Vol 19
***************************
หยาดน้ำตาที่ไหลมาจากดวงตาคู่สวย แม้ว่าเจ้าตัวจะก้มหน้าพยายามซ่อนความเสียใจเอาไว้ก็ตาม
แต่ยูอิจิก็ยังมองเห็นอยู่ดี ชายหนุ่มอ้อมมาทางด้านหลังจุนโนะสุเกะ วางฝ่ามือลงบนกลุ่มผมสลวยนั้นอย่างเบามือ
อะกานิชิ จินคนนั้น มีอะไรดีหือ? ทำไมนายถึงจงรักภักดีได้ถึงขนาดนี้? ยูอิจิเอ่ยถามเสียงค่อย
แต่นั่นก็ทำให้จุนโนะรีบปาดน้ำตาออก ตอบคำถามนั้นอย่างไม่ลังเลว่า
เรารักกัน...
ถ้าอยู่ใกล้ชิดกันมากเกินไป เธอสองคนจะถูกนักข่าวจับได้ เข้าใจมั้ย? ฉันเองเป็นห่วงอนาคตของพวกเธอหรอกนะ
ถึงได้ตัดสินใจให้แยกกันสักพัก...
สักพัก? จุนโนะรีบเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคหลังของยูอิจิ
ใช่...สักพัก...อาจจะไม่นาน เธอสองคนควรจะแยกกันสักพักจริงๆ ด้วย
ฮึ! จุนโนะทำปากยื่น
สักพักของคุณ มันคงจะนานเป็นชาติ
แหม...จุนโนะสุเกะ ทำไมเธอถึงคิดได้ถูกเผงอย่างนั้นล่ะ ยูอิจิหัวเราะอย่างน่าหมั่นไส้
จุนโนะจึงลุกพรวดพราดขึ้นยืน เขาหันขวับมาจ้องหน้ายูอิจิ
คุณตั้งใจจะขัดขวางผมกับจินอยู่แล้วนี่ อะไรก็แล้วแต่ที่คุณทำน่ะ มันไม่ได้ผลหรอกครับ
ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ แต่ขอบอกว่า ยังไงซะผมก็ไม่มีวันที่จะเห็นว่าคุณน่าคบหรอก
ถึงคุณจะจับผมแยกจากจิน แต่ผมก็ไม่มีวันที่จะเลิกรักเขา ไม่ว่าจะอยู่ห่างไกลสักแค่ไหน
คนที่ผมรักและมอบหัวใจให้ทั้งหมดก็คือเขา ไม่ใช่คุณ!
จุนโนะ! ยูอิจิอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าจุนโนะจะพูดอะไรตรงเผงขนาดนั้น เขายืนตัวตรง
สบตาอันแดงระเรื่อของเด็กหนุ่มตรงหน้า เดี๋ยวนี้จุนโนะสูงไล่เรี่ยกับเขา หรืออาจจะสูงกว่าเล็กน้อย
แต่โครงหน้าก็ยังงดงามและดูเหมือนมันจะกระตุ้นต่อมความต้องการครอบครองในตัวของจุนโนะให้ยูอิจิรู้สึกได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
สัมผัสอย่างคนรักหรือ?
....สักนิดก็ยังไม่เคย แต่สิ่งที่เขาไม่เคยได้สัมผัส อะกานิชิ จินกลับล่วงล้ำมันไปแล้ว
และด้วยความเต็มอกเต็มใจของเจ้าตัวเสียด้วย
จุนโนะนะจุนโนะ....ทำไมไม่หันมาแลเขาบ้าง....เขาอยู่เหนือกว่าอะกานิชิ จินตั้งหลายอย่าง.....
กลีบปากที่เผยอเล็กน้อยของจุนโนะ ดึงดูดให้ชายหนุ่มต้องลดสายตาลงมองอย่างกระหาย
...ความเป็นหนุ่มน้อยในตัวของจุนโนะ ความงดงามในร่างกายของเด็กคนนี้ ทำให้เขาต้องอ้อนวอน...
ฉันให้นายได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจุนโนะต้องการอะไร อยากได้อะไร ฉันจะหามาให้ ขอเพียงแค่....นายหันมามองฉันบ้างก็พอ
ปากของจุนโนะขยับขึ้นลง จับใจความได้ว่า
ผมไม่มีวันเลิกกับจิน ไม่ว่าคุณจะใช้แผนสกปรกอะไรก็ตาม
ให้ตายซิ!! ฉันเป็นเจ้าของบริษัทนะ ฉันมีเงินมากกว่ามันตั้งเยอะ ทำไม? ทำไมกันจุนโนะ!!
