Show Me Your LOVE
Vol 16
***************************
เงาสะท้อนที่ทาบทับบนผนังกระจกบานใหญ่ส่องให้เห็นร่างโปร่งบางของจุนโนะสุเกะในชุดเสื้อคลุมแบบปิยาม่า
ดวงตาเรียวรีสะท้อนเม็ดแสงสีแห่งไฟยามค่ำคืนของทิวทัศน์แห่งโอซาก้า ภายนอกเป็นคืนเดือนมืด
ทุกอย่างเหนือท้องฟ้าเบื้องบนคือสีดำทะมึน แต่ก็ยังมีเกล็ดดาวเล็กๆ กระจายอยู่เกลื่อนกลาด
....เบื้องบนคือแสงดาว เบื้องล่างคือแสงสีของอัญมณีไฟแห่งยามค่ำคืน ...
มือขาววางแปะทาบกับความเย็นของกระจก ลมหายใจอุ่นจัดจับตัวเป็นฝ้าขาวบนความใสของมัน จุนโนะกรีดนิ้วเขียนข้อความลบความพร่าเลือนของลมหายใจ... เป็นชื่อของใครคนหนึ่งที่เขาฝากตัวและหัวใจให้อยู่ในความครอบครอง
.....จิน....
ชื่อเดียวสั้นๆ .. แต่จุนโนะก็บรรจงกรีดตัวอักษรบนฝ้ากระจกอย่างสวยงาม
เสียงประตูห้องน้ำเปิดปิดเบาๆ แต่กระนั้นก็ยังทำให้ร่างบางสะดุ้ง รีบใช้ฝ่ามือปาดลบตัวอักษรที่ประกอบเป็นชื่อจินออกอย่างรวดเร็ว
แสงไฟในห้องดับวูบลงเมื่อจินออกมา
อื้อ...ปิดไฟทำไม จุนโนะหันมาถาม
จินสอดวงแขนรอบเอวบาง เขากดคางกับบ่าของจุนโนะ โยกตัวร่างบางไปมา
จะให้คนข้างนอกเห็นเราอยู่ด้วยกันสองคนหรือไง
จะเห็นหรือ?
กล้องส่องทางไกลมีขายออกเกลื่อน แล้วแฟนเพลงก็รู้ว่าพวกเราพักกันที่โรงแรมนี้
... อื้อ...ตัวเย็นจัง
ก็หนาวนี่นะ จุนโนะวางมือบนท่อนแขนที่โอบรอบเอวของเขา รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นปะทะกับซอกคอ
ป่านนี้คุณโทโมะกับคาซึยะจะเป็นไงบ้างนะจิน
นี่...... จินจับร่างจุนโนะให้หันมาหาเขาทั้งตัว
จะคิดถึงคนอื่นทำไมฮึ!!
ก็......กำลังคิดว่า เขาสองคนจะเหมือนเราหรือเปล่า?
อาจจะยิ่งกว่า.... จินหัวเราะ จับคางจุนโนะเขย่าเบาๆ
จุนจัง....จะนอนกันหรือยัง? จินถามเอาตรงๆ เขาสอดมือเข้าไปในสาบเสื้อของจุนโนะ
สัมผัสได้ถึงความเย็นของแผ่นท้องแบนเรียบ และมันก็กำลังหดตัวสู้มือเขาอีกด้วย
อื้อ...... จุนโนะซบหน้ากับแผ่นอกกว้าง ดวงตาคู่สวยปิดสนิท แม้จะไม่เห็นกันชัดมากนักในความมืด
แต่เขาก็เขินอายเมื่อรู้ว่านับแต่นี้ต่อไปเขาจะไม่ได้กลับไปเป็นจุนโนะสุเกะคนเดิมแล้ว
เค้ารักจินนะ....รักที่สุดในโลกเลยล่ะ จุนโนะพูดเสียงอู้อี้ ...จินตอบรับด้วยการหอมเส้นผมสลวยนั้นแรงและเนิ่นนาน
ฉันก็รักนายจุนจัง...
จินอย่าทิ้งเค้านะ
ใครจะทิ้งลง น่ารักออกขนาดนี้.....มานี่เถอะ... จินจูงมือจุนโนะไปที่เตียง
ประคองร่างบางของเพื่อนสุดที่รักลงบนที่นอน ....ซ้อนลำตัวเปลือยของตัวเองเหนือร่างจุนโนะ
เสื้อคลุมปิยาม่าของเด็กหนุ่มถูกจินบรรจงถอดออกอย่างเชื่องช้า ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วผิวกายเนียนละเอียด
อือ......จิน....... จุนโนะร้องครางเมื่อจินจรดจมูกและปากตามติดร่องรอยที่ลูบไล้ไปเมื่อครู่
จุนโนะตัวหอมจัง จินงึมงำ ไล้เลียผิวหอมจนทั่ว จนคนนอนข้างใต้ต้องบิดตัวด้วยความทรมาน
จุนโนะยกมือเสยเข้าไปในผมของจิน กดน้ำหนักของนิ้วตามที่ริมฝีปากที่กดนาบกับผิวเนื้อของเขา
มันเหมือนกับวันนั้นเลย ที่จินทำกับเค้าคืนนั้น
ไม่เหมือนหรอกจุนจัง เพราะคืนนี้ฉันจะทำยิ่งกว่าคืนนั้น คืนนี้นายต้องเป็นของฉันหมดทุกส่วนสัด
จินจบคำพูดของเขาด้วยการประทับรอยจุมพิตที่กลีบปากนุ่มของจุนโนะ ซึ่งเด็กหนุ่มก็เผยอรอรับความหวานนั้นอย่างดื่มด่ำ
จุมพิตอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นแผดเผาเมื่อความรู้สึกเร่าร้อนเข้าครอบงำ
จุนโนะปล่อยกายปล่อยใจไปกับการกระทำของจิน ยอมให้จินทำทุกอย่างที่ปรารถนา เพราะเขาต้องการให้จินรัก
รักให้มากยิ่งกว่าใคร
ภาพของนานะ..ลอยวนเข้ามาในชั่วขณะหนึ่ง จุนโนะพยายามสลัดภาพใบหน้าแย้มเยียนของผู้หญิงคนนั้นทิ้งไป
ถ้าเขาเป็นของจินแล้ว จินจะยังเกี่ยวข้องกับนานะอีกหรือไม่
ถ้าเป็นของจินแล้ว...จุนโนะจะมีสิทธิ์ในตัวของจินเหนือผู้หญิงคนไหนๆ หรือเปล่า.......
