Ένα σάπιο σύστημα θυμάται…
Πριν από τέσσερις δεκαετίες ξεκίνησε ο μεγαλύτερος και ο πιο άδικος οικονομικός αποκλεισμός που γνώρισε η σύγχρονη ανθρωπότητα. Ένα εμπάργκο που διατηρείται αυτούσιο μέχρι σήμερα γεννώντας μία μοναδική εξαίρεση στη μεθοδολογία της ιστορίας…
Η ιστορία δημιουργεί συνθήκες ειρήνης ή αίτια πολέμου που εμφανίζονται στο ιστορικό προσκήνιο και αποσύρονται από αυτό με την πάροδο του χρόνου και την δημιουργία διαφορετικών οικονομικοπολιτικών, ή κοινωνικών ισορροπιών. Μια συνθήκη ειρήνης ή όποια άλλη πολιτική κίνηση, διαμορφώνεται στα πλαίσια μιας στρατηγικής και αποσκοπεί συνήθως στην εξυπηρέτηση εθνικών στόχων. Περίτρανη εξαίρεση στους κανόνες της πολιτικής λογικής αποτελεί το εμπάργκο που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο λαό της Κούβας, το οποίο βυθίζει στις ελλείψεις και την διπλωματική απομόνωση το λαό που διάλεξε να επαναστατήσει ενάντια στην αμερικανική υποδούλωση και να βαδίσει το δρόμο του σοσιαλισμού, διατηρώντας ανέπαφα στο πέρασμα του χρόνου τα ιδανικά της λαϊκής επανάστασης, τη φιγούρα των ηρώων του και την κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο.
Η Κούβα μέσα από την πολύμορφη και πολυτάραχη ιστορία της κατάφερε παρά τις εξαντλητικές πιέσεις που δέχεται να περισώσει την σοσιαλιστική κληρονομιά της και να επιμείνει στην εφαρμογή της λαϊκής οικονομίας και της διαφύλαξης όλων των ανθρωπιστικών αξιών. Οι αντιδράσεις που εμφανίστηκαν κάλυψαν κάθε δυνατό μέτρο και ο φασισμός των ΗΠΑ έφτασε ακόμα και στο σημείο να οργανώσει απόβαση στον κόλπο των χοίρων προσδοκώντας την ανατροπή του ηγέτη Κάστρο. Οι αντεπαναστατικές δυνάμεις που δεν πρόλαβαν καν να προωθηθούν στο εσωτερικό της Κούβας γνώρισαν την απόλυτη ήττα και οι ΗΠΑ το μεγαλύτερο πολεμικό φιάσκο της ιστορίας τους. Έκτοτε, και με αφορμή την αποστολή και τοποθέτηση πυρηνικών όπλων στο νησί της Κούβας οι ΗΠΑ επέβαλλαν το δημοφιλές εμπάργκο κατά της Κούβας και «περιφρουρώντας» το δικαίωμα για αυτοδιάθεση κάθε λαού επέβαλλαν σε όλες τις συμμαχικές χώρες να πράξουν το ίδιο ακριβώς εναντίων του κουβανέζικου λαού.