ยูอิจิสบถออกมา เขาจับบ่าของจุนโนะและกระแทกปากลงปิดปากบางนั้นเสีย
จุนโนะตกใจ เขาดิ้นอย่างแรง แต่สองแขนของยูอิจิก็รัดเขาไว้แน่น ระดมจูบแบบไม่ทันให้ตั้งตัว
สองมือออกแรงยันร่างของยูอิจิให้ถอยห่าง แต่มือของชายหนุ่มกลับจิกแน่นที่ต้นแขนทั้งสองข้างของจุนโนะ
จุนโนะหายใจไม่ออก เขากลั้นหายใจไม่อยากรับรู้ถึงสัมผัสอันน่ารังเกียจนี้
จะมีใครมาอาจหาญจูบเขาลบรอยของจินได้อย่างไร เขาไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้น...ไม่มีวัน...
จุนโนะดันคางยูอิจิออกไปจากใบหน้าของเขา เด็กหนุ่มหอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อยอ่อน
เขาผลักร่างชายหนุ่มออกไปจนได้ มือสองข้างกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ
คิดหรือว่า ทำแบบนี้แล้วผมจะชอบคุณ!! จุนโนะตะโกนใส่หน้ายูอิจิ ชายหนุ่มที่ยืนหอบไม่แพ้กัน
สายตาโกรธจัดของจุนโนะมองเขาราวกับมองคนแปลกหน้า จุนโนะคลายมือที่กำแน่นออก ระงับใจที่จะไม่ชกหน้าของยูอิจิ
ผมเกลียดคุณ นากามารุซัง!!
....................................................
จุนโนะวิ่งกระเซอะกระเซิงออกมาจากห้องทำงานของยูอิจิ เขาวิ่งมาตลอดทางไม่หยุด
แทนที่จะวิ่งไปที่ชั้น 9 ที่เป็นของพวกแดนเซอร์ แต่เขากลับวิ่งขึ้นไปถึงชั้น 11
ซึ่งจินกับเพื่อนกำลังซ้อมกันอยู่
จิน!! จุนโนะหยุดหอบที่หน้าประตู หลังจากพรวดพราดถือวิสาสะบุกเข้ามาในห้องแล้ว
ทุกคนในห้องหยุดกิจกรรมที่ทำและหันมามองจุนโนะเป็นตาเดียว
จิ้น...จิน... จุนโนะหน้าตาตื่นเดินตัวสั่นมาหาจิน เขาไม่กล้าโผเข้ากอดจินเพื่อให้ชายหนุ่มปลอบใจได้
ไม่อาจทำได้เพราะกลัวคนอื่นที่ยังไม่รับรู้เรื่องของความสัมพันธ์ของพวกเขาจะล่วงรู้
แต่จินสิ เป็นฝ่ายดึงตัวเขาเข้าไปกอดเสียเอง
เกิดอะไรขึ้นจุนจัง...??
จิน...ฮึก.... จุนโนะจับแขนจินไว้ แล้วลากจินออกมาจากห้อง
ใครทำอะไรนาย? จินถามหลังจากที่จินพาจุนโนะมาทางหลืบข้างทางเดินแล้ว
จุนโนะปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมา จนจินตกใจ
เฮ้...จุนโนะ!!
จิน...เค้า...เค้าจะไม่ได้อยู่กับจินอีกต่อไปแล้ว... จุนโนะสะอึกสะอื้นขณะเล่าเรื่องทั้งหมดให้จินฟัง
จินฟังด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก รู้อย่างเดียวว่า ตอนนี้เลือดขึ้นหน้าแล้ว
มันจูบนายด้วยเรอะ?? จินตะโกนออกมาหน้าแดงจัดด้วยความโกรธ
ชายหนุ่มกำมือจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ สันกรามขบกันแน่น เขาคว้าร่างบางของจุนโนะมากอดรับขวัญ
มือเรียวบรรจงไล้ไล่น้ำตาให้มันเหือดหาย
อื้อ..แต่...แต่นิดเดียวน่ะ คือฉัน.... จุนโนะหยุดพูดเมื่อจินปิดปากเขาไว้
จะนิดเดียวหรือจะมาก ยังไงก็มันก็ล่วงเกินนายอยู่ดี ...อยู่นี่นะ จุนโนะ จินพูดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะก้าวดุ่มๆ
ไปที่ชั้นทำงานของยูอิจิ
จิน...จะไปไหน? จุนโนะตะโกนถาม แต่จินหูอื้อไม่ได้ยินอะไรเสียแล้ว นอกจากหัวใจที่ก้าวบินไปก่อนร่าง
อยากจะกระแทกหน้าเจ้ายูอิจิให้หน้าแหกไปเลย
**********************
ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดและปิดดังปังเมื่อผู้ล่วงล้ำเข้ามายืนเด่นอยู่ในห้อง
ยูอิจิเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารตรงหน้า มองดูผู้บุกรุกแล้วก็อ้าปากค้าง
อะกานิชิคุง เขาวางปากกาลง ผุดลุกขึ้นยืน เมื่อจินเดินสวบๆ เข้ามาหา
จินเอื้อมมือข้ามโต๊ะทำงาน คว้าคอเสื้อของยูอิจิจนได้ กระชากทีเดียว ยูอิจิก็หน้าแทบจะคะมำ
เฮ้ย...อะไรกันวะ!! ยูอิจิพยายามแกะมือจินออกจากคอเสื้อ แต่จินก็กู่ไม่กลับเสียแล้ว
เขากระแทกกำปั้นยัดใส่ปากครึ่งจมูกครึ่งของยูอิจิดังพลั่ก!!
