Dit schilderij van het kasteel van Reningelst hangt in het vakantiehuis " 't Onroerend Goed " . (Foto uit de verzameling van Luc Derycke)
	Bron : Welkom in Reningelst
Rond 1550 sloeg de crisis toe: de welvaart nam af, de werkloosheid steeg, de kloof tussen rijk en arm werd alsmaar groter, de sociale onrust nam toe. Het protest richtte zich niet alleen op de rijken, ook de Kerk deelde in de kritiek. Zij bezat heel wat landerijen en slechte tijden of niet, de renten, tienden en pachten moesten betaald worden. Ook tegen de handel in aflaten (kwijtschelding van zonden) nam het protest toe.
Geen wonder dat een nieuwe godsdienst, het Calvinisme, snel populair werd. De kerkelijke en wereldlijke overheden reageerden onmiddellijk en de aanhangers van het nieuwe geloof werden systematisch vervolgd met verbanning, in beslag name van bezittingen, gevangenisstraffen of zelfs de doodstraf. Vele hervormden vluchtten naar het buitenland; de handel en de nijverheid zakte in elkaar, hongersnood teisterde de achterblijvers. De nieuwe religie was echter niet te stuiten en vanwege het grote succes werden de predikingen buiten gehouden (hagenpreken). De repressie was zo meedogenloos dat de preken beschermd werden door gewapende milities.
Het succes van de hagenpreken, de grote populariteit van de predikers, de overmoed van sommigen van de leiders en de ellendige levensomstandigheden van de bevolking mondden uiteindelijk uit in een uitbarsting van geweld: de beeldenstorm. Op een paar dagen tijd (10 tot 15 augustus 1566) werden alle beelden in de kerken van de streek vernield.
Uit angst dat de zaak verder uit de hand zou lopen werd door Margareta van Parma een beperkte godsdienstvrijheid toegestaan. Na enkele dagen werden de toegevingen weer ingetrokken. Misnoegd besloten de geuzen om milities op te richten maar deze werden door de overheid in de pan gehakt. Philips stuurde daarop de hertog van Alva om orde op zaken te stellen. Alva richtte de ?Raad van Beroerte? (de bloedraad) op. Een golf van vonnissen en executies, waarbij steeds de bezittingen werden geconfisceerd, teisterde de streek . De beroemdste slachtoffers waren ongetwijfeld de graven van Egmont en Hoorn.
Noodgedwongen organiseerden de overblijvende geuzen zich in een guerrillalegertje dat opereerde vanuit de bossen: de bosgeuzen.
Een van deze groepen, onder leiding van Jan Camerlinck, drong op 11 januari 1568 de pastorie van Reningelst binnen en gijzelde er de pastoor, de onderpastoor en de koster. Na het plunderen van de kerk vluchtten ze met hun gijzelaars en hun buit naar Dranouter waar ze de pastoor gevangen namen en de kerk in brand staken. De bende trok verder naar Kemmel, Nieuwkerke en Nieppe om dan terug te keren naar Nieuwkerke. Nabij het Westhof werden de priesters uit Reningelst vermoord, de pastoor van Dranouter werd gespaard.
De bende werd in september 1568 nabij Kaaster gevangen genomen en alle leden werden op de markt van Ieper terechtgesteld.
Met Jan Camerlinck wilde men een voorbeeld stellen. Eerst werden zijn oren afgesneden. Daarop werd hij met een gloeiende tang genepen en vervolgens gegeseld. Gebonden achter een kar werd hij rond de markt gesleurd waarbij op elke straathoek opnieuw stukken vlees met een gloeiende tang werden losgerukt gevolgd door een geseling. Uiteindelijk werd hij op het schavot vastgebonden met een brandende ton pek boven zijn hoofd zodat hij levend verbrandde.
Bron :Welkom in Reningelst
In deze periode van politieke en religieuze onlusten  vertrok onze familie de Caestecker uit Reningelst naar Langemark. Te voet of met paard en kar ?
Victoor de Caestecker was een afstammeling van een heel belangrijke familie de Caestecker.
Nog andere "de Caesteckers" zijn gevlucht naar Nederland en sommige naar Engeland.
Onder de talrijke Vlaamse uitwijkelingen bevonden zich vijf leden van de " de Caesteker" clan die naar Engeland vluchtten en zich vestigden in Sanwich.
(Bron : Marcel F. Backhouse)
Naam varianten in schrijfwijze : de Castekir, Caesteraer, Caestere, Caestre, Caasters, Caest(r)ickere, Caestekar, Casteker, Costeker.........