 |
 |
 |
 |
| REBECCA AÑONUEVO |
| Tuwing Umagang Tila Maggagabi |
| THE AUTHOR HOLDS THE COPYRIGHT TO THIS POEM. THIS IS POSTED WITH PERMISSION FROM THE AUTHOR. |
| THIS IS PART OF THE LITERATURA READING SERIES | CLICK HERE TO GO BACK TO LITERATURA |
| Malapot na tinggang tubig-baha ang kalangitan
ngayong alas-diyes ng umaga. Papasok pa lang ako sa trabaho ay parang bumabalik na sa bahay. Tumatalsik sa salamin ng kotse ang humaliling dilim na gumugulantang. Parang kay bigat-bigat ng mga ulap na di malaon ay mahuhulog sa mga bitak ng mundong namumutok sa libog at lagnat. Iwinawasiwas ng hangin ang mga puno sa Ortigas at ibinuwal pa nga ang isa; ang pula ng ilaw trapiko ay pumikit-dumilat. Samantala'y parang walang nangungusap sa mga kasabay na sasakyan sa daan, o marahil, di ko lang naririnig ang busina. Walang biglang humaharurot sa unahan o dumadaplis sa gilid ng kani-kaniyang kahungkagan. Ano nga kaya't umuurong ang lahat, nahihilong nakaratay ang araw, at wari'y alas-seis ngayon papagabi; ang kamatayan ay ang mamang sorbetero sa gitna ng ulan, ang nilagang mani'y isinusulot sa imbudo ng suka, ang nakasagala'y mga basketbolista't mga askal, nawawala ang kamay ng magnanakaw, ang pinakamadadang tao'y nagdidikdik ng sariling dilang sinilihan. Ano kaya't lubha pang pinagpala ang masasama para hindi na kailanman mamatay; walang katapusan ang kanilang kaligayahan, ang hangin ay nagiging bato, ang oras ay hindi tumatakbo. Ano kaya't maumay sila sa pagpapasasa, mapagod sa rangya at lisya, at magmakaawa, siphayuin ako ng tadhana, bulukin ang aking laman buong-buhay, sa lalong madali’y pugtuin ang paghinga, bigyan ako ng balang mangangata. This poem is part of the collection that won Second Prize for Poetry in the 2005 Palanca Awards |