โอํย!! ไอ้.....
หยุดพูดไปเลย ไอ้นากามารุ ยูอิจิ!!
นี่มันเรื่องอะไรกัน นายมาต่อยฉันทำไม?
ทำไมง่ะเหรอ? ถามสันดานอันธพาลของคุณดูซะให้ดี ว่าคุณทำอะไรจุนโนะ? จินขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
เขาเงื้อกำปั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ยูอิจิปัดมันออกไปได้
อะไรกัน? แค่จูบนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นเอง
หนอย......
..พลั่ก.....!!
คราวนี้ไม่ผิดเป้าหมาย ร่างของยูอิจิล้มลงกระแทกกับเก้าอี้ จินตามไปคว้าคอไว้อีก
แค่จูบนิดจูบหน่อยงั้นเรอะ! จะบอกให้นะว่า จุนโนะน่ะเป็นของผม ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวของจุนโนะไม่มีใครหน้าไหนจะสัมผัสได้นอกจากผมคนเดียว
และจะทำอะไรก็ขอให้ดูซะก่อนว่า เด็กมันเล่นด้วยหรือเปล่า?
จะทำไม...จุนโนะเป็นของนายหรือไง? อย่าลืมนะว่าเขาเป็นเด็กในบริษัทของฉัน!
แล้วคุณจะทำอะไรกับเขาก็ได้งั้นหรือ?
คอยดูนะ อะกานิชิ จิน นายมาต่อยฉัน ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดเลย ไม่ต้องเกิดมันแล้วไอ้
มิราเคิลบ้าบออะไรนั่นน่ะ
ก็ตามใจซิ ผมก็ไม่อยากจะอยู่แล้วเหมือนกันไอ้สังกัดบ้าบอนี่ จินกระชากเสียงตอบโต้
ยูอิจิเลือดขึ้นหน้าขึ้นมาบ้าง เขาโดนเด็กในสังกัดทำร้ายถึงสองครั้ง คราวนี้ขอโยนความเป็นผู้ใหญ่ทิ้งชั่วคราวก่อนละกัน หมัดในมือที่กำแน่นกำลังจะง้างตอบ แต่ว่า จินชำเลืองมองและหลบหมัดหวือจนยูอิจิผวา และก่อนที่หมัดของจินจะประเคนสู่ยูอิจิอีกครั้ง ก็มีเสียงเอะอะดังขึ้นทางด้านหลัง
.........
ไอ้จิน!! หยุดนะเว้ย!! เสียงหลายเสียงร้องลั่น
พวกมิราเคิลที่เหลือและจุนโนะรวมทั้งผู้จัดการวง ถลันเข้ามาได้ทันเวลา
จุนโนะรีบกอดเอวจินไว้แน่น ดันตัวร่างสูงมายืนหอบกลางห้อง
จินไม่เอานะ...อย่ามีเรื่องกันเลย
มันทำนายนะจุนจัง จะเอาไว้ทำไม
....ไม่นะ...... จุนโนะส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม มือยึดแขนจินไว้ไม่ยอมปล่อย ที่ห้ามนี่ไม่ใชเพราะห่วงอะไรหรอก
แต่กลัวจินจะมีความผิดมากไปกว่านี้ต่างหาก
ได้ยินเสียงยูอิจิตะโกนลั่นห้องมาว่า
ฉันจะไม่เอามันไว้ ไอ้อะกานิชิ จิน จำไว้เลยว่า นายจะไม่ได้อยู่วงมิราเคิลอีกต่อไป!!
คุณยูอิจิ เดี๋ยวครับ!! ผู้จัดการทั้งสองคนร้องเสียงหลง ยกมือกุมหัว
ใจเย็นๆ นะครับ นากามารุซัง
ไม่เย็นแล้วโว้ย!! มันบังอาจมาต่อยฉัน ไม่ใช่หนเดียวนะ หนอย...ไอ้นี่...ถือว่าดังหรือไงวะ
ดังก็ไล่ออกจากบริษัทได้โว้ย!! ยูอิจิหมดมาดนักธุรกิจ ยกมือชี้หน้าด่าจินที่ยืนขบกรามอยู่กลางห้อง
..
....เป็นไรเป็นกัน จินเองก็เบื่อเต็มทนแล้วเหมือนกัน
ไปก็ได้วะ!! ไอ้ผู้บริหารเฮงซวยแบบนี้ใครอยากจะไปทำงานด้วย!!
