็นยากุซ่าหรือไง.. จินกระเซ้าและหันไปแอบชี้ใส่โทโมะ ทำให้เรียวกับอุจี้พยักหน้าหัวเราะกันคิกคัก
แต่คนที่กำลังถูกนินทากลับหมกมุ่นอยู่กับการครุ่นคิด ...อะไรบางอย่างทำให้โทโมะไม่สบายใจ
เหมือนมีลางสังหรณ์อย่างบอกไม่ถูก แต่ถ้าจะให้พูดกับคนอื่น เขาก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
....
จนมาถึงบริษัทนั่นแหล่ะ การได้ฝึกซ้อมกับพวกแดนเซอร์ทำให้โทโมะลืมความสงสัยนั้นไปได้บ้าง
วันนี้จินกับจุนโนะดูจะจี๋จ๋ากันเป็นพิเศษ หลังจากเมื่อคืนนี้แล้ว ดูเหมือนทั้งสองหนุ่มต่างก็มีเรื่องคุยกันได้ไม่รู้เบื่อ
จินชวนโทโมะไปทานอาหารกลางวันที่แคนทีนของบริษัท แต่โทโมะไม่อยากขัดคอทั้งคู่ จึงขยิบตาให้คาซึยะ
เป็นอันรู้กันว่า วันนี้โทโมะอยากไปหาอะไรกินกับคาซึยะสองคนมากกว่า
จะไปไหนดีครับ? คาซึยะถาม เมื่อตอนที่ทั้งสองออกมาจากบริษัท
กินแถวๆ นี้ดีกว่า ...คือว่า...ความจริงฉันตั้งใจจะชวนนายออกห่างคู่ของจินสักหน่อย
ดูเหมือนเขาสองคนอยากจะไปกินกันสองต่อสอง โทโมะพูดแล้วกวาดตามองไปรอบตัว แต่แล้วเขาก็สะดุดอยู่ที่....
เอ๊ะนั่น...!!
อะไรครับ? คาซึยะหันไปมองตามสายตาของโทโมะ เห็นรถสีดำเป็นมันจอดอยู่ที่ข้างบริษัท
โทโมะหันมาบอกว่า
รถคันนั้นน่ะ...ฉันเห็นจอดอยู่ที่คอนโดฯ ฉันเมื่อเช้า ตอนนี้ไหงมาจอดตรงนี้แล้วล่ะ
รถของใครกัน? คนข้างกายถามด้วยความแปลกใจ โทโมะส่ายหน้าไม่รู้ คาซึยะจึงสังเกตอย่างตั้งใจ
แล้วก็สั่นศีรษะ
ไม่รู้ของใครแฮะ แต่ว่าไม่ใช่ของที่บ้านแน่นอน
นั่นเด่ะ...ฉันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้นะ คาซึยะ
ไม่เป็นไรหรอกน่า ผมอยู่นี่ทั้งคน ไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรหรอก คาซึยะยืดอก แล้วตบทรวงอกตัวเองแปะๆ
ก็เลยทำเอาคุณหนูโทโมะใช้หลังมือตบเข้าให้บ้างแต่ค่อนข้างแรงจนคาซึยะตัวงอ
โอย.....คุณหนูร้ายชะมัดเลย...
กลับไปกินข้าวที่แคนทีนในบริษัทดีกว่า โทโมะฉวยแขนคาซึยะได้ก็เดินลิ่วๆ เข้าบริษัท
เปลี่ยนใจไม่ไปกินข้างนอกแล้ว
..................
อืมมม......ตัวเป้าหมายเข้าไปแล้ว.....จะเอาไงดี ชายชุดดำในรถพูดขึ้นมา เสียงตอบรับจากจอมอนิเตอร์เล็กๆ
บนหน้าปัทม์รถดังแว่วมาว่า
ปล่อยไปก่อน ...คืนนี้ค่อยลงมือ อย่าให้ใครจับได้ล่ะ...
ครับ....
เสียงตัดสัญญาณพูดคุยดังคลิ๊ก....จากนั้นรถสีดำคันนั้นก็ขับไปจากบริเวณนั้น เพื่อไปดักรออยู่ที่ใดที่หนึ่ง....เพื่อทำการบางอย่าง......
