Show Me Your LOVE
Vol 14
***************************
Show Me Your Love.......Vol 14 ....(Jin+Junno)
***************************
เรื่องราวที่โทโมะถูกจับตัวไปนั้น ถูกปิดเป็นความลับภายในบริษัท ผู้จัดการขอร้องทุกคนที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์
ห้ามแพร่งพรายให้สื่อบันเทิงได้ล่วงรู้เด็ดขาด..ขอให้เรื่องยุติเพียงเท่านี้ ...ดังนั้นในวันต่อมา
ทั้งหมดจึงมาทำงานด้วยความราบรื่น ปราศจากพวกสื่อมายุ่มย่ามแต่อย่างใด
โทโมะกับจินหอบเอาพวกแดนเซอร์ Misty Boys มาด้วยเต็มคันรถ พอถึงบริษัทพวกแดนเซอร์ก็ตรงเข้าห้องซ้อม
แต่ก่อนจะจากกัน จินจับมือจุนโนะเอาไว้แล้วดึงมาให้ห่างจากคนอื่น นอกลิฟต์ด้านในมีมุมอับอยู่ที่หนึ่งซึ่งจินมาจุนโนะไปที่นั่น
วันนี้รอนะจะพาไปกินข้าวเย็นกันข้างนอก และก็ไปรับรถที่โชว์รูมด้วย
ฮื่อ..... จุนโนะพยักหน้า จินเหลียวซ้ายขวา เมื่อปลอดคนดีแล้ว เขาก็ก้มลงจุ๊บแก้มนวลของจุนโนะอย่างรวดเร็ว
จนเด็กหนุ่มทำตาโต
จิน...เดี๋ยวมีคนเห็น
ไม่มีใครเห็นหรอก จินพูดแล้วก็เขี่ยปลายจมูกโด่งของจุนโนะเล่น
ไปก่อนนะ ไม่พูดเปล่า แต่จินร่ำลาจุนโนะด้วยการหอมแก้มดังฟอด จุนโนะรีบกุมแก้มข้างที่โดนขโมยทันที
อื้อ..จิน...น...น...
บอกแล้วว่าไม่มีใครเห็นหรอกน่า จินหัวเราะร่วน โบกมือให้จุนโนะและเดินผิวปากล้วงกระเป๋ากางเกงไปที่ห้องซ้อมของตัวเอง
บ้าจริงเชียว เผื่อมีใครเห็นจะว่าไง จุนโนะยังไม่วายบ่นพึม เขากำลังจะหันหลังกลับไปที่ห้องซ้อมเต้น
แต่ว่ามีเสียงหนึ่งหยุดเขาเอาไว้ก่อน
จุนโนะ...เดี๋ยวซิ
อื๋อ.... คนถูกเรียกถอนหายใจเฮือก ไม่คิดว่าวันนี้จะได้พบกับคนคนนี้เลย ...
...ให้ตายซิ...นี่จะเห็นภาพที่จินจูบเขาหรือเปล่านะ...นากามารุซัง.....
*************************
ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มลากตัวจุนโนะมาที่ห้องแคนทีนจนได้ แม้ว่าจะโดนเด็กหนุ่มฝืนตัวไว้ก็ตาม
นากามารุ ยูอิจิไม่ยอมปล่อยแขนจุนโนะจนกระทั่งมาถึงร้านกาแฟสดภายในห้องเล็กแต่ว่าหรูหรานั่น
คนมองครับนากามารุซัง จุนโนะติงขึ้นมา เขาเหลียวมองรอบตัว คนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วในห้องนั้นต่างพุ่งสายตามองเขากับยูอิจิเป็นตาเดียว
ไม่ลากตัวมาแล้วจะยอมมากับฉันหรือล่ะ? อีกฝ่ายพูดพลางมองหน้าหวานไม่วางตา ชายหนุ่มเห็นนี่นะว่าอะกานิชิ
จินจูบแก้มจุนโนะ ไม่ว่าจะจูบในรูปแบบใดก็เหอะ เขาก็ไม่พอใจทั้งนั้น
ผมไม่หิว และก็ไม่อยากดื่มกาแฟด้วย ต้องซ้อมเต้นนะครับ ให้ผมกลับห้องเถอะ จุนโนะวอนขอ
แต่คนฟังกลับส่ายหน้า
ขอถามอะไรนิดเดียวเอง
อะไรหรือครับ? จุนโนะเงยหน้าขึ้นมองอย่างฉงน ใบหน้าของยูอิจิเครียดขึ้นจนเขาสามารถเห็นมุมปากกระตุกนิดๆ
ของชายหนุ่ม
นายกับอะกานิชิคุงน่ะเป็นอะไรกันแน่? ยูอิจิถามออกมา
จุนโนะเงียบไปชั่วอึดใจจากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าและผ่อนออกมาช้าๆ
ผมเป็นแฟนของจินแล้ว...เรารักกันครับ...
หา!!...จุนโนะสุเกะ!! ยูอิจิเปล่งเสียงดังไม่น้อยทีเดียว ดวงตาเบิกกว้างมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเครียดจัด
พูดใหม่ซิ?