เฮ้ย!! จิน!! โทโมะจุ๊ปาก และดันจินออกห่างไปอีกหลายก้าว เขาทำหน้าให้จุนโนะกันตัวจินไว้ห่างๆ
ยูอิจิเข้าไว้
ใจเย็นๆ นะฮะ ... เรื่องมันมีให้ต้องสะสาง ไม่ใช่ให้มาทะเลาะกัน ...ไอ้จิน ...อย่าวู่วาม
เพื่อนๆ จะซวยไปด้วย ส่วนพี่ยูก็ทำอะไรให้สมเป็นผู้ใหญ่หน่อย จุนโนะเขาไม่ได้รักไม่ได้ชอบซะหน่อย
โทโมะเริ่มร่ายยาว แต่ยูอิจิหันมาถลึงตาใส่
โทโมะ นายด่าฉันเรอะ?
เปล่าน้า.....ใครจะกล้าด่าพี่ยูเล่า ...เอางี้ดีกว่า อย่าให้มีเรื่องเลยน้า เดี๋ยวจะรู้ไปถึงหูคนข้างนอก
จะพังกันเป็นแถบๆ
ฉันจะไม่รับอะกานิชิ เข้ามาร่วมงานอีก ยูอิจิประกาศย้ำอีกครั้ง
นากามารุซัง....ผมขอร้องละครับ กรุณายกโทษให้เขาด้วยนะครับ... จุนโนะโค้งตัวคำนับตรงหน้ายูอิจิ
หยุดเลยจุนโนะ ทำไมต้องไปขอร้องเขา จินกระชากจุนโนะให้มายืนหลบด้านหลัง แต่จุนโนะก็ดึงดันมายืนหน้าจินอีก
ขอล่ะ ...มิราเคิลต้องมีนายนะจิน นึกถึงเพื่อนๆ ของจินด้วยนะ... ทั้งหมดเป็นเพราะฉันคนเดียว
เพราะฉะนั้นฉันขอรับผิดคนเดียวนะครับ นากามารุซัง ผม....
ขอร้องซิ จุนโนะ...ขอร้องฉันซิ ยูอิจิร้องท้า เขาหรี่ตามองจิน และตวัดมองหน้าสมาชิกของวงมิราเคิลที่ยืนกันหน้าสลอน
รวมทั้งผู้จัดการสองคนของวงที่ยืนหน้าซีดหน้าเซียว
จินหน้าร้อนซู่ เขาเองก็เห็นอยู่หรอกว่า พวกเพื่อนๆ จะลำบากใจแค่ไหน ถ้าหากว่า
ต้องสูญเสียมิราเคิลไป...แต่เมื่อเขาหันกลับมาจ้องหน้ายูอิจิ เลือดก็ขึ้นหน้าเมื่อจุนโนะลงทุนก้มศีรษะง้อนายคนนี้
ไม่เอานะจุนโนะ เราไม่ผิดทำไมต้องยอมด้วย เพราะเขาใช่มั้ย? เขาก่อเรื่องแยกเราสองคนออกจากกันมาไม่รู้จะกี่ครั้งแล้ว
นายเองก็รู้ดี ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว...
ความฝัน.....ความฝันของนายนะจินคือการเป็นนักร้องไม่ใช่หรือ แล้วทำไมจะโยนมันทิ้งไปล่ะ
จุนโนะพยายามเกลี้ยกล่อม ดวงหน้าซีดเผือดแหงนมองดูหน้าดุดันของจิน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
จุนจัง....
จิน....ก้าวไปให้ถึงที่ฝันไว้ ....อย่าทำลายมันเพราะเรื่องของฉันเลย.... จุนโนะบีบแขนจินและคลายออก
และบีบอีกสลับกันไปมา จินรวบมือของเด็กหนุ่มเอาไว้ แล้วกอดจุนโนะไว้ทั้งตัว
ฉันจะปล่อยให้เขาหยามนายได้ไง นายเป็นคนรักของฉันนะ
ใช่.....ที่ฉันตามนายมาเพราะฉันอยากอยู่กับจิน ...อยากเห็นจินเป็นดังที่จินหวังเอาไว้...ความฝันของจินน่ะคือเป็นนักร้องชื่อดัง
ส่วนความฝันของฉันก็คือการที่ได้เห็นจินประสบความสำเร็จ...ถ้าเลิกกลางคันแบบนี้
เราสองคนก็จะไม่มีความฝันร่วมกัน....ขอร้องนะจิน...ใจเย็นๆ อย่ามีเรื่องกับนากามารุซังอีกเลย...นากามารุซังครับ....
จุนโนะหันไปทางยูอิจิ แล้วก้มหัวให้อีกครั้ง
ได้โปรดอย่าเอาเรื่องจินเลยนะครับ ผมจะยอมไปอยู่ร่วมกับวง MA ไปเป็นแดนเซอร์ให้รุ่นพี่โชเนนไต...ยอมอยู่ห่างจากจิน
แต่ขอร้องล่ะ อย่าไล่จินออกเลย...