เด็กหนุ่มสะดุดความคิดลงเมื่อจินไซร้ปากไปทั่วร่าง จากปากนุ่มนวลจนทั่วดวงหน้า
ซอกคอหอมกรุ่น แผ่นอกกว้าง หยุดล้อเล่นที่ตุ่มไตแข็งขันของยอดอก จุนโนะบิดกายสะท้านเมื่อจินขยับร่างลงต่ำ
ท่อนล่างส่ายไหวเมื่อรับสัมผัสอ่อนโยนที่จุดกลางลำตัว
อื้อ.......อา.......จิน.....ตรงนั้น... จุนโนะครางเสียงกระเส่า ในความมืดสนิทนั้น
เขาได้ยินแต่เสียงครางของตัวเองและเสียงริมฝีปากของจินที่ดูดกลืนทั่วทุกสัดส่วนของเขา
เป็นของฉันนะจุนจัง... จินอ้อนวอนขอ ชายหนุ่มผงกกายขึ้น จับมือของจุนโนะมาวางไว้ที่จุดกึ่งกลางลำตัวของจินเอง
ให้จุนโนะได้รับรู้ถึงความต้องการที่จวนเจียนจะคลั่งของเขา
ความรู้สึกที่ฉันมีต่อนายทั้งหมด จุนโนะรับรู้แล้วใช่มั้ย? จินถามเสียงกระเส่า
จุนโนะได้แต่พยักหน้าอยู่บนหมอน เขาร้องอุทานออกมาเบาๆ เมื่อจินจุมพิตต้นขาด้านในของเขา
และจับมันยกขึ้นเหนือบ่ากว้าง
อ๊ะ.......อา....... จุนโนะสะดุ้งเฮือกเมื่อจินกดกายลง ความรู้สึกร้อนผ่าวของจินที่ถูกจุนโนะจับต้องเมื่อสักครู่
บัดนี้มันได้เข้ามาอยู่ในตัวเด็กหนุ่มจนหมด...
อื้อ.....เจ็บ.....ฮึก......จิน....... ใบหน้างามส่ายไปมา จนหมอนที่หนุนศีรษะไว้ไถลเลื่อนออก
จุนโนะจิกนิ้วบนหลังไหล่ของคนด้านบน กัดฟันรับแรงกระแทกของจินด้วยน้ำตาคลอเบ้า
และเมื่อจินขยับกายหนักขึ้น น้ำตาร้อนๆ ก็ไหลกลิ้งออกมา
จุนจัง......อีกนิดนะ จินอ้อนวอน เหงื่อกายหลั่งไหลจนเกาะเป็นหยาดหยดติดแนบกับแผ่นหลัง
เขาปาดนิ้วไล้น้ำตาของจุนโนะออกให้ ตามติดด้วยรอยจูบนับร้อยที่พร่างพรมลงมาซับคราบน้ำตา
จ....จิน...... จุนโนะร้องออกมาเมื่อแทบจะทนไม่ไหว ความรู้สึกเต็มตื้นที่กำลังได้รับ
มันทั้งเสียวซ่านจนแทบจะระเบิด
ฉันอยู่นี่จุนโนะ...กอดฉันเอาไว้แน่นๆ นะ...เราจะไปด้วยกัน จินกระซิบเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนจะรัดร่างบางเข้าหาตัวจนแทบไม่เหลือช่องว่าง
จังหวะของการกระแทกกระทั้นสิ้นสุดลงด้วยความรู้สึกแตกพล่านจนระเบิดออกมาเป็นแรงพิศวาสที่ไม่อาจมีสิ่งใดเทียบเท่าได้
อ๋า........จุนจัง....ง....ง...อา.....
ชายหนุ่มพับร่างลงบนตัวของจุนโนะ รู้สึกถึงกล้ามเนื้ออันสั่นระริกของคนข้างใต้
เสียงหอบหายใจรุนแรงของจุนโนะทำให้เขาผงกกายขึ้นมอง
เจ็บมากมั้ย? เขาถาม
เจ็บ.....ต้องเจ็บแบบนี้ทุกครั้งด้วยหรือ...
จุนโนะปรือตาขึ้นถาม น้ำเสียงยังคงสั่นพร่า
ไม่หรอก......ต่อไปจะไม่เจ็บ จุนโนะจะไม่เจ็บอีกแล้ว...
จริงนะ...