********************************
ฉันจะไปส่งจุนโนะที่บ้าน นายจะไปด้วยมั้ย โทโมะ? จินถามขณะเก็บของใช้เข้ากระเป๋าเป้
มีจุนโนะยืนยิ้มจนตาหยีอยู่ข้างๆ
ไม่ล่ะ ไม่อยากเป็นก้าง ร่างบางตอบ พลางยิ้มอย่างมีเลศนัย
จะพาน้องโนะไปกินข้าวเคล้าบรรยากาศชายทะเลก็บอกมาเด่ะ
อย่าอิจฉาก็แล้วกัน...ไปกันเถอะจุนจัง จินกอดคอจุนโนะเดินออกไป แต่ก็ไม่วายหันมาโบกมือให้โทโมะ
วันนี้เขาตั้งใจจะพาจุนโนะไปดูรถที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะให้จุนโนะเป็นคนเลือก หลังจากนั้นถึงค่อยไปเดทครั้งแรก
และต้องเป็นการไปเที่ยวที่ไม่เหมือนเมื่อก่อน เพราะต่างคนต่างคบหาเป็นคนรักกันแล้ว
จินก็ต้องพาจุนโนะไปในที่พิเศษกว่าการไปกินราเม็งที่เดิม
จินจะพาเค้าไปไหนเหรอ? จุนโนะถามเมื่อเข้ามาอยู่ในรถที่จินยืมมาจากผู้จัดการ
ไปดูรถ จินบอกสั้นๆ แถมอมยิ้มให้อีกต่างหาก
เอ๋.....??? จินจะซื้อรถเหรอ?
ฮื่อ........แต่จะให้จุนโนะไปเลือกด้วย เอาคันที่นายชอบ
จะดีเหรอ? รถของนาย นายก็น่าจะเลือกเอง
จะให้ถูกใจตุ๊กตาหน้ารถ นายก็ต้องเป็นคนเลือกซิ จินว่าเข้านั่น ทำเอาคนฟังวูบวาบ
เพราะความปิติ จุนโนะแอบหันไปอมยิ้มข้างทาง ไม่คิดว่าตัวเองจะได้เป็นคนสำคัญถึงขนาดนี้
......
.....เขาไม่ได้บอกจินหรอกว่า ..ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง นากามารุ ยูอิจิ ก็แอบมาเมียงๆ
มองๆ แล้วกวักมือเรียกเขาไปหา ชายหนุ่มบอกว่าจะให้จุนโนะช่วยเลือกรถคันใหม่สักหน่อย
แต่เขาเองกลับปฏิเสธยูอิจิไป เพราะสาเหตุที่ว่า เขาไม่อยากเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้ใครนอกจากจินคนเดียว
...แต่เขาไม่ได้บอกยูอิจิไปแบบนี้ แต่ท่าทางที่เขาส่ายหน้าปฏิเสธและรีบวิ่งกลับไปซ้อมต่อในห้องนั้น
คงทำให้ยูอิจิรู้ดีละมัง ...........
ยามนี้เขาอยู่ในโชว์รูมรถยุโรปกับจิน เฝ้ามองจินสัมผัสรถที่เขาเคยฝันไว้ในตอนเด็กอย่างชื่นชม
จุนโนะไม่ขอเป็นคนเลือกรถตามที่ตัวเองชอบหรอก แต่เขาจะเลือกเพราะคิดว่าจินชอบคันนั้นต่างหาก
และในที่สุดเมื่อได้ทดลองขับกันแล้ว จุนโนะก็เสนอให้เป็นรถยุโรปสีบรอนซ์คันแรกที่เขาเห็นจินตรงรี่ไปชื่นชม
นายเลือกรถถูกใจฉันเป็นบ้าเลยจุนโนะ.. จินยิ้มขณะทำสัญญากับเจ้าของร้านแล้ว
ฉันคิดว่ามันเหมาะกับนายน่ะ จุนโนะกระซิบบอก ดีใจที่จินจะให้เขานั่งเคียงข้างด้วยเป็นคนแรก.....