แต่มันต่อยฉันนะ ยูอิจิทำท่าจะไม่ยอม แต่เมื่อเห็นจุนโนะลงทุนก้มหัวอ้อนวอนมาแบบนี้ก็ชักจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นต่อ
ความรักที่มีต่อจินของจุนโนะในตอนนี้ ทำให้เขาคิดว่า ถ้าให้จุนโนะทำอะไรก็คงจะยอมทุกอย่าง
ยูอิจิเลือกที่จะเงียบและหรี่ตามองอะกานิชิ จิน
ขอเวลาฉันไตร่ตรองสักครู่....
ไม่จำเป็นหรอกมัง จินสวนกลับทันควัน
เฮ้ย!! ไอ้จิน...เงียบเลยนะ... เรียวดันตัวจินไปที่ประตู โดยมีอุจี้ช่วยดึงแขนด้วยอีกคน
ขืนพูดอะไรมากไปตอนนี้จะยิ่งแย่ แค่เสยหมัดกระแทกหน้ายูอิจิไปแล้วนี่ก็ยังไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง
อือ...เรียว อุจี้ช่วยพาจินออกไปก่อนเหอะ ทุกคนด้วย ยกเว้นจุนโนะ ผู้จัดการสั่ง
ดังนั้น ทุกคนในวงมิราเคิลจึงโดนไล่ออกไปนอกห้อง เหลือแต่ผู้จัดการสองคนและจุนโนะสุเกะอยู่ในห้องยูอิจิเท่านั้น
*************************
คาซึยะและเพื่อนๆ Misty Boys พากันเฮละโลมาที่ห้องซ้อมของมิราเคิลทันทีที่ทราบเรื่อง
ทุกคนเป็นห่วงจิน และเห็นใจจุนโนะด้วยกันทั้งนั้น วันนั้นทั้งวันจึงไม่เป็นอันซ้อม
นอกจากคอยจับกลุ่มเฝ้าดูเหตุการณ์ต่อไป
ไปชกเขาทำไมวะไอ้จิน..? อุจี้เปิดฉากถามทันทีที่เห็นว่าจินสงบไปมาก
มันปล้ำจูบจุนโนะ จินว่า เล่นเอาคนที่ได้ยินอ้าปากค้าง
หา???
เออ....!! ใครจะทนไหววะ ไอ้หมอนั่นชักจะรุกมากเกินไป มาทำกันแบบนี้ฉันไม่ยอมหรอก
จุนโนะเป็นคนรักของฉันนะเว้ย ใครมั่งจะไม่เลือดขึ้นหน้า
เออว่ะ....เป็นฉันๆ เองก็คงทนไม่ไหวเหมือนกัน คาซึยะพยักหน้าเห็นด้วย เขาเหลือบมองคุณโทโมะที่นั่งนิ่งอยู่กลางห้อง
ถ้าเขามาปล้ำคุณโทโมะฉันเองก็คงจะซัดเขาจนหมอบเหมือนกัน.....
ขอบใจนะคาซึยะ โทโมะทำตาซึ้งเมื่อได้ยินประโยคนั้นของคนรัก
แต่ผมว่าเขาคงไม่อยากปล้ำคุณหรอกน้า......เพราะงั้นหมดห่วงได้
ไอ้บ้า.... หน้าหวานทำหน้าตูม ค้อนขวับจนคาซึยะต้องขยับมานั่งข้างๆ โอบไหล่บอบบางมาใกล้ตัว
มาคอยลุ้นกันดีกว่าว่าจะเป็นยังไง เรียวเอ่ยขึ้นบ้าง
ฉันจะลาออก!! จินโพล่งขึ้นมา
เฮ้ย!! ไม่ได้นะ!! ทุกคนร้องอย่างพร้อมเพรียงกัน
ถ้านายออก พวกเราก็พัง... โทโมะผายมือไปทางเพื่อนตาดำๆ ที่นั่งอ้าปากหวออยู่ตรงหน้า
จินมองใบหน้าของเพื่อนแต่ละคนแล้วก็ถอนหายใจเฮือก ในที่สุดเขาก็โวยออกมาอย่างอัดอั้น
โว้ย!! จะทำยังไงดีเว้ย...กลุ้ม!!
รอดูสถานการณ์ก่อนน่า.....
เมื่อเพื่อนออกความเห็นแบบนี้มา จินก็ได้แต่นิ่งฟัง เขาเองก็ไม่อยากทำให้เพื่อนๆ
เดือดร้อน เพราะทุกคนนั้นกว่าจะก้าวมาถึงจุดนี้ก็ต้องฝ่าฟันกับความยากลำบากขนาดไหน
ทำไมเขาจะไม่รู้
.....เรื่องส่วนตัวกับส่วนรวม ต้องแยกให้ออก......