ฮื่อ......พักก่อนนะคนดี...... จินลูบศีรษะของจุนโนะแผ่วเบา เขานอนหงายลงข้างๆ
...เตียงเดี่ยวนั้นทำให้มีที่นอนจำกัด แต่นั่นก็เป็นการดีของคู่รักทั้งสอง จินโอบร่างบางไว้เต็มอ้อมแขน
เบียดเนื้อตัวเข้าหากัน ศีรษะทุยนอนซบกับหัวไหล่ของเขา
พรุ่งนี้จะเต้นได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ จุนโนะพึมพำ
คงได้หรอก...ฉันว่าฉันอ่อนโยนที่สุดแล้วนะ...ไหน...เจ็บตรงไหนบ้าง.. จินขยับตัวลุกขึ้น
ไล้มือไปตามผิวกายของจุนโนะ เขาเปิดไฟที่หัวเตียง ความสว่างของมันแม้จะเพียงน้อยนิด
แต่มันก็ทำให้ร่างบางสะดุ้ง และรีบควานหาผ้าห่มเพื่อจะคลุมร่างเปลือยของตัวเอง
พอคว้าได้แล้วก็ถูกจินยึดผ้าห่มไว้ไม่ปล่อย
อย่า.....ฉันแค่ขอดู...นายสวยจริงๆ จุนโนะ.....ที่รักของฉัน.....สวยมาก... จินพรมจูบไปที่รอยแดงเป็นปื้นตามผิวกายของจุนโนะ
นึกภูมิใจที่ได้เป็นคนทำร่องรอยสวยงามนี้เอง....รอยแดงแต่งแต้มไปตามเนื้อตัวของคนรัก
ช่างน่ามองเหลือเกิน
.......เหมือนตีตราจองเอาไว้......ห้ามใครหน้าไหนมาซ้ำรอยเด็ดขาด!!......
จุนโนะขยับกาย แต่แล้วก็ต้องสูดปากเพราะระบมในบางส่วน
จุนจังเจ็บตรงนี้ใช่มั้ย? จินวางมือไปที่รอยแยกของเนื้อสะโพก กดนิ้วลงไปเบาๆ
แต่ก็เรียกความสะดุ้งได้จากร่างบางที่นอนระทดระทวยคว่ำอยู่ตรงหน้า
เจ็บ...
เดี๋ยวจะเป่าให้หายเจ็บนะ จินจรดปากลงมา เป่าเพี้ยงเหมือนเมื่อครั้งที่จุนโนะยังเป็นเด็ก
เค้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ จุนโนะอดยิ้มไม่ได้ ความอายสะเทิ้นขึ้นมา เมื่อจู่ๆ จินก็จับร่างของเขา
พลิกให้นอนหงาย เป่าเพี้ยงลงไปอีกครั้งตรงจุดกึ่งกลางลำตัว ทำให้นึกไปถึงยามเขาได้รับบาดแผลตามร่างกายจินก็จะเป่ามนต์ให้มันหายไป
แต่ว่าการเป่าแบบผู้ใหญ่อย่างที่จินกำลังทำอยู่นี้...ทำเอาจุนโนะหน้าแดงซ่าน
เป่าเพี้ยงแล้วทำหน้าเจ้าเล่ห์อีกต่างหาก
จุนโนะได้ยินเสียงจินหัวเราะหึๆ ก่อนจะฝังใบหน้าแนบสนิทกับเรือนกายของจุนโนะ
อื้อ......ไหนบอกว่าจะไม่ให้เจ็บอีกแล้วไง จินกำลังจะทำให้เค้าเจ็บอีกแล้วนะ
เจ็บแบบนี้ไม่ชอบเหรอ? จินหัวเราะอ่อนโยน ฝังจูบที่ปากช้ำชอกของจุนโนะอีกครั้ง
ยามราตรีนี้จะคงดำเนินอยู่เช่นนี้ต่อไป....ร่างสองร่างที่รวมเป็นหนึ่งนอนซุกซบหลับใหลด้วยความอ่อนเพลียและสัญญาว่าจะตื่นขึ้นมาพร้อมกัน
******************************
ในเวลาเดียวกันนั้นอีกห้องหนึ่ง คาซึยะอยากจะกอดประทับรับขวัญโทโมะใจจะขาด ขณะนี้เขากำลังจินตนาการถึงคู่ของจินและจุนโนะ
...ป่านนี้เพื่อนของเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง เวลาผ่านไปเนิ่นนานจุนโนะจะตกเป็นของจินหรือยัง
ส่วนตัวเขาเองนั้น.....
เหลือบมองคนข้างกายที่ยังคงนอนคุยโทรศัพท์กับทางบ้านชั่วโมงกว่าแล้ว แต่โทโมะยังไม่มีทีท่าจะเลิกคุย
จากยืนเป็นนั่ง จากนั่งเป็นนอน ยิ่งพูดก็ยิ่งเสียงดังขึ้นทุกที รวมทั้งอารมณ์สุนทรีย์ของเจ้านายผู้น่ารักก็กำลังจะเหือดหายไปทีละน้อย
บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับชีวิตของผมมากนัก เดี๋ยวหนีไปสุดขั้วโลกไม่รู้ด้วย!
เสียงเอะอะโวยวายของคุณโทโมะแหลมสูง หนุ่มน้อยชายตามองคาซึยะที่นั่งเอาหัวพิงพนักเตียง
สายตาคมกริบมองจ้องทีวีที่เปิดทิ้งเอาไว้ ตาดู แต่หูไม่ฟัง กลับไปฟังเสียงตอบโต้ของโทโมะกับคุณยามะชิตะผู้พ่อ
ก่อนหน้านี้ ตอนที่โทโมะปลิวมาสู่อ้อมแขนของคาซึยะนั้น เขาดีใจเหลือแสน คิดว่าคืนนี้จะได้นอนกอดคุณหนูคนสวยให้สมใจ
แต่ที่ไหนได้ เพียงแค่กำลังจะแตะริมฝีปากเข้าหากันเท่านั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
บ้าชิบ....พ่อโทร. มา โทโมะเบ้ปาก แต่ก็ต้องพูดโทรศัพท์แต่โดยดี
รอเดี๋ยวนะ คาซึยะ พ่อกำลังอบรมเรื่องความปลอดภัยให้ฉัน เขาป้องปากมาบอก
จากนั้น คำว่า ...เดี๋ยวนะ...ของโทโมะคงจะถูกเลือนไป
เพราะจนบัดนี้แล้ว คาซึยะรอแล้วรอเล่า จนขี้เกียจจะรอ เขาเปิดทีวีเป็นการฆ่าเวลา แต่คุณโทโมะก็ดูเหมือนจะมีเรื่องพูดกับพ่อได้ไม่ยอมเลิก
ฮะ...ฮะ...ผมจะระวังตัวเองอย่างหนักเลย คงไม่มีศัตรูหน้าไหนมาทำร้ายผมแล้วล่ะ
...............