ฉันคงทนรอให้ถึงวันไปรับรถไม่ไหวแล้วล่ะ โอย.... จินโอดครวญขณะขับรถคันเดิมกลับไปกินอาหารค่ำแถวๆ
บ้านพักของจุนโนะ
บรรยากาศริมทะเลวันนี้ดูชื่นมื่นเหลือเกินแล้ว สำหรับคู่รักทั้งสอง
อาหารทะเลถูกลำเลียงเข้ามาวางบนโต๊ะขาวสะอาด มีชายผ้าปูโต๊ะโบกพลิ้วไปตามแรงลม
กลิ่นไอทะเลทำให้ทั้งสองกระชุ่มกระชวยพร้อมที่จะลิ้มรสอาหารอร่อย ภายใต้บรรยากาศโรแมนติกแบบนี้
จินดูแลจุนโนะดีเป็นพิเศษ ใบหน้ายิ้มแย้มของคนตรงหน้านั้นจับใจเหลือเกิน ทำไมนะ
ทำไมจินถึงได้มองข้ามจุนโนะได้เป็นนาน...หลงไปควงกับสาวสวยในวงการมายาอยู่ได้หลายคน
ไม่เห็นหรือว่าหนุ่มน้อยที่นั่งหน้าจิ้มลิ้มอยู่ตรงนี้น่ามองกว่าเป็นไหนๆ
****************
ขณะเดียวกันนั้น โทโมะก็เดินออกมาจากร้านราเม็งของลุงแถวๆ บริษัท โดยมีคาซึยะเดินตามไม่ห่าง
หนุ่มน้อยผู้เป็นเจ้านายกางแขนออกจนสุด สูดลมหายใจยามมืดเข้าเต็มปอด ขณะนั้นรถราวิ่งกันขวักไขว่
แต่ความเย็นฉ่ำของอากาศในฤดูนี้ทำให้เขารู้สึกสดชื่น
ช่วยเดินไปส่งที่คอนโดฯ หน่อยนะ เสียงของโทโมะเหมือนจะขอร้องแต่คาซึยะรู้ดีว่ามันคือคำสั่งกรายๆ
เขาจึงก้มศีรษะรับทราบ
ไม่ต้องบอกก็จะเดินไปส่งอยู่นี่แล้ว
สองหนุ่มเดินเคียงกันบนถนน โทโมะเหลียวซ้ายแลขวา ยามนี้ปลอดแฟนเพลงติดตามเพราะอาจจะเป็นช่วงสอบ
ทำให้เขาเดินสบายหน่อย แต่จะรู้สึกสบายใจขึ้นเมื่อมีหนุ่มน้อยร่างเล็กคนนี้เดินมาเคียงข้าง
โทโมะรู้สึกโล่งใจที่ตอนนี้ไม่มีรถรีมูซีนปริศนามาจอดให้รกนัยน์ตา
คาซึยะ เดินมาส่งฉันทุกวันได้มั้ยอ่ะ? เขาร้องขอ
แล้วผู้จัดการคุณล่ะ ไปไหน ไม่เห็นมาเท็คแคร์เลย แล้วเมื่อก่อนเห็นเอารถเขามาขับไม่ใช่เหรอ?
นี่! ฉันบอกให้เดินมาส่งก็เดินมาเด่ะ รถของผู้จัดการเขาก็ต้องเอาไปใช้ส่วนตัวมั่งเด่ะ
ฉันจะยึดได้ไง เนี่ย วันนี้จินก็ชวนเพื่อนนายไปซื้อรถ เอาไว้ฉันจะให้พ่อส่งรถมาให้ใช้มั่งดีกว่า
เหอะ...พอได้รถแล้วไม่ง้อนายก็ได้ฟะ คนอะไร..ต้องให้เอ่ยปากซะทุกเรื่องเลยเชียว...