ผมตกลงคบกับจินแล้ว จากเพื่อนเปลี่ยนเป็นคนรัก...เรารักกัน และรักกันมาตั้งนานแล้วด้วย
จุนโนะว่า เขายึดตัวขึ้นเต็มความสูง และบัดนี้เขาก็สูงพอๆ กับยูอิจิแล้วด้วย วาจาฉะฉานที่ตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ของตัวเองกับจินนั้น
มันทำให้ยูอิจิอยากจะกวาดทุกสิ่งทุกอย่างบนโต๊ะกาแฟให้ราบเรียบ แต่เขาก็ยังคงอาการนิ่งขึงอยู่จนกระทั่ง
จุนโนะถอยหลังไปสองก้าว
ถ้าคุณไม่อยากกาแฟแล้ว ผมก็ขอตัวนะครับ เดี๋ยวเซนเซจะดุ
ไปตกลงคบกันตอนไหนกัน? ยูอิจิถามเรื่องเดิม ซึ่งนั่นก็ทำให้จุนโนะเลิกคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมยูอิจิต้องมายุ่มย่ามอะไรด้วย
ในเมื่อเขาจะคบกับใครที่ไหน ยูอิจิก็ไม่มีสิทธิ์มาถามเพราะเขากับยูอิจิไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย
จุนโนะไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขานิ่งมองยูอิจิอย่างไม่เข้าใจ ความไม่พอใจในดวงตาคู่นั้นทำให้ยูอิจิโบกมือไปมา
ฉันถามเพราะเป็นห่วง นายเป็นคนของบริษัท อะกานิชิคุงก็เป็นนักร้องดัง ถ้าจะคบกันมันย่อมเป็นไปได้ยาก
จะทำอะไรล่ะก็คิดถึงอนาคตของพวกนายด้วย เพื่อน...เอ้อ...คนรักของนายน่ะไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดาที่จะเดินควงไปไหนมาไหนได้อีกต่อไป
ถ้าพวกนักข่าวรู้ อะไรจะตามมา คงไม่ต้องให้บอกนะจุนโนะ...
ครับ..ผมเข้าใจ เราจะไม่ทำอะไรให้ใครจับได้หรอกครับ คุณอย่าเป็นกังวลเลย...
อือ......อีกอย่าง.....รู้ใช่มั้ยว่าอะกานิชิคุงมีแฟนเยอะ..ควงกับสาวมาก็มาก ไม่ห่วงเลยหรือว่าจะเจ็บ
ยูอิจิทำเสียงเตือน เหมือนกับจะเห็นใจในความรัก แต่จุนโนะก็โตพอที่จะจับน้ำเสียงนั้นได้ว่า
มันถูกเอ่ยออกมาเพราะความเสียดายต่างหากล่ะ
จุนโนะระบายลมหายใจด้วยความอึดอัด เขาไม่อยากให้ยูอิจิมาชอบเขา มาตามตอแยด้วย กี่ปีแล้วล่ะที่มันเป็นเช่นนี้
เขาเองก็ไม่อยากปล่อยให้มันคาราคาซังอีกต่อไป ทั้งที่รู้ว่ายูอิจิชอบเขา แต่มันก็น่าจะมีใครสักคนหนึ่งที่มาฉกตัวชายหนุ่มคนนี้ไปซะที...แต่เมื่อลองนึกดูดีๆ
จุนโนะก็ไม่เห็นว่ายูอิจิจะผูกสมัครรักใคร่กับใครที่ไหนเลยนี่นะ...
นากามารุซัง...ผมคงต้องขอตัวแล้วล่ะครับ...ขอบคุณครับสำหรับคำเตือน ผมจะระวังตัว
ว่าแล้วหนุ่มน้อยก็ฝืนยิ้มให้ ทำเป็นไม่เข้าใจว่า ที่อีกฝ่ายเตือนน่ะเพราะอะไร
จุนโนะกำลังจะหันหลังเดินออกไป แต่แขนข้างหนึ่งกลับถูกยูอิจิยื้อไว้
เดี๋ยวจุนโนะ...ฉันขอเตือนด้วยความหวังดีนะ ...รักกับอะกานิชิคุงน่ะ มีแต่จะเจ็บ...
ครับ...ผมเข้าใจ...ชีวิตผม ตั้งแต่เล็กจนโต ก็มีเขานี่แหล่ะครับที่ผมฝากชีวิตทั้งหมดไว้
ถ้าผมจะเจ็บเพราะจิน ผมก็จะไม่เสียใจ เพราะผมรักเขา...
จุนโนะ.... เสียงครางหลุดออกมาจากปากหนาของยูอิจิ ...เขามองแผ่นหลังที่ตั้งตรงของจุนโนะ...สองขาก้าวมั่นกำลังเดินออกไปจากห้องแคนทีน
และไม่สนใจที่จะหันกลับมามองเขาเลย....น้ำเสียงแสดงความมั่นใจนั้น บอกให้รู้ว่า
เด็กชายที่แสนหวานคนเดิมได้หายไปเสียแล้ว ที่พูดคุยกับเขาเมื่อกี้นี้คือเด็กหนุ่มที่เติบโตขึ้นจากความเชื่อมั่นในตัวเองและของอะกานิชิ
จิน..... แต่อย่างไรเสีย...เขาก็ไม่ยอมแพ้หรอก ให้มันรู้ไปว่าจะไม่ได้จุนโนะคนนี้มาไว้ในครอบครอง
อุตส่าห์เล็งมาก็หลายปี เรื่องอะไรจะยอมให้ตกเป็นของคนอื่นได้ง่ายๆ
ยูอิจิกดเบอร์มือถือหาใครคนหนึ่งเดี๋ยวนั้น เมื่อเสียงปลายสายแว่วมาให้ได้ยิน
เขาจึงกรอกเสียงไปว่า
นานะเหรอ...เย็นนี้มาหาพี่หน่อยนะ...