อือ.....รู้แล้วล่ะน่าพ่อก็...คาซึยะก็อยู่ด้วย
...........................
อือ.........น่า.........พ่อ...แค่นี้ได้มั้ยอ่ะ...คาซึยะนอนรออยู่......เอ๊ย....ผมง่วงแล้วน่ะครับ...
...........................
ราตรีสวัสดิ์ครับพ่อ.... โทโมะถอนหายใจเฮือก เสร็จสิ้นภารกิจในการพูดคุยโทรศัพท์
แต่พอหันมาหาคนที่นอนรอก็พบว่า คาซึยะนอนหันหลังห่มผ้าหลับสบายไปเรียบร้อยแล้ว
คาซึยะ....คาซึยะ... โทโมะโน้มกายลงใกล้ ดวงตาหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอของคาซึยะ
บอกให้รู้ว่า เจ้าบอดี้การ์ดรูปหล่อของเขาได้สิ้นความอดทน นอนหลับไปก่อนเขาแล้ว
เฮ้อ....อดฟันฉันเลย...สมน้ำหน้า...เชอะ....
โทโมะดับไฟฟ้าแล้วมุดตัวเข้านอน แต่เป็นเตียงของจุนโนะสุเกะ เพราะเตียงของคาซึยะนั้น
เจ้าของห้องนอนซะเต็มเตียง ไม่เหลือเผื่อแผ่ให้เขาเลย
ก็เลยเป็นอันว่า คืนนี้ต่างคนต่างนอน ...โทโมะนอนลืมตาโพลงอยู่ไม่นาน ความง่วงงุนก็คืบคลานเข้ามาเยือน
เขาหลับตาลงอย่างช้าๆ แต่ก็ไม่วายพูดข้ามห้องไปหาคนที่นอนหลับไปก่อนหน้านี้แล้วว่า
ราตรีสวัสดิ์คาซึยะ.....
******************************
วันรุ่งขึ้น
คอนเสิร์ตใกล้จวนได้เวลาเริ่มแล้ว ทุกคนต่างก็มาพร้อมกันตั้งแต่กลางวัน ซักซ้อมบทบาทบนเวทีอยู่สองครั้ง
จนแน่ใจว่าจะไม่มีการทำพลาด
จินยิ้มกับจุนโนะเมื่อเขาโฉบเข้ามาใกล้ในช่วงเบรก
เจ็บหรือเปล่าจุนโนะ? เขาแอบกระซิบถาม ความนัยรู้กันเพียงสองคน จินแตะบริเวณสะโพกส่วนล่างของจุนโนะ
ร่างบางส่ายหน้าและบอกว่า
แปลกนะ...ตอนเช้ายังเจ็บอยู่เลย แต่พอได้ออกแรงเต้นมันก็หายไป จินทำเค้าเจ็บต้องรับผิดชอบด้วยล่ะ
ได้เลยคนสวย จินจับปลายจมูกจุนโนะสั่นเบาๆ อย่างเอ็นดู
คืนนี้มานอนห้องฉันอีกนะ จินจะรับผิดชอบจุนโนะเอง
ขณะนั้นเป็นเวลา 19 นาฬิกาแล้ว แฟนๆ ต่างทยอยกันเข้ามานั่งตามที่ และฮอลล์แห่งนี้ก็เต็มเอียดไปด้วยแฟนๆ
ของมิราเคิล
ตื่นเต้นเป็นบ้า!! ทีตอนซ้อมไม่ยักกะใจเต้นรัวกระหน่ำแบบนี้เลย โทโมะยืนเขย่าแข้งขาไปมา
ขณะที่สอดส่ายสายตาผ่านม่านเวทีแอบดูความเป็นไปด้านนอก
คนเยอะมาก..ก...ก... เรียวยื่นหน้ามาดูบ้าง ชายหนุ่มเป่าลมที่มือ เขาถูมือของตัวเองไปมาเป็นการเรียกขวัญและกำลังใจ
ทุกคนพร้อมนะ...มารวมกันตรงนี้เร็ว ผู้จัดการเรียกหนุ่มๆ ทั้งนักร้องและนักเต้นมายืนล้อมเป็นวงกลม
ทุกคนยื่นมือขวาออกมาวางทับซ้อนกัน และตะโกนเป็นเสียงเดียวกันว่า
สู้...สู้!!
จากนั้นแสงจากสปอร์ตไลต์ก็สาดส่องไปทั่วบริเวณ เสียงดนตรีเร้าใจดังขึ้น ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของบรรดาแฟนเพลงเมื่อศิลปินคนโปรดปรากฏกายขึ้น
จอภาพขนาดยักษ์ด้านบนฉายให้เห็นถึงลีลาการร้องเพลงของวงมิราเคิล กับเหล่านักเต้นที่โลดแล่นไปตามบทบาท
แม้จะออกอาการตื่นเต้นในตอนแรก แต่เพียงเวลาไม่นานนัก ทุกคนก็ลืมเรื่องตื่นเต้นของคอนเสิร์ตแรกครั้งนี้ได้จนหมด
พวกเขาร้องและเต้นอย่างสนุกสนาน จนมาถึงช่วงพูดคุยกับบรรดาแฟนเพลง
เหตุการณ์หนึ่งที่ไม่ได้มีอยู่ในสคริปต์ก็บังเกิดขึ้น
ตอนนั้นเป็นช่วงที่จินต้องออกมาทักทายแฟนเพลง เขาพูดไปตามบทถึงเรื่องการเริ่มร้องเพลงและแสดงคอนเสิร์ตที่นี่เป็นที่แรก
....ช่วงที่พูดอยู่นั้น ...พลันปรากฏร่างของสาวน้อยนางหนึ่ง ใส่กระโปรงสีขาวอมเขียวดูราวกับนางไม้งดงาม
เดินเยื้องย่างขึ้นมาบนเวที ในอ้อมแขนมีช่อดอกไม้ขนาดใหญ่มาด้วย
หนุ่มๆ บนเวทีต่างก็หยุดกึก รวมทั้งจินด้วย ที่มองสาวคนนั้นอย่างฉงน
ถ้าอุทานออกมาเป็นเสียงได้ก็คงจะได้ยินเขาพูดว่า
นานะ...มาได้ไงเนี่ย???