โทโมะบ่นพึมพำไปตามเรื่อง พูดลิ้นพันกันจนคาซึยะฟังแทบไม่รู้เรื่อง
เมื่อสองหนุ่มเดินมาเกือบจะถึงคอนโดฯ ซึ่งอยู่ห่างจากตึกแถวที่ปิดร้านกันหมดแล้วสองช่วงตึก
รู้สึกว่าโทโมะจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพราะมันเป็นช่วงที่เปลี่ยว แต่ก้าวขาไปยังไม่พ้นช่องว่างระหว่างตึกทั้งสองนั้น
ก็มีร่างของชายสามคนโผล่พรวดมาจากซอกตึก มันรวดเร็วมากจนโทโมะและคาซึยะไม่ทันตั้งตัว
เฮ้ย!! อะไรวะ!! สองเสียงอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ โดยสัญชาตญาณคาซึยะถลันมาข้างหน้า
ใช้ลำตัวกันอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับโทโมะ แต่ว่าหนึ่งในจำนวนชายสามคนนั่น กระชากร่างของเขาแล้วเหวี่ยงลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น
ในขณะที่ที่เหลือรวบร่างโทโมะไว้คนหนึ่ง อีกคนหนึ่งใช้มืออุดปากเอาไว้เพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้อง
คุณโทโมะ!! คาซึยะตะโกนออกมา เมื่อเห็นร่างบางกำลังถูกมือดีล็อคเอาไว้จากเบื้องหลัง
เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่เจ้าคนเดิมกลับซัดหมัดเข้าที่หน้า แรงหมัดของคนตัวใหญ่ทำให้ร่างเล็กของคาซึยะหงายหลังไปอีกครั้ง
แต่ก็ยังอาศัยความเร็วคว้าข้อเท้าอีกฝ่ายไว้ได้ คาซึยะถีบหน้าแข้งเจ้าคนนั้นไปเต็มแรง
หึ้ยไอ้นี่!! คนถูกถีบผวาเข้ามาอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่คาซึยะลุกขึ้นยืนพอดี
หมัดขวาที่ปล่อยออกมาจึงเฉียดใบหน้าเขาหวุดหวิด คาซึยะตอบกลับด้วยการปล่อยฮุกเข้าที่ช่องท้อง
เล่นเอาฝ่ายตรงข้ามตัวงอเสียหลักแล้วจึงถีบไปที่กลางลำตัวอีกทีก่อนจะวิ่งเข้าหาอีกสองคนที่กำลังช่วยกันจับโทโมะ
ปล่อยคุณโทโมะเดี๋ยวนี้นะ!! คาซึยะกระโดดเกาะคอเจ้าคนตัวใหญ่ที่สุด แต่ร่างนั้นเพียงแค่เซนิดเดียวเท่านั้น
ก็ผลักร่างของโทโมะให้กับเพื่อนอีกคนหนึ่ง ส่วนตัวเองก็หันมาซัดกับคาซึยะ
ถอยไปห่างๆ ถ้าไม่อยากตายไอ้เด็กน้อย!! เสือกดีนักมึง
ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้เลย พวกแกเป็นพวกไหนกันแน่? คาซึยะถามพลางเหลียวมองไปรอบๆ
นั่นไง...รถรีมูซีนสีดำที่เขากับโทโมะเห็นเมื่อกลางวัน มันจอดอยู่แถวนี้นี่เอง
จะพวกไหน มึงอย่าเสือก!!
ฉันจะไม่ยอมให้พวกนายทำร้ายคุณโทโมะเด็ดขาด คาซึยะประกาศก้อง ในขณะที่คนร้ายสองคนย่างสามขุมมาหาเขา
จับมันไปเร็ว!! คนที่ทำร้ายคาซึยะตะโกนบอกพรรคพวกให้จับโทโมะฮิสะไปก่อน
จับอยู่นี่ไงเล่า จะดิ้นทำไมกันวะ อย่าดื้อนะ จะได้ไม่เจ็บตัว คนร่างใหญ่ที่สุดสู้แรงดิ้นของโทโมะได้โดยการอุ้มพาดบ่า
มือก็อุดปากไปด้วย ไม่ใยดีกับแข้งขาของโทโมะที่เตะไปมากลางอากาศ
อื้อ......... โทโมะตาเบิกกว้าง เขาเห็นคาซึยะหมอบกับพื้น เห็นอยู่หรอกว่าโดนหมัดเข้าให้เต็มๆ
ร่างเล็กของบอดี้การ์ดจำเป็นอย่างคาซึยะน่ะหรือจะสู้อะไรกับเจ้าพวกตัวใหญ่มืออาชีพพวกนี้ได้
น้ำตาร้อนๆ ไหลออกมา นี่เขากำลังถูกใครบางคนลักพาตัวอย่างนั้นหรือ
เพราะอะไรกัน?