<<<<<.......ความฝันของจินน่ะคือเป็นนักร้องชื่อดัง ส่วนความฝันของฉันก็คือการที่ได้เห็นจินประสบความสำเร็จ...ถ้าเลิกกลางคันแบบนี้ เราสองคนก็จะไม่มีความฝันร่วมกัน.........>>>>>
จินหลับตาลง นึกถึงคำพูดของจุนโนะก่อนหน้านี้
........ความฝันในตอนนี้น่ะเหรอ....ก็คืออยู่ร่วมกับนายไงล่ะ จุนโนะ...
จินอยากพูดแบบนี้ออกมาเหลือเกิน แน่ล่ะ เขาต้องบอกจุนโนะให้รู้อย่างแน่นอน
จุนโนะน่ะ.....เฮ้อ...จะไปอยู่กับรุ่นพี่ MA น่ะหรือ.....ฉันคงจะคิดถึงเขาชะมัดเลย
อุเอดะพูดขึ้นมา และหมายความตามที่พูดจริงๆ เขามีดวงตาแดงระเรื่อ และพร้อมเสมอที่จะร้องไห้
แต่เขาก็ยังอยู่ในบริษัทเดียวกับพวกเรานะ โคกิปลอบใจคนรัก
แต่เราอยู่ด้วยกันมาหลายปีทีเดียวนะ
ทุกคนพากันเงียบเมื่อพูดถึงตรงนี้ ...บรรยากาศไม่ครึกครื้นเหมือนเช่นทุกวัน
...........................
ในที่สุดการรอคอยของทุกคนก็สิ้นสุดลง เมื่อผู้จัดการหนุ่มทั้งสองก้าวเข้ามาในห้อง
โดยมีจุนโนะเดินเซื่องๆ ตามมาข้างหลัง
จุนโนะ...ะ... เพื่อนๆ ต่างพากันมารุมล้อมจุนโนะ
เป็นไงมั่ง? คาซึยะถามเป็นคนแรก
จุนโนะมองเพื่อนทุกคน แล้วก็ก้มหน้านิ่ง เขาก้มศีรษะลงต่ำ ปากก็พูดว่า
ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ ทุกคนที่ให้ความกรุณามาตลอด ฉันต้องย้ายไปเป็นแดนเซอร์ร่วมกับพี่ๆ
MA แล้วล่ะ จุนโนะเงยหน้าขึ้น มีรอยยิ้มแต่งแต้มอยู่มุมปาก แต่ดูก็รู้ว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ฝืนเหลือเกิน
ทุกคนเงียบกริบเมื่อได้ฟังข่าวนี้
แต่ว่านะ...พวกเราก็ยังซ้อมกันที่ตึกนี้เหมือนเดิมแหล่ะ เพียงแต่ย้ายจากชั้น 9
ไปเป็นชั้นที่ 5 ก็เท่านั้นเอง เรายังไปมาหาสู่กันได้อยู่ แล้วจินเองก็ไม่ต้องออกจากมิราเคิลด้วยล่ะ
หือ? จินเลิกคิ้ว จุนโนะจึงส่งยิ้มให้เขาโดยเฉพาะ
เพียงแต่ว่า......จินต้องถูกพักงานสองอาทิตย์
ใช่....นากามารุซังเขาไม่เอาเรื่องนายนะจิน....แต่เขาจะกักบริเวณนาย ช่วงสองอาทิตย์นี้ห้ามออกนอกคอนโดฯ
เป็นอันขาด และนอกจากโทโมะแล้ว ห้ามคนอื่นไปเยี่ยมด้วย ผู้จัดการแจ้งข่าวแล้วหันไปมองจุนโนะเมื่อพูดถึงประโยคหลัง
เพราะเขารู้ดีว่า ยูอิจิจงใจจะหมายถึงจุนโนะเป็นพิเศษ ...เป็นคนต้องห้ามที่จะไปเยี่ยมจิน...อันนี้ห้ามเด็ดขาด...