นานะตรงปรี่เข้ามาหาจินที่กำลังยืนถือไมค์ค้างอยู่หน้าเวที ดอกไม้ช่อใหญ่ถูกยื่นมาข้างหน้า จินรับมันมาด้วยความงง แบบนี้มันไม่มีในบทนี่นา แล้วนานะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
แต่ว่าในเวลาคับขันเช่นนี้ จินได้แต่ยิ้มรับเจ้าของดอกไม้
แม้กระนั้นความน่าตกใจก็จะยังมีมาอย่างต่อเนื่องเมื่อนานะเป็นฝ่ายเขย่งหอมแก้มจินอีกฟอดใหญ่
พร้อมกับแย่งไมค์มาพูดว่า
รู้สึกตื่นเต้นมากที่เป็นคนได้รับเกียรติเป็นคนมอบช่อดอกไม้แห่งความรักให้กับอะกานิชิ
จิน.... และนานะดีใจมากค่ะ ที่ได้มายืนเคียงข้างจินอีกครั้งแม้จะเป็นการยืนบนเวทีนี้ก็ตาม
เธอก้มศีรษะให้คนดูอย่างอ่อนช้อย ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของบรรดาแฟนเพลงของวงมิราเคิล
...ถ้าฟังออก...หรือฟังให้ดีๆ ล่ะก็ มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องอย่างชื่นชมที่แฟนเพลงมีให้เลย
เอายัยบ้านั่นออกไปจากจินเดี๋ยวนี้นะ!! เสียงใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา แต่ก็ไม่ดังพอที่นานะจะหยุดความระห่ำของเธอ
เพราะสาวน้อยโน้มคอจินมาใกล้ แล้วจูบแก้มจินอีกหนึ่งฟอด
พอได้แล้วนานะ จินแอบกระซิบเมื่อนานะสบตากับเขา จินก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว เดือดร้อนถึงเรียวผู้ชอบแก้สถานการณ์ได้คล้องแขนนานะไว้
แล้วใช้สะโพกดันร่างของหญิงสาวออกไปจากเวทีจนได้
......................................
เกิดอะไรขึ้นหา? เธอมาทำบ้าอะไรที่นี่? จินเอะอะอยู่ด้านหลังเวทีเมื่อถึงช่วงโซโลของโทโมะ
ก็นานะอยากมาแสดงความยินดีกับจินนี่นะ ผิดด้วยเหรอ? สาวน้อยกระแซะกายมาใกล้จิน
แต่จินเป็นฝ่ายถอยกรูดจนแทบจะชนกับร่างบางของใครคนหนึ่ง
จุนโนะนั่นเอง เขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย
.....ให้ตายซิ...
จุนโนะกำลังเม้มปากแน่นขณะมองการตอบโต้ระหว่างจินและนานะ
เธอกำลังจะทำให้การแสดงของพวกฉันพัง ออกไปได้ไง ไม่มีในบท จินต่อว่า แต่อีกฝ่ายยักไหล่แบบไม่แคร์
ใครใช้ให้เธอทำแบบนี้ คราวนี้เป็นเสียงของอุจี้พูดแทรกขึ้นมาบ้าง เขามองนานะตั้งแต่หัวจรดเท้า
ที่นี่คือเวทีของพวกมิราเคิล ...นานะเธอต้องรู้จักแยกแยะให้ถูก และยิ่งมาทำหวานกับจินบนเวทีด้วยแล้ว
มันเป็นของต้องห้ามรู้ป่ะ?
เงียบไปเลยอุจี้ ฉันต้องการจะพูดกับจินเท่านั้น..ฉันต้องการจะรู้ว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้ขึ้น
พวกเธอจะแก้สถานการณ์อย่างไร...
เถียงข้างๆ คูๆ ยัยนานะ...บอกมาดีๆ นะว่าใครให้เธอทำแบบนี้ เรียวผลักไหล่หญิงสาวเบาๆ
ไม่มีความเกรงใจกันอีกต่อไปแล้ว จินเองก็พยักหน้าพลางหรี่ตามองร่างสาวสวยที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้
คุณยูอิจิใช้ให้เธอทำใช่มั้ย?
ไม่จริงนะ...นานะทำเองต่างหาก จินคะ...ทำไมล่ะก็เราเคยรักกันนี่นา... นานะสะอื้นฮัก
โผเข้ากอดจินแน่น ทำเอาใครต่อใครในบริเวณนั้นยืนอึ้ง อ้าปากหวอไปตามๆ กัน แต่มีหนุ่มหนึ่งนี่ซิ
ถึงกับสะบัดหน้าหนีภาพนั้น
จุนโนะสุเกะเดินจ้ำพรวดไปที่ห้องแต่งตัว ไม่อยากเห็นภาพนั้นแล้ว.....
นานะจะทำอะไรต่อไป....จะเอาจินคืนไปหรือไงนะ.....ก็เลิกกันไปแล้ว จินก็คบกับเขาอยู่
จู่ๆ นานะจะมายื้อจินคืนไปได้ไง.....