*********************************
แต่นานะเลิกกับจินแล้ว... เสียงใสแจ๋วของสาวน้อยผมสีน้ำตาลอ่อนดังขึ้นทันทีที่ยูอิจิแจ้งความประสงค์จะให้เธอกลับไปหาทางคืนดีกับอะกานิชิ
จินอีกครั้ง
นานะ นั่งไขว่ห้าง อวดช่วงขาขาว ยาวเรียว เธอประสานมือไว้ใต้คาง จ้องมองญาติผู้พี่ที่เอ่ยขอร้องให้เธอทำในสิ่งที่น่าเบื่อหน่าย
จินน่าเบื่อจะตาย... รู้มั้ยตอนเดทกันน่ะ เขาเอาแต่พูดถึงเพื่อนของเขา นายจุนโนะสุเกะอะไรนั่นน่ะ
บอกว่านานะน่ารักเหมือนจุนโนะ หัวเราะก็เหมือนกัน ดวงตาก็คล้ายๆ กัน รู้งี้ให้เขาไปเดทกับนายจุนโนะอะไรนั่นจะดีกว่า
เขาทำเหมือนนานะเป็นตัวสำรองของเพื่อนเขาอย่างนั้นล่ะ...ไม่เอาง่ะค่ะ ถึงจะหล่อแต่ซื่อบื้อจะตาย
แล้วตอนนี้นานะก็มีแฟนแล้วด้วย จะให้กลับไปหาหมอนั่นน่ะ ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ สาวน้อยจีบปากจีบคอพูด
ใครว่าจะให้เธอกลับไปหาเขาล่ะ แค่แกล้งดึงเขาออกมาจากจุนโนะให้หน่อย ..เอ่อ...จะทำเพื่อพี่ได้มั้ยล่ะ?
ไม่เอาง่ะ
นานะ.... ยูอิจิเท้าแขนลงบนโต๊ะ ชะโงกมาจ้องหน้าญาติผู้น้องอย่างแน่วแน่ สายตาคมกริบทำให้นานะต้องหลบตาวูบ
พี่ยูอิจิง่ะ... นานะส่ายหน้าลูกเดียว จนยูอิจิต้องใช้ไม้ตาย เขาเดินอ้อมโต๊ะมาทางน้องสาว
แล้วพูดเสียงต่ำแต่ชัดเจนว่า
ก็ตามใจนะ ...ถ้างั้นซิงเกิ้ลที่ห้าของเธอคงต้องรอไปอีกหน่อยละกัน
พี่ยู!! นานะลุกพรวดขึ้นจนแทบจะชนยูอิจิ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาวาวโรจน์
ไอ้พี่บ้า!! เล่นแบบนี้เลยเรอะ?
ก็แบบนี้ล่ะ อยากได้เด็กนี่หว่า
ก็ไอ้แค่เด็กแดนเซอร์ธรรมดา แต่ทำไมถึงชอบเขานักนะ
เมื่อนานะถามแบบนั้น ยูอิจิก็ได้แต่หัวเราะ เพราะเขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน เรื่องของความพอใจนี่มันห้ามใจกันไม่ได้
เพียงแต่รู้ว่า วันแรกที่เห็นเด็กชายเล็กๆ ยืนเหม่อรอเพื่อนอยู่ริมผนังกระจกในวันแรกที่ได้พบกันนั้น
มันก็ทำให้เขาไม่อาจลืมใบหน้าหวานปนเศร้าของจุนโนะสุเกะได้เลย และยิ่งมาตอนนี้
เด็กคนนั้นโตขึ้นเป็นเด็กหนุ่มที่สวยสดงดงาม น่ารักขึ้นกว่าเดิม มันก็ทำให้หัวใจเต้นระรัวเมื่อคิดว่า
ถ้าจะสอนให้จุนโนะได้รู้จักกับความรักมันก็น่าจะทำได้แล้ว....นี่เขาปล่อยให้โอกาสนี้มันหลุดมือไปสู่คนอื่นเสียแล้ว...ยามที่ได้เห็นจินอยู่กับจุนโนะนั้น
มันอิจฉาอย่างบอกไม่ถูก และเด็กหนุ่มที่เขาหมายปองก็ยังไม่ยอมเออออไปกับเขาด้วย
ยิ่งทำให้ยูอิจิเกิดความคิดที่จะช่วงชิงมาให้ได้....
นานะทรุดตัวลงนั่งตามเดิม มองดวงตาที่ฉายแววมุ่งมั่นของยูอิจิแล้วก็ต้องยิ้มเฝื่อน
นี่ญาติที่เคยให้การสนับสนุนของเธอเล่นใช้ไม้ตายมาแบบนี้ จะทำอย่างไรได้ นอกจากถามเสียงอ่อย
นี่พี่ยูพูดจริงหรือเปล่าเรื่องที่จะเบรกซิงเกิ้ลใหม่ของนานะน่ะ?
จริง...
ว้า...ไม่แฟร์เลย...นานะว่า ความจริงพี่ไม่ได้รักใคร่ในตัวเด็กนั่นเท่าไรหรอก
เพียงแค่อยากได้แล้วมันยังไม่ได้ก็เท่านั้นเอง...ส่วนจินน่ะ นานะก็เพิ่งจะมาคิดได้นะว่า
เขาน่าจะรักเด็กคนนั้นจริงๆ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเอาใจใส่ดูแลกันเหลือเกิน
พี่ยูอย่าเข้าไปแทรกจะดีกว่ามั้งคะ? สาวน้อยจบคำพูดด้วยการลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋ามาคล้องไหล่
มองยูอิจิที่เอาแต่ยิ้มในหน้า เห็นแล้วก็นึกเคือง ....