เพราะเป็นนักร้อง หรือเพราะเป็นลูกชายของยามาชิตะกันแน่
เจ้าพวกนี้เป็นใครมาจากไหนกัน โทโมะไม่อาจรู้ได้ แต่ที่แน่ๆ ต้องเป็นพวกเดียวกับเจ้าของรถลีมูซีนสีดำที่จอดให้เห็นเมื่อตอนเช้านั่น...ตอนนี้เขาไม่สงสัยอะไรอีกแล้ว
เจ้ารถบ้าคันนั้นมีเป้าหมายอยู่ที่เขานั่นเอง
เข้าไปดีๆ ไอ้หนู ห้ามแหกปากล่ะ ไม่งั้นฉันจะกลับไปเล่นงานไอ้หนุ่มเพื่อนนายแน่ๆ
เสียงขู่ดังขึ้นเมื่อเขาถูกจับโยนไปที่เบาะหลังรถ พร้อมกับคนร่างใหญ่ที่เข้ามานั่งคุมอยู่ด้วย
อย่าทำร้ายเขานะ!! โทโมะตะโกนออกมาทันทีเมื่อปากเป็นอิสระแล้ว มองไปที่ร่างของคาซึยะที่พยายามตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น
ร่างบางกระวนกระวายและหวาดกลัว โทโมะไม่อยากให้คาซึยะเป็นอะไรไปแม้แต่น้อยจนที่สุดเขาต้องอ้อนวอนขอ
บอกพวกนายซิว่าอย่าทำเขา
ไม่อยากให้พวกฉันทำร้ายมันใช่มั้ย...ถ้าแกยอมไปกับพวกเราดีๆ เราก็จะไม่ทำร้ายเพื่อนแก
โอเค้?
อื้อ.... ร่างบางพยักหน้างึกๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม
ฮึก...อย่าทำเขา ฉันยอมทุกอย่างเลย...ขอเพียงแต่อย่าทำเขา... โทโมะสะอื้นออกมา
น้ำตากลบดวงตา ยิ่งช้าคาซึยะอ่วมแน่ๆ ไม่ว่าพวกนี้จะลักพาตัวเขาไปที่ไหน เขาก็ต้องยอมก่อน
...
กระจกรถถูกลดลง ใบหน้าเหี้ยมเกรียมโผล่อออกมาสั่งพรรคพวกที่กำลังรุมล้อมกรอบคาซึยะว่า
เฮ้ย!!...ปล่อยมัน ตัวกะเปี๊ยกแค่นั้น ทำอะไรพวกเราไม่ได้หรอกวะ รีบไปกันเหอะ...
เจ้าคนตัวใหญ่สั่งเพื่อนที่ยังต่อสู้กับคาซึยะ แล้วหันมาแยกเขี้ยวใส่โทโมะ
อย่าส่งเสียงเด็ดขาด ไม่งั้นไอ้นั่นตายแน่.....