ฮึก........... จุนโนะไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ แต่จู่ๆ น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลเอ่อออกมา
จุนโนะ.... คาซึยะวางมือบนบ่าบอบบางของเพื่อน
ไม่เป็นไรนะ แค่ผู้หญิงคนเดียวเอง
คาซึยะ......ฉัน...ฉันจะทำอย่างไงดี?
...................................
*****************************
การแสดงคอนเสิร์ตในคืนแรกนั้น ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี จินขอร้องให้นานะกลับไปก่อน
และอย่าก่อความวุ่นวายแบบที่ผ่านมาอีก
จินต้องไปหานานะที่โรงแรมนะคะ สัญญาก่อนแล้วนานะจะกลับ
ฮื่อ จินรับคำไปแบบนั้นเอง เพราะต้องการให้นานะกลับไปซะ ใจจริงเขาไม่คิดจะหวนกลับไปหานานะเลย
ไม่แม้แต่จะคิด
ระหว่างเดินทางกลับที่พัก จินต้องนั่งมาในรถตู้แยกคันจากพวกแดนเซอร์ ก่อนจะขึ้นรถ
เขาพยายามมองหาจุนโนะ แต่ก็ได้เห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างของร่างบางที่รีบมุดตัวเข้าไปในรถก่อนที่เขาจะคว้าตัวเอาไว้ซะอีก
เฮ้อ...ถูกเมินใส่ละซิไอ้จิน โทโมะยื่นหน้ามาพูด จินถอนหายใจแรง
ทำไมคืนนี้มันถึงได้วุ่นวายแบบนี้วะ จินสบถก่อนจะมุดตัวเข้าไปนั่งซุกร่างในรถตู้
.....................
ภายในห้องล็อบบี้ของโรงแรมที่พักนั้น สว่างไสวไปด้วยแสงออร่ากระจายมาจากร่างโปร่งบางของสาวน้อยนางหนึ่ง
ที่ยึดโซฟาตัวหรูเป็นที่นั่งรอใครคนหนึ่ง เมื่อวงมิราเคิลกลับเข้าที่พัก เธอจึงลุกขึ้นเยื้องกายมาหาหนุ่มร่างสูงที่หยุดชะงักขาของตัวเองไว้
เมื่อสบกับสายตาหยาดเยิ้มของสาวน้อยคนนั้น
แหม...ให้รอตั้งนานนะคะจิน..
เอ๋??? นานะทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ ไหนว่าจะกลับที่พักของเธอไง? จินเลิกคิ้วสูง
เมื่อนานะเอื้อมมือมาสัมผัสกับท่อนแขนของเขาเอาไว้
กลับไปแล้วล่ะค่ะ แต่ว่ามันหิว...เราไปหาอะไรกินกันดีมั้ยคะ?
แต่ผมกับเพื่อนกินกันเรียบร้อยมาแล้ว
งั้นไปนั่งเป็นเพื่อนนานะนะคะ ที่โอซาก้านี่ นานะไม่คุ้น ไปทานอาหารคนเดียว กลัวออก
นานะอ้อน แหงนหน้าฉอเลาะจิน ทำเหมือนไม่เคยก่อเรื่องก่อราวอะไรไว้เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา
จินต้องหันไปมองเพื่อนๆ ที่ยังหยุดยืนมองไม่ได้ไปไหนกันเลยสักคนเดียว ดูหน้าเพื่อนก็รู้ว่าเอือมระอากับพฤติกรรมของนานะเต็มทน
เอ้อ....ผู้จัดการคุณล่ะ? จินถาม
ไม่ได้มาด้วยหรอกค่ะ เขาเพลีย นานะก็เลยแอบออกมา
แอบ?
ฮื่อ..ถ้ามาดีๆ เขาจะให้มาหรือคะ? นะคะจิน...เป็นเพื่อนกันแป๊บเดียวเอง
แต่ว่า......... จินหันไปมองร่างสูงโปร่งของแดนเซอร์หน้าหวาน จุนโนะมองเขม็งมาทางเขา
สายตาตัดพ้อนั้นทำให้จินหนาวๆ ร้อนๆ แต่ว่าผู้หญิงที่ยืนเกาะแขนอ้อนวอนเขาอยู่ขณะนี้ก็ทำให้เขาว้าวุ่นใจเหลือเกิน
.... ยังไม่ทันที่จินจะคิดอะไรต่อ นานะรีบเขย่งยื่นหน้ามากระซิบกับเขา
ถ้าไม่ไป พรุ่งนี้นานะจะเอาดอกไม้ไปให้คุณบนเวทีอีก และจะไปมันทุกเวทีทั่วประเทศเลยด้วย
นานะขู่
นานะ?!! จินเบิกตากว้าง ตัวสั่นด้วยความโกรธ
ให้ตายเถอะ.....ผู้หญิงคนนี้ ไม่มีปัญญาทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ด้วยตัวคนเดียวแน่ๆ
....ยูอิจิ...ยูอิจินั่นแหล่ะ ต้องคอยบงการอยู่ข้างหลัง เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่รู้ว่ายูอิจิจะมาอยู่แถวๆ
นี้ด้วยหรือเปล่า....
...จินไม่มีทางเลือกใช่มั้ย......
....แต่ถ้าเขาไป...จุนโนะจะว่ายังไง....
แต่.......
จุนโนะในตอนนี้ดูห่างเหินเขาเหลือเกิน ตั้งแต่ตอนก่อนจะกลับโรงแรมเลยด้วย เขาเองจะเดินเข้าไปใกล้ทีไรจุนโนะต้องทำหน้าแดงแล้วเบี่ยงตัวหนีตลอด
คงจะไม่พอใจที่เห็นนานะมาป้วนเปี้ยนอยู่ที่โอซาก้า และในโรงแรมนี้อีกล่ะ
..........