ผมไม่ให้จุนโนะไปไหนทั้งนั้น จินประกาศ
ไม่ได้หรอกจิน ฉัน.....ฉันตอบตกลงกับเขาไปแล้ว และฉันต้องออกจากเรือนพักแล้วย้ายไปอยู่คอนโดรวมกับพวก
MA ภายในวันนี้ด้วย จุนโนะพูดเสียงเศร้า ทำให้ทุกคนหน้าเสียไปตามๆ กัน
จุนจัง...... จินครางเสียงเครือ จุนโนะกุมมือของเขาเอาไว้ บีบปลอบใจ
จินอย่าทำอะไรวู่วาม คิดถึงอนาคตเข้าไว้ก่อน....ส่วนฉันน่ะ..ก็แค่คนที่ไม่มีความสำคัญอะไรในวงการ
จะย้ายไปอยู่กลุ่มไหน มันก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว
จุนจังอย่าพูดแบบนี้...สิ่งที่เราตั้งใจทำน่ะ มันสำคัญทั้งนั้นล่ะ อย่างน้อยจุนโนะก็สำคัญสำหรับฉันมากกว่าใครทั้งหมด
ดวงตาสองคู่สบกันและมีน้ำตาคลอด้วยกันทั้งคู่
ในยามนี้จินเองน่าจะเป็นคนปลอบจุนโนะมากกว่าละมัง แต่มันกลับตรงกันข้าม
จินเองก็พยายามเข้านะ ฉันน่ะยังไงก็ได้ ...นากามารุซังเขาก็รับปากว่าถ้าฉันตกลงตามนี้เขาก็จะไม่เอาเรื่องจิน
และจะไม่ทำอะไรไปมากกว่านี้ด้วย...ใช่มั้ยฮะ? ท้ายประโยคเด็กหนุ่มหันมาถามผู้จัดการของจิน
ซึ่งทั้งสองก็พยักหน้า และบอกให้จุนโนะเตรียมไปเก็บของที่ห้องตั้งแต่ตอนนี้เพราะเป็นคำประกาศิตจากนากามารุ
ยูอิจิ
จินขอตามไปด้วย....บรรยากาศในเวลานี้ทำความอึดอัดให้ทุกคน
...........................
ของมีเท่านี้แหล่ะ จุนโนะบอกหลังจากรูดซิปกระเป๋าแล้ว เขายืดตัวขึ้น มองจินที่ยืนกอดอกอยู่ริมหน้าต่าง
ร่างบางเดินเข้าไปหา สวมกอดจินเอาไว้จากทางด้านหลัง ซบหน้าหวานคลอน้ำตากับเสื้อเชิ้ตเนื้อหนาของจิน
ทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้นะ จุนโนะพึมพำเสียงอู้อี้
จินพลิกตัวมาโอบกอดร่างโปร่งไว้ในวงแขน กดศีรษะจุนโนะให้ซบกับบ่ากว้าง
สักวันหนึ่งเราจะอยู่ด้วยกัน ตราบเท่านานแสนนาน
ฉันจะรอวันนั้นนะจิน.... จุนโนะเงยหน้าขึ้น น้ำตานองใบหน้า ริมฝีปากสั่นระริก
มันเผยอเล็กน้อยอย่างโหยหา จินก้มลงประทับริมฝีปากนาบกับกลีบปากอ่อนนุ่ม จุมพิตดูดดื่มท่ามกลางเสียงสะอื้นของจุนโนะ
อย่าร้องจุนจัง.... จินกระซิบปลอบใจ เขาดันร่างโปร่งไปที่เตียง
ทั้งสองล้มตัวลงนอนกอดกันบนเตียงหนานุ่ม จินประคองหน้าจุนโนะด้วยอุ้งมือทั้งสองข้าง
ก่อนจะมอบจุมพิตให้อีกครั้งและหลายครั้ง
รักฉันนะ...ตอนนี้ได้มั้ย ฉันอยากเป็นของจินอีกครั้ง ก่อนที่จะเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก
ยกมือไล้รูปหน้าของจินก่อนจะเผยอกลีบปากออกเล็กน้อยเพียงพอที่จินจะสอดลิ้นอุ่นจัดเข้าไปหาความหวานล้ำ
จินลูบไล้ไปทั่วร่างบาง ถอดชุดของจุนโนะออกทุกชิ้นจนเหลือแต่ร่างเปล่าเปลือย เขาบรรจงจูบไปทั่วทุกสัดส่วน
อยากประทับรอยอาลัยให้ฝังแน่นบนเนื้อตัวหอมกรุ่นของเด็กหนุ่ม เพราะไม่รู้ว่าอีกเมื่อไรที่จุนโนะจะกลับมาเป็นของเขาอีก.....
นานเท่านาน....ที่จินกอดจุนโนะอยู่อย่างนั้น จนอาทิตย์จวนลาลับขอบฟ้า ร่างบางถึงได้ขยับตัวยุกยิก
จุนโนะสูดจมูกและตบแก้มตัวเองแปะๆ
พวกรุ่นพี่ MA จะหัวเราะมั้ยนะถ้าเขาเห็นฉันเอามิมิ กับบุตต้าไปด้วย
เอาไปเถอะ...ลูกของเรานี่นะ
ฉันต้องเอาไปอยู่แล้วล่ะ ....ต่อให้เก่าหรือเหลือแต่เศษนุ่นฉันก็จะเอาไว้กับตัวเสมอ
อื้อ..... จินพยักหน้า สงสารจุนโนะจับใจ ...น้ำตาเพิ่งจะแห้งเหือดได้สักครู่
แต่ตอนนี้เมื่อจุนโนะเดินเซื่องๆ ไปหยิบกระเป๋าแล้วหันมาทางเขา เขาก็ได้เห็นว่าในดวงตาคู่สวยมีน้ำตาหล่อรื้นขึ้นอีกแล้ว
ไปกันเหอะจิน
จะไปแล้วเหรอ?
ฮื่อ.....