โอเค..งั้นนานะจะช่วยพี่ก็แล้วกัน ..อย่าลืมนะคะว่า จินน่ะนานะไม่ต้องการเลย...แต่เพื่อซิงเกิลใหม่ก็จะลองดู
ขอบใจน้องสาว...
ยูอิจิตบบ่านานะด้วยรอยยิ้ม แต่มันเป็นยิ้มที่คนเห็นไม่ชอบเลย
****************************
กำหนดวันทัวร์คอนเสิร์ตของวงมิราเคิลใกล้เข้ามาแล้ว จินจึงอยากพาจุนโนะไปเลี้ยงฉลองกันตามลำพัง...จินขับรถเฉิดฉายโดยมีจุนโนะนั่งยิ้มหวานอยู่เคียงข้าง
เขาเร่งเครื่องผ่านย่านจอแจและไปจบลงที่ภัตตาคารสุดหรูในโรงแรมชั้นหนึ่งที่อยู่ในย่านชานเมือง
และเป็นเส้นทางที่จะไปจังหวัดคานางาว่า....
จุนโนะมองไปข้างหน้า แล้วนึกไปถึงแม่ที่เขาจากมาหลายปี จินเองก็เงียบไป คงจะกำลังนึกถึงครอบครัวที่รักที่เขาจากมาเช่นกัน
ถ้าว่างแล้ว เราจะไปเยี่ยมแม่กันดีมั้ย? จินเอ่ยขึ้นมา ขณะพากันเดินมาจากลานจอดรถด้านหน้าโรงแรม
จุนโนะมองถนนที่ทอดยาวสุดตานั้น เขาหันมายิ้มและพยักหน้างึกๆ
ไปเยี่ยมแม่ของจินก็ได้
เยี่ยมแม่ของจุนจังด้วย
ไม่อ่ะ.. จุนโนะสั่นหัว สีหน้าสลดลง เขาส่ายหน้าและก้มลงมองปลายรองเท้าของตัวเอง
ขณะที่จินแตะปลายข้อศอก พาเดินขึ้นลิฟต์ไปยังภัตตาคารที่อยู่ชั้น 25
จุนโนะไม่อยากเห็นน้องคนใหม่หรือ? ป่านนี้คงจะสองขวบแล้วล่ะ
ไม่อยากเห็น
จุนจัง... จินเหลือบมองใบหน้าที่งอง้ำของจุนโนะ เหตุการณ์ในอดีตที่จุนโนะหลีกหนี
ก็คงไม่อยากจะให้มันฉายซ้ำหรอกใช่มั้ย.....จินเข้าใจดีว่า จุนโนะไม่อยากกลับบ้านเก่าอีกแล้ว
จินอย่าเคืองเค้าเลยนะ ฉันไม่อยากไปจริงๆ ไม่อยากเห็นพ่อเลี้ยง...เกลียด...ไม่อยากพบลูกของพวกเขาด้วย
เท่าที่ได้ข่าวมา...เขาว่าพ่อเลี้ยงนายน่ะเลิกกับแม่นายแล้วนะ จินตัดสินใจบอก
เพราะเขาเพิ่งโทรฯ คุยกับแม่ของตัวเองเมื่อวานนี้เอง ก่อนที่จะชวนจุนโนะมาที่นี่
จินเห็นจุนโนะทำตาโต
เห?? จริงเหรอ? แล้วเด็กล่ะใครเลี้ยง? จุนโนะรีบถาม เขย่าแขนของจินเร่าๆ
แหม...หน้าตาแสดงความดีใจอย่างนี้ ...ดีใจล่ะซิ จินแซว
แหงล่ะ แม่เลิกกับหมอนั่น ฉันจะให้อภัยแม่ล่ะ
เขาเลิกกันมาได้เดือนกว่าๆ แล้ว พ่อเลี้ยงนายน่ะเขาหอบเสื้อผ้าย้ายไปจากคานางาว่าแล้วด้วย
แถมยังขโมยเงินแม่นายไปอีก...
คราวนี้จุนโนะเม้มปากแน่น เขาครางออกมาว่า
เลว.......
แต่ก็ดีนะที่เขาไปจากแม่นายได้ คราวนี้จุนโนะก็ไปเยี่ยมแม่ได้แล้วซิ จินพูดเสียงเบา
เพราะทั้งสองเข้าไปในห้องอาหารแล้ว
จินสั่งอาหารมาสี่ห้าอย่าง จนจุนโนะเลิกคิ้ว
มากันแค่สองคนเองนะ
อยากกินทุกอย่างในร้านเลย แต่วันนี้เอาเบาะๆ ก่อน แล้ววันหลังเรามากินกันใหม่นะ
จินยิ้ม และตบหลังมือจุนโนะเบาๆ แต่ก็ต้องรีบถอนมือกลับเพราะกลัวคนมองนั่นเอง
มีผู้คนในห้องอาหารจำจินได้...ก็ชี้ชวนพากันมองอยู่ห่างๆ จุนโนะเองก็เห็นว่ามีคนมอง
เขาก็เลยทำเป็นไม่สนใจ มองออกไปยังด้านนอกผนังกระจก ซึ่งเป็นทิวทัศน์ยามพระอาทิตย์ตกดินลับทิวไม้
ใครจะมองเขาสองคนอย่างไร ข้อนี้จุนโนะและจินรู้ดี ถึงจะอยากแตะเนื้อต้องตัวกันมากแค่ไหน
เขาสองคนก็ต้องแอบทำเมื่อลับหลังคนเท่านั้น
ฉันอยากโอนเงินให้แม่... จุนโนะเอ่ยออกมา ขณะมองไปยังยอดไม้สีแดงที่ไหวเอนเพราะแรงลม
คำกล่าวนั้นทำให้จินยิ้มออกมา
ในที่สุดจุนโนะผู้แสนงอนก็คิดถึงแม่เหมือนกัน...
