Op 26 september vertrokken Hans en ik naar Maastricht waar we de nacht bij Philip doorbrachten. Bij het ochtendgloren vertrokken we op 27 september richting Waldkirch iets boven Freiburg.
Rond 13 uur arriveerden we daar. Er stond een leuke maar zware tocht op het programma naar Schonau. In Schonau had Philip voor 2 nachten geboekt in Hotel Vier Loewen.
Ik zag behoorlijk tegen deze trip op omdat ik al een maand lang nauwelijks had gefietst. Tijdens een familieweekend in Enter had ik tijdens een stom partijtje voetbal mijn knie verdraaid. Eigenlijk was die knie nog steeds niet goed hersteld.
Maar goed, vanuit Waldkirch begonnen we aan de beklimming van de Kandel. Een 11 kilometer lange klim waarbij de stijgingspercentages niet beneden de 8 procent kwamen. De spieren waren nog stram van de lange autorit en we hadden nauwelijks kans om ons warm te trappen voor de Kandel (1202 meter). Toch voelde ik me prima in deze 1e Zwarte Woud beklimming. Ik kwam super boven en had een lekker gevoel in de benen.
Er volgde een mooie afdaling en een lang vlak gedeelte langs de plaatsen Sankt Peter, Kirchzarten en Oberried. Daarna begon de loodzware klim van de Schauinsland. Hier was het met mij gedaan. Op het vlakke stuk voelde ik de benen al vollopen. Tijdens de klim ter hoogte van het Wildpark moest ik er (na 53 km.) de brui aan geven. Hans, Philip en Jean Pierre reden gestaag verder en wisten de Schauinsland (1182 meter) te bedwingen.
Math en ik zorgden ervoor dat de auto van Hans vanuit Waldkirch naar Schonau gebracht werd.
Hans had er na de Schauinsland ook genoeg van en ging solo naar Schonau. Philip en Jean Pierre beklommen nog de Wiedener Eck (1314 meter).
Moe maar voldaan was iedereen rond 7 uur in het Hotel. Dat hotel was weer een schot in de roos. Een prima kamer met dito bed, een goede menukaart en een wellicht nog betere wijnkaart. Kortom we lieten het ons goed smaken.