เราไม่มีทางเลือกอีกแล้วหรือ? จินถาม แต่ร่างบางส่ายหน้ายิ้มเศร้าๆ
ไม่มีหรอก...นอกจาก....นอกจากเราจะไม่ได้อยู่วงการนี้อีกแล้ว
***********************************
จินไปส่งจุนโนะที่คอนโดฯ หรูที่เป็นที่พักของกลุ่มแดนเซอร์รุ่นเดอะอย่าง Musical
Academy ซึ่งพวกนั้นก็ต้อนรับจุนโนะเป็นอย่างดี จุนโนะพักอยู่คนเดียวในห้องที่ติดกับห้องของยาระ
โทโมะยูกิและซึโยชิ โยเนะฮานะ
ฝากจุนโนะด้วยนะครับ จินก้มศีรษะให้รุ่นพี่สี่คนที่ตามมาต้อนรับจุนโนะด้วย
ร่างโปร่งบางของจุนโนะยืนตัวลีบ มือกอดกระเป๋าเดินทางใบย่อมมองคนโน้นคนนี้ราวกับจะฝากเนื้อฝากตัว
พวกฉันเองก็ฉุกละหุกเหมือนกัน เมื่อมีคำสั่งมาจากเบื้องบนว่าจะมีแดนเซอร์คนใหม่เข้ามาแจม
ไม่คิดว่าจะเป็นไอ้หนูคนนี้นะ อือ...ก็ดี ฉันเองก็เห็นเขาเต้นมาหลายครั้งแล้ว หน่วยก้านดีนี่
ยินดีต้อนรับนะ อาจจะใหม่ๆ สำหรับเขาบ้าง แต่ก็จะดูแลอย่างดีทีเดียวล่ะ อะกิยาม่าผู้นำกลุ่มบอกจิน
ซึ่งก็ทำให้จินคลายความเป็นห่วงลงได้
อยู่คนเดียวนะทีนี้ จินตบบ่าจุนโนะ
ฮื่อ...ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับรุ่นพี่ จุนโนะโค้งศีรษะให้รุ่นพี่
เขาตามไปส่งจินที่รถ และเมื่อปลอดคนแล้ว จินก็ดึงตัวจุนโนะมากอด
นอนให้หลับนะจุนจัง เราจะเจอกันอีกในวันพรุ่งนี้ที่บริษัทนะ
ฮื่อ....แล้วเจอกัน จุนโนะฝืนโบกมืออำลาจินด้วยรอยยิ้ม
เจอกันที่บริษัทน่ะเหรอ...มันก็อาจจะจริง แต่ว่าพวกกลุ่ม MA น่ะเป็นกลุ่มชีพจรลงเท้า
เที่ยวตระเวณเล่น Play Zone ไปหลายจังหวัดกับวงนักร้องรุ่นใหญ่อย่างโชเนนไต ทำให้ไม่มีเวลาอยู่โตเกียวมากนัก
...เพียงคิดแค่นี้ จุนโนะก็ใจแป้ว
......แล้วแบบนี้ เขายังจะเจอจินได้อีกสักกี่วันเชียว.......
จุนโนะเดินอย่างอ่อนละโหยกลับขึ้นห้องของตัวเอง ห้องอันกว้างใหญ่สำหรับอยู่สองคน
แต่จุนโนะไม่มีคู่เพราะพวก MA ต่างก็จับคู่กันพักอยู่แล้วรวมทั้งหมดก็สี่คน มีเขาเพิ่มมาเป็นคนที่ห้า
ดังนั้นเขาจึงยึดห้องคนเดียว
มิมิกับบุตต้า มองตามเขาอยู่บนเตียง ไม่ว่าจุนโนะจะเคลื่อนกายไปทางไหน เจ้าหมีสองตัวนี่ก็จะนั่งตาแป๋วราวกับจะมองเขาแทบทุกอริยาบถ
จุนโนะทรุดกายลงบนเตียงกว้าง เขาหงายหลังบนที่นอน ดวงตาเหม่อมองเพดานห้อง มีเสียงโทรศัพท์เข้าจากจิน
บอกว่าเขากลับถึงที่พักเรียบร้อยแล้ว ....
ชีวิตฉัน....ทำไมต้องเป็นอย่างงี้ด้วย จุนโนะยิ้มให้กับความอับเฉาของโชคชะตา
สวัสดีความเหงา.....เจอกันอีกครั้งแล้วสินะ แต่คราวนี้ฉันจะไม่มีวันเหงาหรอก...
จุนโนะพูดกับตัวเอง ปาดน้ำตาออก เขาเบือนหน้ามองตัวเองในกระจก ....เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาหมองเศร้ามองตอบมา
รอยยิ้มแห้งแล้งกระดกขึ้น แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนๆ ชอบกล
สู้...สู้... เขากำหมัดแล้วชูขึ้น
.......จะให้จินเป็นห่วงไม่ได้แล้ว......
**********************
to be con