 |
 |
 |
 |
| EDGAR CALABIA SAMAR |
| Walang Diwata ng Apoy |
| THE AUTHOR HOLDS THE COPYRIGHT TO THIS POEM. THIS IS POSTED WITH PERMISSION FROM THE AUTHOR. |
| THIS IS PART OF THE LITERATURA READING SERIES | CLICK HERE TO GO BACK TO LITERATURA |
| Naunang natupok sa kanya ang ating mga alaala.
Nilimot natin siya gaya ng pagsunog sa mga bagay na atin nang iniiwan sa nakaraan. Kaya ngayon, wala na tayong mabalikan kundi ang hinagpis ng ibang diwata: Cacao, Makiling, Sinukuan. Tumititig tayo sa pingkian at nagugulumihanan kung bakit walang nananahang alamat ng apoy sa sulok nitong ating dibdib at malay. Sinong ada ang nagnakaw ng ningas kay Ladlao, diyos natin ng araw, upang matigib itong katawan ng init ng buhay? Mga mangingibig tayong tigib ng pagal ang kahapon sa sumpang tag-init at tag-ulan bawat taon. Binubuhay ng pagkakaingin sa gubat, ano't nagugulat pa rin tayo sa haplit-babala ng mga bagay na likas: kay lakas ng ihip ng hangin at baha sa pusod ng lungsod na binagyo; bitak naman ang lupa sa bayang niyugyog ng lindol. Namamad itong ating damdamin sa paghahalo ng tubig, lupa at hangin, kaya itinatanong natin: kailan naman ang pagliyab ng apoy sa dibdib? Namaalam marahil siya noon habang ang gubat ay naglalagablab, at abong naiwan tayong umibig sa kanya nang di-nararapat sapagkat karaniwan: lumalapit pa lamang ay natutupok na ang katawan. Kaya sinasabi natin ngayon: walang diwata ng apoy, habang tayo'y nananaghoy sa mga biktima ng sunog o hindi makatulog sa lamig ni Amihan kapag tag-ulan. This poem is part of the collection that won First Prize for Tula in the 2004 Palanca Awards |