เปล่าหรอก...ฉันเพียงแต่คิดว่าเมื่อแม่โดนเชิดเงินไปแล้ว คงจะลำบากเลี้ยงน้องอยู่ตามลำพัง
ถึงจะมีงานทำก็เหอะ...ฉันก็อดคิดไม่ได้...แต่ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว ก็น่าจะส่งเงินให้แม่บ้าง
จุนจังเป็นเด็กดีจริงๆ แต่ไม่ต้องหรอก เพราะฉันจัดการให้เรียบร้อยแล้ว จินยิ้มขณะมองจุนโนะทำตาโต
จิน....หมายความว่าไง
ฉันแอบเห็นในกระเป๋าของจุนโนะมีเลขบัญชีแม่นายอยู่ ฉันก็เลยโอนเงินไปให้ นายคงไม่ได้ว่าอะไรนะ
...ฉันอยากให้จุนโนะเก็บเงินเอาไว้ใช้ส่วนตัว ส่วนเรื่องอื่นน่ะ...แค่แฟนคนเดียวฉันจัดให้ได้
จิน....นาย.....นาย...... จุนโนะน้ำตาคลอ เขามองอาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะ
ขอบใจนะจิน ...งั้น...งั้น..อาหารมื้อนี้ฉันเลี้ยงเองก็แล้วกันน้า.....
ไม่ต้องหรอก...จุนโนะ แค่นายกินให้อิ่มก็พอแล้ว...
จินจัดให้อีกแล้วซิ... จุนโนะยิ้ม จินยักคิ้วให้และจิ้มเนื้อในจานกำลังจะร่อนมาเข้าปากจุนโนะ
แต่แล้วก็เหมือนนึกอะไรได้ เขาจึงหยุดมือไว้ และหันมาเข้าปากตัวเอง
อื้อ...จินน่ะ... คนตรงหน้าทำหน้ามุ่ย จินเลยบอกว่า เดี๋ยวคนอื่นเห็น
ฉันอยากจะป้อนจุนโนะ แต่ว่าอดใจไว้ก่อน...
ชริ...
จุนจังล่ะอยากจะทำอะไรเวลาอยู่ลับหลังคนอื่น? จินถาม
อยากจูบขอบคุณนาย
เห?...ได้เลย เดี๋ยวไว้กลับที่พักก่อนจะให้จุนโนะจูบแบบดีปคิสเลย
แหวะ.... จุนโนะย่นจมูกใส่ แล้วตักสลัดเข้าปาก เขายิ้มให้จนตาหยีเมื่อเห็นจินแอบทำตาเจ้าชู้ใส่
เพราะรู้ดีว่าคนจะดีปคิสน่ะ คือจินเองต่างหากล่ะ
********************************
ทั้งสองกลับมาถึงที่พักเมื่อเป็นเวลาดึกสงัดแล้ว จุนโนะเดินนำจินขึ้นบันไดระเบียง
ทั่วบริเวณเรือนพักนั้น เงียบสงบ ปราศจากเสียงคนเพราะเป็นเวลานอน จินเห็นรถของโทโมะจอดอยู่ใต้ต้นปาล์มที่ประจำก็จุ๊ปากให้จุนโนะเงียบ
เขาค่อยๆ ย่องเข้าห้องไป ...เห็นคาซึยะกับโทโมะนอนเคียงกันอยู่บนเตียงในท่านอนตะแคงเข้าหากัน
และโทโมะก็หนุนไหล่ข้างหนึ่งของคาซึยะเอาไว้ ส่วนมือข้างหนึ่งก็กอดกันแน่น หลับสนิทด้วยกันทั้งคู่
จินกับจุนโนะมองตากัน ในดวงตามีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมา จินโน้มใบหน้าลงมาจนชิดหูของจุนโนะ
รู้นะว่าคิดอะไรอยู่..
สองคนนั่น...เขา... จุนโนะชี้ไปที่ร่างสองร่างที่นอนเคียงกัน แล้วหน้าแดงก่ำขึ้นมา
อยากรู้มั้ย...จะได้ปลุกมาถามว่ามันทำอะไรกันก่อนหน้านี้กันหรือเปล่า...ดูเตียงซิ
ยับยู่ยี่ออกอย่างนั้นน่ะ คงไม่ต้องสงสัยแล้วล่ะมัง จินปรายตามองเตียงนอนของสองคนนั่น
เห็นหมอนข้างของคาซึยะลงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้น
งั้นเราเงียบกันดีกว่า อาบน้ำเสร็จแล้วก็ปิดไฟนอน...พรุ่งนี้ฉันอยากจะถามคาซึยะดูเหมือนกัน...
