De beklimming van de Champ du Feu voert vanuit Schirmeck via Rothau langs voormalig concentratiekamp Le Struthof. Het bord dat om gepaste stilte vraagt bij het passeren van deze gruwelplaats is feitelijk overbodig. Stil word je vanzelf bij de aanblik van het monument en de barakken waar in de Tweede Wereldoorlog de oorlogsmisdaden plaatsvonden. Wij trekken verder omhoog, alleen met de stilte en luisterend naar onze ademhaling.
Vandaag staan de laatste 2 passacols op het programma. Naast Champ du Feu (218) rijden we tevens de Col du Donon (217). We zijn in principe onderweg naar huis maar aangezien we een dikke streep door de passacols in dit gebied willen zetten, kunnen we deze twee beklimmingen niet laten liggen.
Het weer is nog steeds perfect als we de auto net buiten Schirmeck parkeren. We houden de snelheid er goed in, en aangezien het op deze doorgaande weg behoorlijk druk is, zijn we blij wanneer we bij Rothau de afslag pakken naar Le Struthof om later af te kunnen buigen naar Champ du Feu. De beklimming is in het eerste deel het zwaarste, maar nergens komen we echt in de problemen. Eenmaal boven gaat het de laatste 5 kilometer op en af naar Champ du Feu, een plek die ons beide doet denken aan Baraque Michel in de Hoge Venen, België. Het is hier op maandagochtend stil en verlaten, waardoor de afdaling via Fouday heel soepeltjes verloopt.
Door het dal terug naar Schirmeck is daarna geen pretje. De N420 is duidelijk ongeschikt om over te fietsen. De vrachtauto’s rijden namelijk het water uit je bidon vandaan, dus pakken we enigszins opgelucht de afslag naar de Col du Donon. Hier keert meteen de rust weer en zeker de eerste 4 kilometer is er geen vuiltje aan de lucht. Het is meer vals plat dan klimmen. De laatste kilometers zijn weer wat heftiger, dus besluiten we ons fietsweekendje in stijl (denken we). Klik HIER voor een kaartje met deze route.
Gauw terug naar de auto om voor het donker in Heerhugowaard te zijn. De tolwegen in Frankijk zijn echter fantastisch waardoor we al snel bij Metz zijn. Voorzichtig fantaseren we over onze eerste Luxemburgse passacol, die net over de grens ligt en dus gemakkelijk ‘opgehaald’ kan worden. Zo pakken we niet alleen onze 13e passacol van dit weekend, maar ook nog een land erbij! Goede beslissingen vallen snel, dus scheuren we niet lang daarna vanuit Dudelange (Diddeléng) de Mont St. Jean (Passacol 150) op, een klim van 2 kilometer die de laatste honderden meters naar het kapelletje nog akelig steil wordt met 14 procent.
Even later hervatten we de terugreis. Eigenaardige hobby toch dat verzamelen van passacols op erewoord. Eigenaardig zeker, maar ook héél leuk!