Η ιστορική αλήθεια όμως, αποκλίνει κατά πολύ από την «ιστορική» (ή μάλλον ανιστόρητη) προπαγάνδα των ΜΜΕ όχι μόνο σε σχέση με το εμπάργκο αλλά σχετικά και με την αφορμή του: Ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος διαφώνησε με την εγκατάσταση πυρηνικών πυραύλων στην Κούβα και ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζόν Κέννεντι δεν έχασε ούτε μία ευκαιρία από δημόσιο βήμα που να μην επισημάνει πόσο επικίνδυνο δρόμο διαλέγει η ΕΣΣΔ –για την παγκόσμια ειρήνη- τοποθετώντας πυρηνικά όπλα 70 μίλια νοτιανατολικά των ακτών των ΗΠΑ. Το γεγονός που έντεχνα απέφευγαν να δημοσιοποιήσουν ήταν η κυριολεκτική περικύκλωση τις ΕΣΣΔ από πυρηνικά όπλα κατά τη διάρκεια της εξαετίας 1953 – 1959, πολύ πριν την αμυντική απόφαση τις ΕΣΣΔ να αποστείλει πυρηνικές κεφαλές στην Κούβα το 1962. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τη δημιουργία πυρηνικού κλοιού γύρω από τις ΕΣΣΔ κιόλας από το 1953 εγκαθιστώντας πυρηνικά όπλα στην Οκινάουα της Ιαπωνίας ενώ το 1956 επανέρχονται στην Ιαπωνία για να τοποθετήσουν στην Chichi Jima νέο πυρηνικό οπλοστάσιο. Ακολουθούν με χρονολογική σειρά, η Ιταλία (1956), οι Φιλιππίνες (Δεκέμβριος 1957), η Γροιλανδία (1958), η Γαλλία και η Ισπανία (1958), και ο τουρκικός Καύκασος (1959). Το αποκορύφωμα της προσπάθειας των ΗΠΑ για άμεση κύκλωση των συνόρων των ΕΣΣΔ θα ολοκληρωθεί το 1959 με ακρογωνιαίο λίθο την εγκατάσταση πυρηνικών κεφαλών στη Νότια Κορέα, σε μια περιοχή που απέχει λιγότερο από 40 χιλιόμετρα από τα Ρωσικά σύνορα! Παριστάνοντας τα σημεία στον παγκόσμιο χάρτη φαίνεται ξεκάθαρα πως έως το 1959 η Ρωσία και η Κίνα είχαν περικυκλωθεί από τις αμερικανικές πυρηνικές βάσεις. Άλλωστε μέχρι το 1957 η ΕΣΣΔ κατέχει 600 ατομικές κεφαλές (ως μέτρο άμυνας) ενώ οι ΗΠΑ επίσημα, έχουν παράγει 5828 πυρηνικές κεφαλές με σκοπό να εξοπλίσουν κάθε συμμαχική χώρα με ατομικά όπλα.
Όταν όμως, ο Κρουσώφ αποφάσισε την εγκατάσταση πυρηνικών κεφαλών στην Κούβα οι αμερικάνοι αξιωματούχοι θεώρησαν την απόφαση των ΕΣΣΔ εχθρική και ενώ το πρόγραμμα δεν υλοποιήθηκε ποτέ το εμπάργκο στον κουβανέζικο λαό ισχύει μέχρι σήμερα…
Η διατήρηση του οικονομικού αποκλεισμού ωστόσο, διαφαίνεται στην κοινωνία των ΗΠΑ ως μία –νεκρή- πολιτική παράδοση. Η συνέχεια της αποκοπής της Κούβας από τον υπόλοιπο κόσμο γίνεται πλέον για λόγους καθαρά, και μόνο ψηφοθηρικούς. Μετά την λαϊκή επανάσταση στο τέλος της δεκαετίας του ’50 πολλοί αστοί που διέμεναν στην Κούβα αρνούμενοι να ακολουθήσουν το δρόμο της λαϊκής οικονομίας και της ίσης διανομής της παραγωγής εγκαταλείπουν την Αβάνα με προορισμό τις ΗΠΑ, όπου και διαμένουν ακόμα, ή έχουν μεταδώσει μια νοοτροπία στους απογόνους τους εντελώς εχθρική προς τον Κάστρο και κάθε τι που θυμίζει το κουβανέζικο καθεστώς. Ως γνωστόν οποιαδήποτε αντικομμουνιστική έκφραση στις ΗΠΑ βρίσκει ένθερμους οπαδούς που προέρχονται κυρίως από τα ΜΜΕ καλλιεργώντας μια κουλτούρα μόνιμης, έχθρας προς το λαό της Κούβας. Μετά την ανατροπή των ΕΣΣΔ, και την καθιέρωση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ προφανώς δεν υπάρχει κανένας λόγος που να στηρίζει το επιχείρημα πως η Κούβα αποτελεί εχθρό των ΗΠΑ ή «της ανθρωπότητας»… Κι όμως, κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τολμά να αγγίξει αυτό το ζήτημα αφού ως γνωστό η αμερικανική παιδεία που προτείνει μόνο τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό, και την επί πτωμάτων άνοδο, πολιτική ή οικονομική, διακατέχει τους αμερικανούς προέδρους οι οποίοι στο βωμό των εκλογών και του marketing δεν φροντίζουν έστω και αναδρομικά να αποδώσουν δικαιοσύνη εγκαταλείποντας το εμπάργκο στον ηρωικό λαό της Κούβας αρνούμενοι να υποστούν το πολιτικό κόστος. Απλώς συνεχίζουν ένα εμπάργκο αίσχους άνευ λόγου και αιτίας δείχνοντας με θράσος και ωμότητα πως ο σάπιος καπιταλισμός μπορεί να εκδικείται ακόμα και «εθιμοτυπικά»…
