De volgende dag gaan we met rugzak en al terug naar Sepilok. We zijn er om half tien, ontmoeten een engels meisje dat op projectbasis geld inzamelt voor de opvang van Urang Utan, en gaan het park in, naar het voederplateau. Ooit moeten er twee geweest zijn, een voor de jongeren die de stap naar volledige rehabilitatie bijna maken, en een voor de apen die weer in de jungle leven, maar soms terugkomen voor een extraatje. De apen krijgen alleen bananen en meel met water, zodat ze niet lui worden, en altijd terugkomen. Bij het platform aangekomen, zitten er al een aantal pigtailed macacen te wachten. Deze brutale apen vind je overal waar ze voedsel kunnen krijgen! In de verte zien we een orang utan verstopt achter een boom. Pas als de parkwachter met bananen op het platvorm verschijnt, durft ze dichterbij te komen. Via de touwen naar het platform snelt ze naar de bananen. Ook de makaken pikken een banaantje mee, wat niet wordt aangemoedigd door de orang utan. Deze wil ook graag een bakje meelwater en steekt zijn kop erin. De foto's op de site moeten een indruk kunnen geven. Er is nog een jonge uran utang, maar die blijft liever verstopt. Als de parkwachter weggaat, snaaien de makakan nog wat bananen en de orang utan smeert hem (zie filmpje). We blijven toch nog kijken, ontdekken een eekhoorn, en speuren de bomen af naar aap. Met ons zijn nog vier bezoekers achtergebleven, en een parkwachter wenkt ons. we lopen mee, van de plankwalk af, onder een boom door waar toch duidelijk 'No entry' op staat en dan zien we nog een oranje (volgens Mariola) aap; tegen een dikke boom aangeklemd, zit ze banaantjes te eten. Ze kijkt naar ons, en klimt langzaam weg, naar een omgevallen boom. We kunnen haar volgen en filmen, totdat ze met haar rug naar ons toe gaat zitten. Het blijkt een vrouwtje van 12 jaar oud. Dan moeten we weg. De parkwachter loopt met ons mee. Bij de receptie halen we een toegangsbewijs voor een jungletrekking door het park. Omdat het vrijdag is, begint de middagpauze eerder, zodat er geen parkwachters zijn als wij gaan lopen. We krijgen instructies, als we apen zien, niet aanraken, en makaken niet in de ogen kijken. Dat wisten we al. Het eerste stuk loopt via een plankwalk, tot een splitsting. Daar kunnen we twee 'no entry'-paden in, en op de middelste liggen omgehakte bomen. Die lijkt het niet te zijn...we kiezen een ander, en die komt uit bij gebouwen, en kooien, waar we apen zien!! Blijkbaar is dit het opvangcentrum, waar de dieren verzorgd en begeleid worden. Het is vast niet de bedoeling dat we daarheen gaan...maar een stukje filmen mag vast wel. We zien jonge orang utans, en horen een leopard. uiteraard ziet iemand ons, die duidelijk maakt dat we niet verder kunnen. we lopen terug en kiezen toch maar het pad met omgevallen bomen. Na wat geklauter en een stuk lopen komen we weer een splitsing tegen, met bordjes, dat lijkt er meer op, nu kiezen we de goeie weg. Rustig lopen we verder, oren en ogen goed open. Ons gedrag wordt beloond, na een half uur horen we geritsel en beweging boven ons. Een kleine orang utan zit naar ons te kijken!! Als hij niet bewogen had, hadden we hem niet gespot. Uiteraard maken we allerlei koosgeluidjes, om te kijken of hij dichterbij wil komen. Dat wil hij niet. Toch kunnen we hem filmen. Als hij ons zat is, klimt hij een boom verder. We wandelen verder. Eindbestemming zou een plas moeten zijn, en volgens de routebeschrijving was dit een circulair walk, wat ons deed vermoeden, dat je in een rondje liep en zo weer terug kwam. Niets bleek minder waar. Het pad hield op, maar er waren nog wel lintjes zichtbaar, aan bomen geknoopt. Die hebben we gevolgd, totdat we een rivier moesten oversteken, en de lintjes van kleur veranderden. Mariola wilde graag om 15:00 terug zijn, omdat dit het tweede voedertijdstip is. We hebben nog een uur om de terugtocht van anderhalf