แต่ถ้าเขาไม่ไป อะไรเลวร้ายจะเกิดขึ้นอีก...
ถ้าเขาต้องการให้การทัวร์คอนเสิร์ตเป็นไปอย่างราบรื่น เขาก็ต้องไปเป็นเพื่อนนานะ...จุนโนะน่ะคงพูดกันได้ไม่ยาก
ปรับความเข้าใจได้ ไม่น่ามีปัญหา
ดังนั้นจินจึงพยักหน้าตกลง ...แต่ก่อนไปเขาเดินจะเข้าไปบอกจุนโนะ แต่ว่าอีกฝ่ายกลับเดินลิ่วๆ
นำหน้าเพื่อนคนอื่นไปทางลิฟต์เสียแล้ว
เฮ้อ....จุนโนะ.....
***********************************
เมื่อจินกลับเข้ามาในโรงแรมกลางดึกของคืนนั้น เขารู้สึกหงุดหงิดเมื่อภายในห้องไม่ปรากฏร่างของเพื่อนคนไหนเลย
ไม่ว่าจะเป็นโทโมะ หรือจุนโนะ....เขานึกว่าจุนโนะจะไปนอนค้างด้วยกันที่ห้อง แต่ภายในห้องกับเงียบกริบและไฟในห้องก็ไม่ได้เปิดทิ้งเอาไว้
จินมองนาฬิกา บอกว่าเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว...เขาเดินไปที่ห้องของคาซึยะและจุนโนะ
นั่นไง......จุนโนะกำลังนั่งเล่นเกมกับคาซึยะ ตามองแต่จอมอนิเตอร์ โดยมีโทโมะนั่งอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียง
กลับมาแล้ว.... จินร้องทักขึ้น แต่จะมีเพียงรอยยิ้มของโทโมะและคาซึยะเท่านั้นที่ส่งมาให้เขา
แต่อีกคนนี่ซิ นั่งเล่นเกมไม่สนใจเขาเลย จินเดินไปหยุดอยู่ข้างกายจุนโนะ มองเสี้ยวหน้าที่เขาเห็น
....ใบหน้านั้นเฉยเมยผิดปกติ
จุนโนะไปนอนที่ห้องกันเถอะ ดึกมากแล้ว เขาแตะไหล่จุนโนะ เมื่ออีกฝ่ายไม่หือไม่อือ
เขาก็เลยวางมือไว้บนบ่าจุนโนะไว้อย่างนั้น แต่เด็กหนุ่มเบี่ยงไหล่หนี ตวัดตาเรียวรีมองเขาเพียงชั่วแว่บแล้วหันไปมองจอต่อ
เป็นไงมั่ง ไปถึงไหนกันมา? โทโมะเป็นฝ่ายถาม
จินบอกแต่เพียงว่า ไปนั่งเป็นเพื่อนนานะกินข้าวมื้อดึก แล้วก็พากลับโรงแรม
ก็เท่านั้น ฉันน่ะเพลียจะแย่แล้ว กลับห้องมาก็ไม่เห็นมีใครอยู่ จินว่าแต่ตามองจุนโนะแน่วแน่
ดูเอาเถอะ...จุนโนะไม่ยอมมองหน้าเขาเลย แถมทำเป็นไม่สนใจด้วย คงจะงอนล่ะซิ
ไปกันเถอะจุนโนะ จินย้ำ
ยังไม่นอน ไม่ง่วง จะเล่นเกมก่อน
โทโมะกับคาซึยะเขาอาจจะอยากนอนก็ได้
ยังนี่ ก็คาซึยะยังเล่นเกมกับเค้าอยู่นี่นา ไม่เห็นหรือไง
แต่ฉันง่วงว่ะ คาซึยะโพล่งขัดคำพูดของจุนโนะขึ้นมา เขาวางเครื่องบังคับเกมลงบนเตียง
เป็นการบอกให้รู้ว่า ยอมแพ้ในเกมนั้น จุนโนะหันขวับมาทำหน้าบึ้งใส่
คาซึยะขยับกายถอยไปนั่งบนเตียงของเขา ซึ่งมีโทโมะนั่งทำตาโตให้เมื่อหันไปมองจินที และจุนโนะที
จินยืนจังก้าอยู่หน้าเตียงจุนโนะ ซึ่งในที่สุดจินก็คว้าเครื่องในมือของจุนโนะแล้วเหวี่ยงลงกับพื้น
เอ๊ะ!!
ร่างบางลุกขึ้น หน้างอง้ำของจุนโนะทำให้จินต้องหรี่ตามอง
จะไปนอนได้หรือยัง? จินถามอีกครั้ง
จะนอนที่นี่ จินไปนอนห้องตัวเองเหอะ เค้าจะนอนที่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหล่ะ
อ้าว!!
อ้าว!!
อ้าว!!
เสียงสามเสียงประสานพร้อมเพรียงกัน คาซึยะทำตาโต ในขณะที่โทโมะนั่งอ้าปากหวอ แต่จินนี่ซิ
หน้าแดงเข้มขึ้นมาเห็นๆ ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันในระยะกระชั้นชิด
โทโมะเกาหัวแกรกๆ มองสงครามย่อยๆ ในห้องที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
อะไรกันฟะ ไหนตกลงกันแล้วไงว่าจะแลกห้องกันนอนน่ะ โทโมะเอะอะเอากับจุนโนะบ้าง
แต่อีกฝ่ายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ โบกมือไล่ให้จินกลับห้อง
ราตรีสวัสดิ์ จุนโนะทำเป็นปิดปากหาว เขาหยิบมิมิกับบุตต้าขึ้นมาวางไว้ข้างหมอน
แต่ยังไม่ทันไรเจ้าสองตัวนั่นก็ถูกจินกระชากไปจากมือ
.....จุนโนะเอะอะโวยวายเมื่อมิมิกับบุตต้าถูกจินโยนไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้น
บอกแล้วไงว่า ให้ไปนอนด้วยกัน และก็คืนนี้ห้ามเอาเจ้าสองตัวนี่ไปด้วย จินจับมือจุนโนะไว้ข้างหนึ่ง
ลากมาที่ประตู แต่เขาก็ถูกจุนโนะสะบัดมือออก
จินอย่าบังคับกันนะ...ฉันจะไม่ไปนอนกับจินที่ห้องนายแล้ว
จุนโนะ...ไม่เอาน่า...ไหนสัญญากันแล้วไง ว่า........