คาซึยะลงไปนั่งหมอบกับพื้น เขาสู้จนสุดฝีมือแล้ว วิชาป้องกันตัวที่พ่อเคยเคี่ยวเข็ญให้ฝึก
มีเท่าไรก็ถูกงัดมาสู้จนหมด แต่แรงเล็กน้อยอย่างเขาหรือจะสู้คนพวกนี้ได้ แต่เมื่อได้ยินเสียงคนบนรถสั่งพรรคพวกให้รีบไป
เขาถึงมีโอกาสรอดจากหมัดขวาที่กำลังจะแหวกอากาศมากระทบใบหน้าของเขาได้ทัน เจ้าคนนั้นผละจากเขาและวิ่งไปทันที
ส่วนคนที่เหลือวิ่งตามไปขึ้นรถ
คุณโทโมะ..ะ...ะ.. คาซึยะตะโกนออกมา ร่างเล็กทรุดไปกองกับพื้น เหนื่อยจนแทบหายใจไม่ทัน
เขาเห็นรถรีมูซีนคันนั้นกระชากตัวออกไป
<<<<<ไม่เป็นไรหรอกน่า ผมอยู่นี่ทั้งคน ไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรหรอก>>>>
คาซึยะเคยพูดแบบนี้เมื่อตอนกลางวัน แต่ว่าคนที่โดนซัดอยู่ตรงนั้นกลับเป็นเขาเอง
และเขาก็ไม่สามารถช่วยอะไรเจ้านายได้เลย... คุณหนูโทโมะถูกลักพาตัวไปแล้ว เขาคิดว่าคงจะเป็นพวกที่เป็นศัตรูกับทางยามาชิตะนั่นแหล่ะ
....ความเจ็บปวดตามใบหน้าและเนื้อตัวไม่อาจเทียบเท่ากับหัวใจที่เต้นกระหน่ำด้วยความกลัว
...กลัวว่าคุณโทโมะของเขาจะตกอยู่ในอันตราย...ถ้าไปช่วยไม่ทันอะไรจะเกิดขึ้น...
คาซึยะรู้ซึ้งเดี๋ยวนั้นเองว่า...เจ้าความกลัวและเป็นห่วงคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายนั้นมันมากมายแสนสาหัสเพียงใด...เหมือนถูกพรากของรักไปอย่างไงอย่างงั้นเลย.....
**********************************
คืนนี้ที่บ้านพักของจุนโนะสุเกะเปิดไฟสว่างเหมือนเช่นเคย เพราะแหล่งที่สังสรรค์เฮฮาของพวกแดนเซอร์ก็คือระเบียงหน้าบ้านพัก
ที่ได้รับการตกแต่งใหม่ โดยการต่อม้านั่งยาวที่ริมระเบียง เสียงหัวเราะ เสียงเล่นกีตาร์ร้องเพลง
ดังแว่วเข้ามา แต่จินกับจุนโนะก็ยังยืนหันหน้าออกสู่ทะเล ไม่ได้สนใจเสียงใดนอกจากเสียงพูดคุยของกันและกัน
จินพาเด็กหนุ่มมาหลบมุมเงียบที่ใต้ต้นปาล์มริมเขื่อนห่างไกลจากบ้านพักพอสมควร จุนโนะยืนพิงต้นปาล์ม
โดนมีจินแนบชิด เท้าแขนสองข้างกับลำต้นของมัน เป็นการกักร่างของจุนโนะอยู่ในวงแขน
เดือนหน้าเราจะต้องออกทัวร์ครั้งแรกแล้วนะ ตื่นเต้นมั้ย? จินถาม
จุนโนะส่ายหน้า แต่ก็กลับพยักหน้างึกๆ จนคนถามหัวเราะออกมา
อะไร ตกลงตื่นเต้นหรือไม่กันแน่ จุนจัง?
ไม่ตื่นเต้นเท่าไร เพราะฉันเคยออกทัวร์บ่อย แต่ก็กลับตื่นเต้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้ออกทัวร์กับจิน
ตอนออกทัวร์ ฉันอยากอยู่ห้องเดียวกับนาย....เอ...จะทำได้มั้ยน้า...