uur te doen. Tot ovemaat van ramp glijdt Mariola uit, op de gladde rotsen van de beek, en ontdekt ze een bloedvlek op het T-shirt van Niek. Rugzak af en langzaam het T-shirt uitdoen...ja hoor...een volgezogen leeche op Niek zijn rug. Mariola houdt de vlam van de aansteker erbij en de leeche laat los, en valt op de grond. Dan ontdekt ze dat er leeches over haar schoenen een weg naar boven zoeken, het stikt hier van die beesten, bij het water. We worden er nerveus van. Mariola plakt een zakdoekje met een pleiser op het bloedende wondje van Niek, tegen het blijven bloeden. Aankleden, leeches wegslaan, en toch terug. Onderweg klimt er nog een op Niek zijn been, wat hem beenharen kost als hij deze wegbrandt met de aansteker. Als we terug zijn bij het punt waar het pad ophield, hebben we nog drie kwartier...pffff, het zweet gutst van Mariola af, maar ze wil graag meer apen zien dus ze houdt vol. In stevig tempo klimmen en wandelen we terug, en we bereiken uiteindelijk het platform. Een prachtige mannetjes aap heeft in iedere hand een tros bananen en is bereid te poseren voor de camera. Deze keer durven de makaken niet dichterbij te komen, het mannetje is te groot voor ze. Pas als de parkwachter weggaat en ook het mannetje vertrekt, komen de makaken het platform bekijken, en maken onderling ruzie. We wandelen naar de uitgang, het restaurantje is helaas al dicht (we hebben nog geen lunch gehad) en gaan op de bus wachten. Een maleise vertelt ons dat de poort om 16 uur dicht gaat, dat de bus niet naar binnen kan, en dat we dus beter langs de weg wachten. bedankt voor de tip, we lopen een stukje en wachten buiten op de bus. Een ander stel loopt ons voorbij en vraagt of wij weten hoe laat de bus gaat. Nee, niet echt, we dachten half vijf...ze lopen toch maar door. Om kwart voor vijf komt de bus vanuit Sandakan, we stappen in, hij rijdt door naar Sepilok, de poort is nog open, keert en weer terug. Het andere stel pikken we onderweg op. Het zijn Kroaten, die nu in Zwitserland wonen. We raken aan de praat, en in Sandokan nemen ze ons mee naar het hotel waar zij verblijven, Londen. Het is OK; schoon en met warm water. We spreken af om 19 uur samen te gaan eten. Dat wordt bij Habeeb, de plaatselijke Indiase keten. We zetten de rest van de avond kletsend voort op het dakterras van Londen (enkel gestoord door een paar ratten). Zij zijn al in Nieuw Zeeland geweest, en gaan Maleisie verkennen. We wisselen wat tips en leuke adressen uit. Dan gaan we naar bed.
De volgende morgen gaan we na het ontbijt bij een bakkertje op zoek naar een wasserette en een boekwinkel en het infocenter. Via het laatste vinden we uiteindelijk de andere twee. Dit infocenter is nieuw opgezet, en de dame spreekt goed engels. het schijnt dat de eigenaar een boekje heeft gemaakt om Sandakan en de omgeving te promoten, maar dit moet nog officieel gelanceerd worden. We mogen hem wel alvast inkijken. we ontdekken dat tussen Sandakan en Semporna nog meer wildparken liggen, met name rond de rivier Kinabatangan. Ene Uncle Tan is 'wereldbeoemd' bij de LP-reizigers. Daar willen we dus niet heen ;-) Het is wat te basic voor ons. We nemen informatie van andere aanbieders mee en hebben een leuk gesprek met de dame die er werkt. Ze vindt het leuk om info uit te wisselen en wil ook onze ervaringen weten, onder andere met Borneo Divers. Ze wijst ons de weg naar een wasserette en legt uit hoe we bij het busstation komen om een bus naar Semporna te nemen (vertrekpunt haven naar Sipadan). De wasserette wordt gevonden (per stuk berekening deze keer, oeioei) en dan gaan we internetten, tussen de nieuwsgierige schoolkinderen. We lunchen bj de KFC en gaan op zoek naar een boekwinkel. Sandakan is niet veel, drie straten en een haven. Een stuk verderop zijn twee duurdere hotels gebouwd, ver van dit centrum. Langer dan een dag hebben we hier niks te zoeken.