ก็พูดกันดีๆ ก็ได้ แต่ทำไมจินต้องกระชากมันเหวี่ยงลงพื้นด้วยเล่า
ก็จุนโนะไม่ยอมไปกับฉันนี่นะ จินครางเสียงอ่อย......
....ดูเอาเถอะ หวังจะปรับความเข้าใจกับคนรักเสียหน่อย แต่ดูท่าจะยากเสียแล้ว เพราะเจ้าเพื่อนตัวน้อยยืนจังก้า
ทำตาลุกวาวใส่เขา และเดินปึงปังไปเก็บมิมิกับบุตต้ามาโยนบนเตียง
ความจริงแล้ว นายหึงฉันกับนานะใช่มั้ยล่ะ โกรธที่ฉันออกไปเป็นเพื่อนเขาน่ะ? จินถามจี้จุดตรงเผงแต่คนถูกถามกลับเมินหน้าไปทางอื่น
เรื่องอะไรฉันจะหึงนาย
ก็นายไม่พอใจนี่นะ เห็นๆ อยู่
ฉันมีสิทธิ์จะหึงหรือเปล่าล่ะ? จุนโนะย้อนถามบ้าง
มีซิ ก็จุนจังเป็นของฉันนี่นะ นายก็เลยไม่พอใจบ้าง ความจริงก็ใม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่นะ?
ฉันไม่ได้ไม่พอใจแต่ว่า จินน่ะ....จินน่ะเอาแต่ใจ ทีเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย
ทำไมต้องดึงดันเอาตัวฉันไปให้ได้ล่ะ ฉันไม่ใช่ที่บำบัดความรู้สึกของนายนะ
จุนโนะ!! จินอ้าปากค้าง ...นี่จุนโนะคิดแบบนี้จริงๆ น่ะหรือ
ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นนะ ฉันเพียงแต่อยากนอนคุยกับนายเท่านั้นเอง
งั้นหรือแน่ใจนะว่าแค่นอนคุย ออกไปกับผู้หญิงแล้วยังต้องการตัวฉันอีกหรือ... ชริ...มีสาวตามมาถึงที่นี่
ฉันคงกลับไปเป็นเพื่อนธรรมดาๆ ของนายตามเดิมแล้วละมัง เพราะงั้น ฉันก็คิดว่าคงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนห้องกันแล้วล่ะ
จุนโนะพูดด้วยความน้อยใจ
คิดแบบนี้เองหรอกหรือ?
ใช่ซิ ถ้านายแคร์ความรู้สึกของฉันจริงๆ นายก็คงไม่ไปกับเธอคนนั้นหรอก
นายกำลังเข้าใจผิดอย่างมากเลยนะ ฉันกับนานะไม่ได้มีอะไรต่อกันแบบนั้น แล้วอีกอย่าง
ถ้าฉันไม่ไป นานะก็จะมาป่วนเอากับคอนเสิร์ตของพวกเราอีก
จินไม่ได้แก้ตัว...แน่นอนที่สุดเขาแคร์คนตรงหน้ามากกว่าอะไรทั้งหมด ไม่งั้นคงไม่รีบวิ่งหน้าตั้งกลับที่พักในทันทีที่ไปส่งนานะกลับโรงแรมของเธอหรอก
จะเอาไงวะไอ้จิน โทโมะขัดขึ้นมา เขาพูดกับจินแต่ตามองคาซึยะ
จินมองจุนโนะแล้วถอนหายใจเฮือก ถึงคราวจุนโนะจะดื้อขึ้นมาบ้างล่ะ แต่ก็เพราะความหึงเล็กๆ
น้อยๆ ไม่ใช่หรือ
...............
ความรู้สึกของจุนโนะนั้นน่ะ ทำไมจินจะไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ขืนดึงดันต่อไป จุนโนะคงจะไม่ยอมแน่ๆ
ถ้าไม่ยอมไป ฉันก็จะกลับไปนอนล่ะ เพลียเหมือนกัน เสียฤกษ์หมด จินผลุนผลันออกไปจากห้อง
ทิ้งให้โทโมะยืนมองหน้ากับคาซึยะตามลำพัง
วันนี้ต่างคนต่างนอนก่อนละกัน จริงอย่างจินว่า ฤกษ์ไม่ดี...ผมจะไปส่งคุณที่ห้องนะครับ
คาซึยะดึงแขนร่างบางไปที่ประตู ยิ้มแห้งๆ ส่งมาให้คนในห้อง
โทโมะกับคาซึยะออกไปจากห้อง และไม่ลืมที่จะดับไฟตามที่จุนโนะสั่งเอาไว้ หลังจากห้องมืดสนิทแล้ว
ร่างที่นอนนิ่งอยู่นานก็หันมานอนหงาย เขาถอนหายใจออกมา
....ออกไปกับแฟนเก่า หายกันไปตั้งนาน ยังจะมีหน้ามาเอาตัวเขาไปนอนด้วยอีก...
อยากรู้นักว่า นี่ถ้าแอบไปนอนกับนานะมา ยังจะมาขอเขานอนด้วยหรือเปล่า เรื่องเมื่อคืนน่ะ ลืมกันแล้วใช่มั้ย?....
**********************
to be con