อยู่ห้องเดียวกัน? ก็เราเคยอยู่ห้องเดียวกันมาก่อนนี่นา จุนโนะพูดประสาซื่อ แต่พอเขาเห็นจินยิ้มอย่างมีเลศนัย
หน้าหวานก็ร้อนซู่ เขาโตพอจะรู้ว่า การอยู่ห้องเดียวกันอีกครั้งของเขากับจิน จะต้องมีอะไรมากกว่าอยู่อย่างเพื่อนแน่นอน
เอ้อ...ฉันว่า เขาคงไม่อนุญาตให้นักร้องมาพักห้องเดียวกับแดนเซอร์หรอกนะจิน
จะลองดู จินพูดอย่างหมายมาด และคิดว่าเขาจะต้องเอาตัวจุนโนะมาอยู่ห้องเดียวกับเขาให้ได้
จุนโนะน้อยตัวสั่นเมื่อเขาแกล้งแนบร่างกายเข้ามาใกล้อีกนิด จินทำเหมือนกำลังป้อเด็กสาวๆ
สมัยเมื่อปีก่อนๆ ที่เขาคบกับดาราสาวที่ผ่านมา จุนโนะครางเบาๆ คงจะรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ดี
จุนจังต้องไปกับฉันทุกที่นะ? จินพูดพลางใช้นิ้วชี้แตะที่กลีบปากบางของจุนโนะที่กำลังเผยอออกน้อยๆ
ฉันอยากไปกับนายทุกหนทุกแห่งอยู่แล้วล่ะ อื้อ...จินจะทำอะไรเค้าน่ะ จุนโนะเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ
หนุ่มตรงหน้าก็ฉวยเอวของเขาให้แอ่นมาปะทะอกกว้าง ใบหน้าของจินโน้มต่ำลงมา
จะทำอย่างนี้ไงล่ะ
นิ้วชี้ถูกลดลงจากริมฝีปากของจุนโนะและมันก็ถูกแทนที่ด้วยปากหยักได้รูปของจิน ประทับมาแทนที่
คลึงเคล้าอ่อนหวานจนจุนโนะต้องโอบรอบลำตัวของจินบ้าง
อืมมม.....ของหวานแบบนี้อยากจะชิมให้ทั่วตัวเลย จินงึมงำอีกครั้งเมื่อละริมฝีปากมามองหน้าของหนุ่มน้อยในอ้อมแขนด้วยสายตาดื่มด่ำ
เขาลดสายตาลงต่ำ มองกลีบปากชุ่มชื้นของจุนโนะ ดวงตาที่มีความหมายนั้นทำให้จุนโนะเผยอปากออกโดยไม่รู้ตัว
จินจึงฉกเอาความหวานมาไว้กับตัวอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงกว่าครั้งก่อน ริมฝีปากสองคู่ที่แนบชิดกันโดยมีลิ้นอุ่นจัดของจินเข้าไปพัวพันเกี่ยวกระหวัดชิมความหวานของจุนโนะไม่รู้เบื่อ
มือที่เกี่ยวเอวของร่างบางก็เริ่มซุกซน ไต่เดี่ยะเป็นปูเข้าไปใต้เสื้อยืด สัมผัสอ่อนโยนที่แผ่นท้องและหยุดที่ยอดทรวงอกข้างหนึ่ง
อื้อ... จุนโนะหอบหายใจระรัว แข้งขาสั่นจนแทบไม่มีแรงทรงตัวยืนอยู่ โชคดีที่มีต้นปาล์มยันกายอยู่เบื้องหลัง
ลมหายใจสะดุดเมื่อจินกำลังเลิกเสื้อยืดของเขาขึ้นมากองไว้ที่เหนือหน้าอก และก่อนที่ริมฝีปากชื้นจะสัมผัสที่ยอดทรวง
เสียงมือถือของจินก็ดังขึ้นเสียก่อน
....................tu...ru..........ru......
โทะ....โทรศัพท์..... จุนโนะครางเสียงพร่าพราย แต่จินไม่สนใจ
เขาจรดปากดูดกลืนเจ้าเม็ดสีชมพูที่ล่อตายั่วยวนให้ลับเข้าปากไป ทำให้จุนโนะแอ่นร่างเข้าหาเขาอีก
....................tu...ru..........ru......
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นติดๆ กันไม่ยอมหยุด จนจุนโนะต้องเป็นฝ่ายผลักจินออก
โธ่......จุนโนะ... จินทำปากยื่น แต่อีกฝ่ายชี้มือไปที่กระเป๋ากางเกงยีนส์ของจิน
รับโทรศัพท์เหอะ เผื่อมีเรื่องด่วน
อยากกินจุนโนะนี่นา ช่างโทรศัพท์มันปะไร
ไม่เอา...รับสายเหอะ
ก็ได้...เดี๋ยวค่อยมาต่อ... จินยิ้มอย่างมีเลศนัย
เขาหันหลังไปพูดโทรศัพท์ ปลายสายนั้นคือคาซึยะ น้ำเสียงร้อนรนขณะบอกเรื่องทั้งหมดแก่จิน
ให้ตายซิ...โทโมะ..ะ... จินอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น เขาหันหลังกลับไปทำตาโตใส่จุนโนะ
ขณะพูดโต้ตอบกับคาซึยะ จินก็ฉวยแขนจุนโนะให้เดินแกมวิ่งกลับที่พักโดยด่วน...
