1957-1966

Τον Αύγουστο του 1956 στο κέντρο «Πανόραμα» της Θεσσαλονίκης ,η Μαρινέλλα γνωρίζει τον Σ.Καζαντζίδη .Η Μαρινέλλα τραγουδούσε το τραγούδι «πικρό ψωμί» που έλεγε ο Στέλιος. Όταν η Μαρινέλλα τελείωσε το τραγούδι πλησίασε τον Καζαντζίδη και του εξέφρασε τον θαυμασμό της. Εκείνος – μαγεμένος από την ολοκάθαρη φωνή της αλλά και τις χορευτικές της ικανότητες- της επισήμανε πως τραγουδά το λαϊκό με έναν δικό της τρόπο, όχι πολύ βαρύ. Η γνωριμία τους συνεχίστηκε μέσα σε μια βάρκα. Και οι δύο αγαπούσαν πολύ την θάλασσα και το ψάρεμα. Εκεί γεννήθηκε και ο μεγάλος ερωτάς τους. Ο Καζαντζίδης ζητά στην Μαρινέλλα να γίνει το σεγκόντο του..

Μαζί θα καταφέρουν να γίνουν το μςγαλύτερο ντουέτο της Ελλάδος, αξεπέραστο ως τις ημέρες μας. Από το κέντρο «Λουξεμβούργο» της Θεσσαλονίκης όπου έκαναν τις πρώτες τους επιτυχημένες εμφανίσεις, κατεβαίνουν στην Αθήνα και από εκεί αρχίζει η ανοδική τους πορεία. Τραγουδούν τους καλύτερους συνθέτες της εποχής: Τσιτσάνη, Χιώτη, Παπαιωάννου, Μητσάκη, Ζαμπέτα, Καλδάρα, Δερβενιώτη, Μπακάλη κ.α

H Ε.Παπαγιαννοπούλου τους δίνει το «Δυο πόρτες έχει η ζωή». Ο Καζαντζίδης γράφει και ο ίδιος τραγούδια ενώ επιχειρεί αλλαγές στην λαϊκή του ορχήστρα προσθέτοντας και άλλα όργανα-3 μπουζούκια,2 βιολιά, πιάνο, ακορντεόν, μπάσσο, κρουστά και 2 κιθάρες-και μαζί με την Μαρινέλλα δημιουργούν «σχολή» στο λαϊκό τραγούδι.

Το 1961 στο «Κεντρικόν» είναι η μεγάλη στιγμή που ο Μ.Θεοδωράκης και ο Μ.Χατζιδάκις συνεργάζονται με τον Στέλιο και την Μαρινέλλα. Τέσσερα τραγούδια του Μάνου( Αθήνα, Κουρασμένο παλικάρι, ο κυρ-Αντώνης, το πέλαγο είναι βαθύ) και έξι του Μίκη, από τον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία»( Βράχο-βράχο τον καημό μου, Σαββατόβραδο, Έχω μια αγάπη, Το παράπονο, Ο μετανάστης, Καημός) ερμηνεύονται μοναδικά. Ο Μάνος Χατζιδάκις ακούγοντας την Μαρινέλλα αυθόρμητα να κάνει την φούγκα στο «Κουρασμένο παλικάρι» την παρομοίασε με την Μ.Νίνου στην βελτιωμένη εκδοχή της!

"Που τα έμαθες εσύ αυτά;" τη ρώτησε ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Στέλιος Καζαντζίδης έσπευσε να δώσει εκείνος απάντηση λέγοντας...:"Δε σου πα Μάνο; Είναι γάτα η μικρή".

Με τον Μίκη θα ξανασυνεργαστούν στο θέατρο «Πάρκ» στο έργο των Θεοδωράκη- Μπόστ «Όμορφη πόλη» ενώ έμειναν και στο ίδιο σπίτι για 6 μήνες περίπου.

Ο Τσιτσάνης δίνει την «Συννεφιασμένη Κυριακή» στο τρίο Καζαντζιδης-Μαρινέλλα-Λύδια και τους επικροτεί για την ωραιότερη ερμηνεία του τραγουδιού του.

Ο Ξαρχάκος και ο Μαρκόπουλος τους δίνουν μεγάλα τραγούδια (“Άπονη ζωή” και «Φτωχολογιά»  σε στίχους Λ.Παπαδόπουλου, «Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός» σε στίχους Δ.Χριστοδούλου).

