"Σ’ αυτή την περίοδο απέκτησα μια νέα μερίδα ακροατών, που δεν μπορούσε να με δει στα κέντρα. Αυτό ήταν το κέρδος. Και το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό το νεότερο σε ηλικία κοινό ήξερε να τραγουδά και Γιαννίδη και Σουγιούλ…

Όλο αυτό δεν ακουγόταν παλιό. Γιατί; Γιατί δεν είμαι εγώ παλιά, δεν νιώθω παλιά κι αυτό έχει σημασία… ό,τι νιώθω… Όταν θέλω να σου δείξω ότι ένα τραγούδι είναι το καλύτερο θα σου το δώσω να το καταλάβεις, να το φας. Και αυτό προσπάθησα να δείξω. Ότι αυτά τα τραγούδια είναι τα καλύτερα και καθόλου παλιά. Όσο για μένα, νιώθω… πάρα πολύ μικρή! Κάθομαι και κουβεντιάζω με νέα παιδιά και νιώθω ότι είμαι ένα μαζί τους. Δεν τους αντιμετωπίζω ως μικρούς. Από τα νέα παιδιά πάντα έπαιρνα και πάντα παίρνω πράγματα. Αυτό λέγαμε και με την Αλίκη (Βουγιουκλάκη) που δεν «νεάνιζε»… Ήταν νέα… Η ψυχή της ήταν μια πεταλούδα!..

Πώς το λένε εκείνο το ρητό; «Δύσκολα νιάτα, εύκολα γηρατειά». Όσο πιο πολλές δυσκολίες και φόβους περάσεις στα νιάτα σου, τόσο λιγότερες παίρνεις μαζί σου γι’ αργότερα. Και λέω κάθε πρωί: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, που πατάω στα δυο μου πόδια και είμαι ζωντανή και υγιής» Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα.

Σε κάθε εμφάνιση εξακολουθώ να έχω τρακ όπως την πρώτη φορά! Το τρακ είναι μια ανάγκη φυσική που μου ‘ρχεται όπως τρώμε, όπως πίνουμε, όπως κοιμόμαστε. Μια τέτοια φυσική ανάγκη μου έρχεται την ώρα που πρόκειται να βγω να τραγουδήσω. Αρχίζει, δηλαδή, ένα πράγμα που δεν ξέρω αν ανεβαίνει στο λαιμό η κατεβαίνει στα πόδια, δεν ξέρω πού πάει. Αυτό που ξέρω είναι ότι το μούδιασμα που νιώθω, όλο αυτό το σύγκρυο, είναι αδιανόητο…

Το τρακ άλλοι δεν ξέρουν να το ερμηνεύσουν. Εγώ, ακόμη και αν βγω τώρα, αύριο, να τραγουδήσω σε πανηγύρι και να το Παπάκι πάει στην ποταμιά ή την Αγκινάρα με τα αγκάθια ή ό,τι θέλεις, θα έχω το ίδιο τρακ που είχα όπου κι αν τραγούδησα. Άλλωστε, το ίδιο τρακ έχω και όταν πάω να κάνω πρόβα…

Εγώ είμαι του ζωντανού!.. Ρίξε μου έναν προβολέα και άσε με!..

Με την ευκολία που λέω έναν αμανέ, με την ίδια ευκολία μπορώ να πω κι ένα τζαζίστικο. Εγώ ποτέ μου δεν έχω πει «αυτό δεν μπορώ να το τραγουδήσω». Σκέφτομαι, κατ’ αρχάς, θετικά. Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση. Δεν σκέφτομαι ποτέ αρνούμενη αυτό που μου λένε. Με το που συζητάμε, εγώ έχω ήδη κρατήσει μέσα μου ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά. Ίσως και να έχω ένα φοβερό ένστικτο. Πάρε το κερί και προχώρα, που λένε!.. Έχω συνεργάτες πολύ καλούς, σπουδαίους, οι οποίοι μου λένε διάφορα πράγματα – ωστόσο το τελειωτικό το λέω πάντα εγώ. Άλλωστε, το «φίλτρο» μου είναι τέτοιο, που δεν αφήνει να εισχωρήσουν μέσα τα αρνητικά.

Εγώ το ταλέντο δεν το αντιλαμβάνομαι περιορισμένα. Εγώ πιστεύω στο ταλέντο να ζεις. Το ταλέντο του ανθρώπου, όποιο κι αν είναι αυτό –και κουμπιά να κάνεις-  το καταλαβαίνω σαν κάτι ευρύ, που μπορεί να σε αγκαλιάζει και να σε κάνει να κάνεις ωραία πράγματα. Αυτό είναι το ταλέντο. Μια ζεστή αγκαλιά, που σου δίνει αυτοπεποίθηση να κάνεις ό,τι κάνεις!.."

.