จุนโนะรุนหลังจินไปที่ห้องน้ำ ส่วนตัวเองก็ยังยืนมองคาซึยะกอดกับโทโมะอยู่
เขาดับไฟกลางห้อง เหลือไว้แต่ตรงหัวเตียงของตัวเอง หนุ่มน้อยนั่งชันเข่ามองโทโมะกับคาซึยะที่นอนหายใจสม่ำเสมออยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง
สองคนนั้นจะทำอะไรกันถึงขั้นไหนกันแน่นะ ...เขาเองออกจะหวาดๆ อยู่กับจินใกล้กันขนาดนี้
จะต้องเป็นอย่างโทโมะและคาซึยะมั่งมั้ยนะ...จินจะทำอะไรเกินเลยมากกว่าการนอนหลับเฉยๆ
หรือเปล่า จุนโนะชักจะหวั่น...ถ้าจะถามตัวเองว่าพร้อมมั้ยกับความสัมพันธ์แบบนั้น
เขาเองก็คงตอบได้ว่าพร้อม...ถ้าจินเรียกร้องเขาเองก็คงขัดไม่ได้...ถ้าจินจะทำมากกว่าแค่การกอดและจูบ
จุนโนะเองก็อยากรู้ว่าความรู้สึกนอกเหนือจากนั้นมันเป็นอย่างไรกัน......ถ้าจินต้องการเขาจะไม่ขัดใจเลยล่ะ.......
จินออกมาจากห้องน้ำแล้ว จุนโนะจึงเข้าไปบ้าง ...
ชายหนุ่มมองจุนโนะหายเข้าไปในนั้น และก็เหลือบตามองคู่ของคาซึยะ เห็นนอนหลับสบายชนิดที่เรียกว่า
ชวนให้คิด... โทโมะขยับกายเล็กน้อย ขาข้างหนึ่งก่ายขึ้นมาบนตัวของคาซึยะ และพูดงึมงำละเมอจับใจความไม่ได้
จินเห็นแล้วก็หัวเราะ นี่ถ้าเขาเกิดทำอะไรกับจุนโนะขึ้นมา...คงจะให้ความรู้สึกดีไม่น้อยเลย..แล้วจุนโนะจะยอมมั้ยนะ
เท่าที่เห็น...แค่จูบหนักหน่วงที่จินเคยทำกับเด็กหนุ่มคนนี้ จุนโนะก็ยังอดตัวสั่นไม่ได้เลย
นี่ถ้าจับปล้ำ คงจะไม่แคล้วเป็นลม... แต่ถ้าถามตัวเองว่า อยากจะมีอะไรกับจุนโนะมากกว่านี้อีกหรือเปล่า
จินพยักหน้ากับตัวเอง
......อยากซิ....กับคนน่ารักแบบนั้น...การผันตัวเองจากเพื่อนมาสู่คนรัก...ก็น่าจะมีอะไรมาการันตีในความสัมพันธ์นั้นใช่มั้ย......
จุนโนะออกมาแล้ว ดูสดชื่นกับการที่ได้อาบน้ำก่อนนอน เนื้อตัวหอมกรุ่นขณะนั่งบนเตียงเคียงข้างเขา
จินมองเรือนผมที่เปียกชื้นข้างขมับ เขาอดใจที่จะโน้มใบหน้านวลแอร่มของจุนโนะมาจูบไม่ได้เลย
หอมจัง... จินสูดกลิ่นสบู่หอมเข้าเต็มปอด จุนโนะสัมผัสแก้มเย็นของเขาเช่นกัน
จินก็ตัวห๊อม หอมล่ะ
นอนเถอะ ดึกแล้ว จินพูด ขยับตัวให้จุนโนะเข้าไปนอนด้านใน เขาแอบวางมิมิกับบุตต้าไว้ข้างพื้นเตียง
เมื่อจุนโนะมองตาม เขาก็หันมาทำหน้ายิ้มๆ
เตียงมันแคบ ...นอนเบียดกันได้ไงสี่คน
ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นะ จุนโนะว่า นอนตัวลีบเพราะคิดว่า จินจะทำอะไรเขามั้ยน้า...
เราน่าจะหาเตียงเล็กๆ มาใส่พวกมันดีกว่า นอนอยู่บนเตียงจุนโนะตลอดเวลาได้ไง แล้วฉันจะไปนอนไหน
เสียงจินบ่นพึม
บัดนี้ไฟในห้องดับสนิทหมด รวมทั้งไฟตามที่ระเบียงก็มืดเช่นกัน จินคลำดูคนนอนข้างกาย
เห็นจุนโนะนอนตัวแข็งทื่อก็จับมือนั้นมาวางที่อกของตัวเอง
จุนจัง........ จู่ๆ จินก็เรียกออกมา ทำให้จุนโนะสะดุ้งแล้วกระซิบถาม
ตอนนี้เลยเหรอ?
หือ?
เอ้อ....ไม่ได้นะ เดี๋ยวสองคนนั่นเกิดลุกมาจะว่าไง อายเขาแย่เลย
จุนจัง...คิดอะไรอยู่น่ะ จินพึมพำ
อ้าว....ไม่ใช่หรอกเหรอ? จุนโนะแอบหยิกท่อนแขนของจิน จึงโดนรวบมืออีกข้างมากุมไว้ในมือเดียวกัน
ผินหน้ามาใกล้หน้าของจุนโนะ
ถ้าคิดแบบนั้น ฉันเองก็...อยากสัมผัสนายบ้าง...ได้มั้ย?
.....................