เกิดอะไรขึ้น? จุนโนะถามเมื่อจินพูดโทรศัพท์เสร็จแล้ว
โทโมะถูกคนจับตัวไป...
หา?
คาซึยะบอกว่า เดินมาด้วยกันดีๆ จู่ๆ ก็มีพวกแก๊งค์ไหนก็ไม่รู้ซัดเขาจนหมอบและซิวเอาตัวโทโมะไปแล้ว
สงสัยว่าจะเป็นฝ่ายตรงข้ามกับพ่อของโทโมะ จินเสยผมขึ้นอย่างลวกๆ หน้าตาตอนนี้กังวลสุดๆ
เขามองมือถือแล้วกดเบอร์
โอย...นี่ฉันจะทำอะไรก่อนดีเนี่ย..ผู้จัดการ..ผู้จัดการ... จินหันรีหันขวาง เขาบอกให้จุนโนะรีบโทรศัพท์ไปบอกทางบริษัทใหญ่
ส่วนตัวเองก็ต่อโทรศัพท์ถึงผู้จัดการทันที...
คาซึยะบอกพ่อของโทโมะแล้ว ตอนนี้ก็ให้ฉันติดต่อกับผู้จัดการ...โอ๊ย...ให้ตายเหอะ...นี่มันจะทำอะไรโทโมะหรือเปล่า...
จินยืนกรานกับผู้จัดการว่า เขาจะตามไปสมทบกับพวกของพ่อโทโมะ จุนโนะเข้ามาเกาะแขนเขา
ขอไปด้วย
อย่าเลยจุนโนะ...อยู่นี่แหล่ะ เดี๋ยวจะเป็นอันตรายเปล่าๆ เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
จินรุนหลังจุนโนะให้กลับห้องพัก แต่อีกฝ่ายผวาเข้ามาเกาะหลังเข้าแน่น
ไม่เอา...เค้าจะไปด้วย...ฉันไม่ปล่อยให้จินเป็นอันตรายคนเดียวหรอก..นะ...ให้ฉันไปด้วยนะ
เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง... จุนโนะพยายามอ้อนวอน แต่จินส่ายหน้า ปฏิเสธ
ไม่ได้...จุนโนะอยู่นี่ คอยฟังข่าวอย่างเดียว อย่าเข้ามาพัวพันกับเรื่องเสี่ยงแบบนี้
ฉันห่วงจิน และก็คุณโทโมะนี่นะ คาซึยะก็จะไปด้วย ใช่มั้ย...ฉันก็ห่วงคาซึยะด้วย
ไม่เอา ฉันจะไป จุนโนะพูดเสียงแข็งและยังเป็นฝ่ายฉุดแขนจินไปที่รถก่อนด้วย เด็กหนุ่มเปิดประตูและดันจินเข้าไปในรถ
และเข้าไปนั่งเคียงข้างจิน
จินถอนหายใจ นี่เป็นอันว่า...เขาต้องพาจุนโนะไปด้วยใช่มั้ยนี่...ก่อนจะสตาร์ตรถ
จินหันมาสำทับกับร่างบางว่า
ไปด้วยก็ได้ แต่ต้องสัญญาก่อนว่า นายจะต้องอยู่ห่างจากเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นทุกกรณีเข้าใจมั้ย?
ฮื่อ จุนโนะสุเกะพยักหน้ารับคำไปอย่างนั้น...
แต่ในใจก็คิดไปว่า เรื่องอะไรจะปล่อยให้คนที่รักต้องมีอันตรายอยู่ฝ่ายเดียวล่ะ
...นายอยู่ไหน ฉันอยู่ด้วยไม่ใช่หรือ...
**********************
to be con