Ο κόσμος της ξενιτιάς και του πόνου βλέπει στη μορφή του Καζαντζίδη το απόλυτο λαϊκό είδωλο. Η Μαρινέλλα με σεμνότητα στέκεται δίπλα του και τον στηρίζει και όλοι μιλάνε για την παρτενέρ του Στέλιου με την υπέροχη φωνή.

Το 1964 ο Χ.Λεοντής τους δίνει να ερμηνεύσουν έναν από τους ωραιότερους κύκλους τραγουδιών, την «Καταχνιά». Η Μαρινέλλα ερμηνεύει μοναδικά τα τραγούδια «Γιατί να γίνω μάνα» και «Ο Νεοζηλανδός» σε στίχους του Βίρβου και κάνει δεύτερη φωνή στα τραγούδια του Καζαντζίδη.

.Στα νυχτερινά κέντρα που εμφανίζονταν υπήρχε το αδιαχώρητο. Τραγούδησαν μαζί με  μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού όπως η Π.Πάνου, Γ.Λύδια, Γ.Μπιθικώτση, Σ.Μπέλλου, Α.Χρυσάφη και πολλούς άλλους.

Είναι αμέτρητα τα τραγούδια που ερμήνευσαν μέχρι το 1965. Τραγούδησαν όλα τα είδη τραγουδιού:έντεχνο, λαϊκό ,δημοτικό, ρεμπέτικο. Μαζί γύρισαν όλο τον κόσμο τραγουδώντας για τα  προβλήματα της φτώχειας, της ξενιτιάς και της αδικίας που αντιμετώπιζε ο ελληνικός λαός . Τραγούδησαν από την ιστορική «Τριάνα του Χειλά» και του «Κουλουριώτη» μέχρι το «Κάρνεγκι Χόλ» της Ν.Υόρκης και την Όπερα της Φρανκφούρτης. Έζησαν στιγμές λατρείας που πολλοί λίγοι  καλλιτέχνες έχουν ζήσει ανά τον κόσμο. Συμμετείχαν σε πολλές ελληνικές ταινίες και σε θεατρικά έργα της εποχής.

 Στις 7 Μαΐου του 1964 παντρεύονται και χωρίζουν τον Σεπτέμβρη του 1965. Ο Καζαντζίδης αποφασίζει να σταματήσει τις νυχτερινές εμφανίσεις του στα μαγαζιά για πάντα. Αιτία ήταν –όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος- οι απειλές που δέχονταν από τους ανθρώπους της νύχτας και ο κίνδυνος να χάσει τη ζωή του ένα βράδυ ,όταν ένα μπουκάλι πέρασε ξυστά από το κεφάλι του….Είναι αλήθεια πως με την Μαρινέλλα είχαν βρεθεί πολλές φορές σε καταστάσεις που κινδύνευσε η ζωή τους!...

Η Μαρινέλλα στα τέλη του 1965, χωρισμένη πλέον με τον Καζαντζίδη προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Όμως τα πράγματα είναι δύσκολα γι’αυτή αφού οι πρώτες ηχογραφήσεις της στην ΜΙΝΟΣ –με συμμετοχή της στο έργο «Ανάστασις ονείρων» των Χ.Λεοντή-Λ.Παπαδόπουλου- δεν είχαν την επιτυχία εκείνη που θα την έκανε να στηριχτεί στα δικά της πόδια -μολονότι ήταν υπέροχα τραγούδια και πολύ ωραία τραγουδισμένα.

 Ηχογραφεί επίσης τραγούδια του Γ.Μαρκόπουλου ("Τα παλικάρια") του Μ.Πλέσσα ("Έκλαψα χτες")  αλλά κυρίως έχει την υποστήριξη του Γ.Κατσαρού και του Πυθαγόρα, όχι μόνο μουσικά αλλά και ηθικά.

Μεγάλη στιγμή είναι η συμμετοχή της στον Α΄ Μουσικό Αύγουστο το 1966 στον Λυκαβηττό όπου υπό την διεύθυνση του Μ.Θεοδωράκη ερμηνεύει το έργο «Λιποτάκτες» ενώ ηχογραφεί την «Φαίδρα» και την «Όμορφη πόλη» σε στίχους Γ.Θεοδωράκη σε δισκάκι 45 στροφών.

κείμενα : Nίκος Καρακαλπάκης

.