Η Ιστορία επαναλαμβάνεται και εκδικείται…

Κάποιοι ιστορικοί πιστεύουν στην κυκλικότητα της ιστορίας. Κάποιοι άλλοι προτιμούν να αντιλαμβάνονται την ιστορία σαν μια μη επαναλαμβανόμενη σειρά τυχαίων μεταξύ τους γεγονότων. Κάποιοι άλλοι, πάλι, θα αντιμετωπίσουν την ιστορική πραγματικότητα όχι απλώς σαν μια διαδικασία «ανακύκλωσης» γεγονότων και συνθηκών αλλά σαν απάντηση απέναντι στις πράξεις τους και τους συμβιβασμούς τους. Αν θέλετε, σαν ανταπόδοση σε δωσίλογες προθέσεις και έργα προδοσίας…

Το παραπάνω «εγκώμιο» αφορά στη διαμεσολάβηση του Πακιστάν στις «ειρηνευτικές» και «ανθρωπιστικές» διαδικασίες εμπλοκής των Νατοϊκών Δυνάμεων στην εξάρθρωση της τρομοκρατίας στα εδάφη του γειτονικού Αφγανιστάν τον περασμένο Οκτώβρη. Μετά την επίταξη του κράτους του Πακιστάν από τις ΗΠΑ, με τις ευλογίες του άραβα στρατηγού Μουσάραφ, ο οποίος διάνοιξε στις ΗΠΑ το γνωστό δρόμο του διαίρει και βασίλευε, το ίδιο το κράτος του Πακιστάν βρίσκεται υπό τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου. Ο Πακιστανός πρωθυπουργός που πριν από λίγους μήνες εξέφρασε προς τον αμερικανικό λαό τον αποτροπιασμό του για τα θύματα της 11^ης Σεπτεμβρίου δίνοντας γη και ύδωρ στους Αμερικανούς για να παταχθεί η «διεθνής τρομοκρατία», κατηγορείται πλέον μαζί με τον λαό του ως συνεργός σε τρομοκρατία!

Ο λόγος για το Κασμίρ, και τα διαφιλονικούμενα εδάφη του Θιβέτ όπου υπό την Ινδική κατοχή παρουσιάζονται «άκρως επικίνδυνα» κρούσματα τρομοκρατίας. Ως ένοχοι εμφανίζονται Πακιστανοί αντάρτες, αλλά και μέλη του επίσημου Πακιστανέζικου στρατού που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες εβδομάδες στα ανατολικά σύνορα του κράτους. Και ανάμεσα σε όλη την φιλολογία (ή καλύτερα παραφιλολογία) για τις επιπτώσεις ενός επικείμενου πυρηνικού χτυπήματος επίσημα χείλη Αμερικανών και Ινδών αξιωματούχων ζητούν από τον Μουσάραφ να εξαρθρώσει και να σταματήσει τους Πακιστανούς τρομοκράτες πριν να είναι πολύ αργά…

Η τακτική ίδια, και το πρόσχημα γνωστό για άλλη μια φορά. Κάθε ισχυρότερος πλέον κρατικός μηχανισμός μπορεί να περιορίζει τους πάντες με το πρόσχημα της «διεθνούς τρομοκρατίας». Οι Παλαιστίνιοι όταν διαδηλώνουν για την ανεξαρτησία τους και αντιδρούν σε μια από τις βαρβαρότερες επιθέσεις εις βάρος τους στην ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θεωρούνται τρομοκράτες. Οι Κουβανοί που έχουν επιλέξει μια διαφορετική προς τα καπιταλιστικά πρότυπα πολιτική, κοινωνική και οικονομική νοοτροπία και ασπάζονται τον κομμουνισμό πλέον του καθεστώτος του αποκλεισμού θεωρούνται επίσης, διεθνείς τρομοκράτες και συγκαταλέγονται στον «άξονα του κακού». Στη Λατινική Αμερική οποιοδήποτε κίνημα αντιστέκεται στη διακίνηση των ναρκωτικών και στις κατεστημένες και τοποθετημένες από τις ΗΠΑ τοπικές κυβερνήσεις κατονομάζονται τρομοκράτες και διώκονται με δαπάνες των ΗΠΑ και με την βοήθεια της CIA. Το ίδιο συνέβη και στο Αφγανιστάν όπου οι υπερφίαλες παραγωγές του Hollywood δεν ξεχνούσαν να αφιερώνουν δις δολαρίων «στον πολύπαθο» (εν έτη 1988) λαό του Αφγανιστάν και να εξοπλίζουν με τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες «άλλους πρώην συμμάχους» όπως τον Μπιν Λάντεν. Στην περίπτωση του δωσίλογου Πακιστάν όμως, που πρόδωσε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο για να παρελκύσει την ευμένεια των ΗΠΑ αντικατοπτρίζεται και άλλο ένα στοιχείο του διαβρωμένου και αναίσχυντου συστήματος.

Οι Πακιστανοί που δέχθηκαν να βοηθήσουν τις ΗΠΑ να εκδικηθεί στο όνομα της τρομοκρατίας τον αθώο λαό του Αφγανιστάν κατηγορούνται πλέον και επισήμως για συμμετοχή στην τρομοκρατία. Αυτό είναι το σύστημα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Ένα σύστημα που με ερείσματα τον «χαφιεδισμό» και πρόφαση την ανταγωνιστικότητα διασχίζει την ιστορία με εφόδιο την αγνωμοσύνη και την αχαριστία Οι ΗΠΑ διατηρώντας αλώβητη την εξωτερική τους πολιτική, χρησιμοποίησαν τη γη και το λαό του Πακιστάν, ενώ όταν τα γεωστρατηγικά συμφέροντά του αλλάζουν (σε έξι μήνες) δεν διστάζουν να αποκαλούν τους συμμάχους τους τρομοκράτες.

Παράλληλα, ίσως αυτή να είναι και η ιστορική τιμωρία ενός λαού που με τις επιλογές του προδίδει την πολιτισμική του παράδοση και αδιαφορεί προς τις ρίζες τους και την τύχη της φυλής του. Οι συμμαχίες με τα τέρατα του καπιταλισμού και η αντίθεση προς την έννοια της αλληλεγγύης των λαών είναι εκ των προτέρων καταδικασμένες σε τέτοια αποτελέσματα. Το δίδαγμα ωστόσο, παραμένει εξίσου επίκαιρο από την εποχή της Σερβίας του Αφγανιστάν έως την κρίση του Πακιστάν. Εχθρός ή φίλος με τον καπιταλισμό, αύριο μπορεί να είναι η σειρά σου…