เงียบคือคำตอบ จินเดาเอาว่า จุนโนะคงจะนอนหน้าแดงเแจ๊ดอยู่แน่ๆ แต่ที่รู้ๆ ร่างบอบบางของคนรักของเขาตัวแข็งไปแล้ว
เมื่อเห็นจุนโนะนอนเฉย เขาก็ถามย้ำ
หือ? ได้มั้ย
จินจะทำอะไรเค้า....
นายอยากให้ฉันทำอะไรล่ะ?
อื้อ...ถามมาได้ไง
ชู่ว...เบาๆ หน่อยเดี๋ยวสองคนนั่นตื่น จินพูดจบก็ผงกกายขึ้น เขากวาดตามองไปรอบห้อง
ในใจนึกอยากจะยกเตียงนอนไปนอนตากน้ำค้างข้างนอก และอยู่ตามลำพังกับจุนโนะสองต่อสองมากกว่า
เขาลูบเส้นผมชื้นของหนุ่มน้อยที่นอนทอดกายไม่ห่างจากเขา
โน้มใบหน้าลงมา สัมผัสความเย็นที่ริมฝีปากแผ่วเบา และประกบลงไปจนจุนโนะต้องเผยอปากออก
จินกลืนเสียงครางแผ่วเบาของจุนโนะไว้ในปากของตัวเอง เมื่อหนุ่มน้อยยกแขนขึ้นคล้องคอเขา
จินก็คิดว่าไม่อาจปล่อยจุนโนะให้ลอยนวลไปได้อีก ....
เขาชอบจูบจุนโนะ รักความรู้สึกยามที่ริมฝีปากของเขาสองคนสัมผัสกัน จุนโนะปากสั่นระริกแต่ก็จูบตอบเขาอย่างดี
และดูเหมือนการเรียนรู้จะเพิ่มมากขึ้นทุกที คราวนี้จินอยากจะสอนน้องให้รู้อะไรมากกว่าในสิ่งที่เคยได้รับ
ชายหนุ่มสอดมือเย็นเข้าไปในเสื้อนอนของจุนโนะ สัมผัสถึงความละมุนมือ แผ่นท้องราบเรียบปราศจากไขมัน
นอกจากกล้ามเนื้อน้อยๆ ที่มันเกร็งสู้มือของเขา เขาไถลมือขึ้นไปเหนือยอดอก ได้รับรู้ว่าเม็ดทับทิมเม็ดจ้อยของจุนโนะแข็งเป็นไต
เขาจึงเตรียมจะถอดเสื้อออก แต่มือข้างหนึ่งของจุนโนะกลับหยุดมือของจินเอาไว้
จินจึงเปลี่ยนจากจะถอดเสื้อเป็นการเคลื่อนมือลงต่ำ ไปยังขอบกางเกงหูรูดของจุนโนะ
เนื้อผ้าบางเบาจนแทบรู้สึกถึงผิวกายข้างใต้ได้เลย...ริมฝีปากสองคู่ยังคงบดเบียดเข้าหากัน
ณ ยามนี้คงจะหลงลืมกันไปแล้วละมังว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพังในห้องนอน
จินดูเหมือนจะไม่สนใจ เพราะตอนนี้เขาคิดถึงแต่ร่างงดงามที่กำลังนอนบิดกายอยู่ใต้ร่างเขาเท่านั้นเอง
จุนโนะถูกมนต์จุมพิตของจินเข้าไปจึงไม่รู้สึกว่า ขอบกางเกงของตัวเองถูกมือดีชอนไชเข้าไปด้านในแล้ว
จินละจากกลีบปากนุ่มนวลของเด็กหนุ่มและไซร้ไปที่ซอกคอหอม จากนั้นเสื้อที่ถูกเลิกขึ้นเหนือหน้าอกก็ถูกยึดไว้ข้างหนึ่ง
ขณะที่ยอดอกของจุนโนะถูกดูดกลืน
อือ........ จุนโนะครางแทบจะขาดใจ เมื่อริมฝีปากของจินทำหน้าที่ได้อย่างดี แต่แล้วร่างบางก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อส่วนล่างของร่างกายถูกมือของจินเข้าครอบครอง
จิน.... กระซิบเสียงแผ่ว จุนโนะกัดปากตัวเองด้วยความรัญจวน เมื่อจินกำลังใช้มือทำกับร่างกายของเขา
อย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
จินละปากจากผิวกายของจุนโนะ หวนมาดูดกลืนเสียงครางของจุนโนะ ....ส่วนมือก็ยังกอบกุมความเต็มตึงของเด็กหนุ่มเอาไว้
จนจุนโนะต้องแอ่นกายผวา กอดคอของจินแน่นเมื่อ...ความรู้สึกชนิดหนึ่งจู่โจมจนยากที่จะทนทานได้
อื้อ...... จุนโนะหอบสะท้าน เขาครางออกมาแต่เสียงนั้นไม่อาจเล็ดลอดผ่านช่องว่างของกลีบปากที่กำลังบดเคล้ากันอยู่ได้
จินเองก็แทบจะทนไม่ไหว แต่เขาจะทำอะไรไปมากกว่านี้ก็ไม่ได้เช่นกัน...ถ้าไม่ติดเพื่อนอีกสองคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องนั่นล่ะก็
เขาเองก็อยากจะสนองความรักของตัวเองไปแล้วเช่นกัน เขารู้สึกว่าจุนโนะคงจะทนไม่ไหวแล้ว
และเด็กหนุ่มคนนี้ก็คงจะเคยมีความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก จินจึงกระซิบให้จุนโนะปล่อยใจให้สบาย...และทำตามใจปรารถนา
จุนโนะ.......ปล่อยมันออกมา จินกระซิบและจุมพิตที่มุมปาก มือของเขายังคงอยู่ในกางเกงนอนของจุนโนะและจากนั้นเขาก็รับรู้ถึงแรงปลดปล่อยของจุนโนะ...พร้อมกับเสียงสะอื้นเพราะความตื่นเต้น
จิน.......อา....า..า......อา...า..า.....