Όσο για εκείνους που φρόντιζαν να ρίχνουν την πέτρα του αναθέματος στην κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο και να κατηγορούν το πολίτευμα της Κούβας ως απολυταρχικό και ανελεύθερο ας διδαχθούν από την πορεία της δυσαρέσκειας των πολιτών σε μία αστική δημοκρατία. Πολιτικά κόμματα, τα οποία βρίσκονται στην εξουσία για μία ή δύο θητείες θεωρούνται ξεπερασμένα, ο λαός αγανακτεί και εκλέγει τον πολιτικό τους αντίπαλο ακόμα και αν αυτός υπόσχεται… μία από τα ίδια… Αντίθετα, η συσπείρωση που δείχνουν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα γύρω από τον ηγέτη τους δεν ξαφνιάζει μόνο για τα μεγέθη της αλλά και για την αντοχή της στο χρόνο: Στην Κούβα πάνω από το 90% του λαού στηρίζει την πολιτική του Φιντέλ αδιάκοπα για 40 και πλέον έτη, ενώ σε άλλες κοινωνίες που εμφανίζονται ηγετικές μορφές με αριστερό πολιτικό φρόνημα και αντιιμπεριαλιστικές διαθέσεις όπως στην Παλαιστίνη του Γιασέρ Αραφάτ το ποσοστό αποδοχής του ξεπερνά το 88% επί δεκαετίες… Ακόμα πιο πρόσφατο μήνυμα συσπείρωσης γύρω από το σοσιαλιστικό ιδεώδες αποτελεί το δημοψήφισμα της Βενεζουέλας (1999) όπου το 71% του λαού ψήφισε υπέρ της σοσιαλιστική μεταρρύθμισης του Ούγκο Τσάβες και επίσης η θέληση του λαού της Βενεζουέλας να διαμείνει ο κομμουνιστής πρωθυπουργός στην εξουσία καταστρέφοντας εν τη γενέσει του το δεξιό πραξικόπημα που επέβαλαν οι ΗΠΑ μέσα σε δύο μόνο ημέρες!
Εξάλλου, ένα σύστημα που πορεύεται πολιτικά και οικονομικά με σημείο αναφοράς τη δικαιοσύνη καταλήγει αναπόφευκτα στην αταξική κοινωνία και δεν μπορεί παρά η εξουσία να εκπροσωπείται μέσα από ένα πολιτικό κόμμα: το εργατικό. Η ανυπαρξία αστικής τάξης, σημαίνει και απαλοιφή της διαφθοράς, της ανισότητας και την εκμετάλλευσης. Σημαίνει τον εξοστρακισμό των αστικών κομμάτων και το τέλος του αστικού πολυκομματισμού που αποτελούν τη γέφυρα των αστών με την κρατική εξουσία. Ολόκληρη η ανθρωπότητα για χιλιετίες υποφέρει από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την ταξική καταπίεση και τις αλλεπάλληλες θυσίες στο όνομα των συμφερόντων των αδίστακτων αστών. Και ολόκληρη η ανθρωπότητα οφείλει να δώσει τα εύσημα στην Κουβανέζικη κοινωνία που ανέτρεψε την αστική ελίτ για να προβάλλει και να προτάξει την κοινωνική δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα αγνοώντας οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.
Σ’ αυτούς τους λαούς δεν αρμόζουν οικονομικοί αποκλεισμοί ούτε η διεθνής περιθωριοποίηση! Αποτελούν πρότυπα προς μίμηση και εικόνες εφιάλτη για τους διεθνείς ιμπεριαλιστές τρομοκράτες! Όπως συνηθίζει άλλωστε να λέει και ο Κουβανός ηγέτης παρ’ ότι γνωρίζει ότι συγκεντρώνει την απόλυτη πλειοψηφία στη χώρα του: «δεν φοβάμαι να κάνω εκλογές, ούτε να χάσω την εξουσία μου από άλλο πολιτικό κόμμα. Όμως εκλογές στην Κούβα θα σημαίνουν δημιουργία πολλών κομμάτων που δεν θα νοιάζονται για την Κούβα και το λαό της, αλλά θα ελέγχονται από ξένες μυστικές υπηρεσίες και θα κάνουν την Κούβα υποχείριο των οικονομικών και πολιτικών τους συμφερόντων όπως σε όλες τις άλλες αστικές δημοκρατίες…»