ลมหายใจของจุนโนะขาดห้วง เรือนกายที่เพิ่งอาบน้ำมาหมาดๆ เปียกเพราะเหงื่อ...จินจึงกอดจุนโนะเอาไว้
ละมือจากกางเกงนอนมาสัมผัสผิวกายเต็มตึงที่แทบจะปริเพราะแรงฉีดของเลือดหนุ่ม.....
จุนโนะ.....รู้สึกดีมั้ย? จินถามเมื่อปล่อยให้จุนโนะนอนหมดแรงอยู่ตรงหน้า เด็กหนุ่มพยักหน้าด้วยความเอียงอาย
ฮื่อ......ดี.....แล้ว....จินล่ะ.... จุนโนะถามกลับบ้าง เมื่อเห็นจินยังคงกระสับกระส่ายชอบกล
ไม่เป็นไรหรอก... จินพยายามปฏิเสธ แต่กระนั้นความต้องการในตัวของจุนโนะดูเหมือนจะทวีมากขึ้น
จนเขาเองก็ปวดร้าวไปหมด
ให้ฉันช่วยนะ... จุนโนะวางมือแปะลงบนกางเกงของจิน เป็นฝ่ามือที่จินอยากให้สัมผัสตัวเขามากที่สุด
แต่ถ้าปล่อยจุนโนะให้ช่วย เขาเองอาจจะอดใจไว้ไม่อยู่ จินจึงดึงมือจุนโนะออก
อย่าเลย...เดี๋ยวฉันมาละกัน นายนอนไปก่อนนะ จินลุกเข้าห้องน้ำ ท่ามกลางความฉงนและไม่เข้าใจของจุนโนะ
<<<<....ทำไมง่ะ...ทำไมต้องลุกหนีด้วย....>>>
จุนโนะถอนหายใจออกมา หรือว่าจินไม่อยากจะยุ่งกับเขาแล้ว ..เมื่อกี้จินให้ความสุขกับเขา และทำไมเขาจะให้จินบ้างไม่ได้ เขาเสนอมา แต่จินไม่สนอง กลับลุกเข้าห้องน้ำไปเฉยเลย...
จุนโนะขบเม้มริมฝีปากตัวเอง ความรู้สึกแบบที่เกิดขึ้นเมื่อกี้น่ะ มันก็ดีอยู่หรอก...ถ้าจินจะไม่ลุกหนีเขาไป.....
จุนโนะนอนขยับเข้าไปจนชิดผนังห้อง แถมยังนอนหันหลังให้อีกต่างหากเมื่อจินกลับมาขึ้นเตียง
จุนโนะก็แกล้งทำเป็นหลับ
หลับแล้วเหรอ? จินคราง แขนข้างหนึ่งวางที่เอวคอด ฝังใบหน้าซุกกับเรือนผมหอมกรุ่นของจุนโนะ
ถ้าง่วงก็...ราตรีสวัสดิ์ จุนจัง...
จิน...... จุนโนะพลิกกายกลับมาหาจิน ริมฝีปากอิ่มเต็มตึงสัมผัสที่หัวไหล่ของจิน
ถ้าจินต้องการ...เค้าช่วยจินได้นะ
อย่าเลยจุนจัง...เดี๋ยวมันจะเลยเถิด อย่าลืมว่าเราไม่ได้อยู่กันสองคนนะ จินไล้มือกับผิวแก้มนวล
ยื่นจมูกโด่งมาคลอเคลียทั่วดวงหน้า ปากก็พึมพำว่า
เอาไว้ไปทัวร์นะ..จินจะอยู่กับจุนโนะตามลำพังสองคนเท่านั้น...แล้วนายอยากจะทำอะไรกับฉันก็เชิญ...เมื่อกี้น่ะไม่ใช่ว่าไม่อยากให้จุนโนะช่วย
แต่ว่าฉันกลัวจะอดใจไว้ไม่ได้ต่างหากล่ะ
บ้า.... จุนโนะยิ้มในความมืด ที่แท้จินก็กลัวว่าหัวใจจะเตลิดเปิดเปิงนั่นเอง
จินเองก็แอบยิ้มในความมืด เขาอยากเห็นสีหน้าของจุนโนะยามมีอารมณ์หวาน เสียงครางนั่นทำให้นึกถึงใบหน้าสวยงาม คงจะรัญจวนชวนฝันน่าดู...
ตอนนี้จุนโนะก้าวข้ามขั้นจากการไม่ประสามาเป็นหนุ่มน้อยที่พร้อมจะให้เขารักเท่านั้น เพียงแต่รอแค่โอกาสที่เหมาะและถูกต้องเท่านั้นเอง
.........
เค้ารักจินนะ...รักมากด้วย จุนโนะจูบริมฝีปากจินแล้วก็ล้มตัวลงนอน คราวนี้ไม่นอนหันหลังให้อีก
ร่างบางซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากจิน นัยน์ตาหลับพริ้มขณะที่หูได้ยินจินกระซิบตอบมาว่า
ฉันก็รักนาย...เด็กน้อย...
**********************
to be con