 |
 |
 |
 |
| JOSEPH ROSMON TUAZON |
| Distritong Kabila |
| THE AUTHOR HOLDS THE COPYRIGHT TO THIS POEM. THIS IS POSTED WITH PERMISSION FROM THE AUTHOR. |
| THIS IS PART OF THE LITERATURA READING SERIES | CLICK HERE TO GO BACK TO LITERATURA |
| Ang abala ay kung hindi ka mapabisita. Kung sa iyong paanan gumulong ang bola, pulutin mo: pagtingala mo ay nilikas na ang palaruan. Ang duyan, umuugoy. Huwag mong isiping malaking abala. Katunayan, magsisimula lamang ang pagdiriwang pagdating mo. Inaanyayahan ka sa plasa, sa isang munting salo-salo at matining na beso-beso ng mga baso mula ngayon hanggang iisa na lamang sa kanila ang matira, tangan ang kopa sa ere. Nagpapatauban sila ng panukala kung saan mainam tumanda, magwaldas o manghinayang, saanman na hindi na kailangang lumisan dito. Umiikot ang plakang walang awit kundi ingit at pirming mukhang bagong-lampaso ang sahig pagkat walang lakas-loob na tumatapak sa liwanag, kala-kaladkad ang ka-tango. Gayunman, alangang masaulo nila ang tumpak na mga hakbang—ang lakdaw, ganito. Ang ikot, ganito. Ang padulas na atras, atras, ganito, ikaw na laging nasa dulo, laging nagpapaalam. Ikaw na laging lumilitaw mula sa sigabo ng babala’t palahaw na hindi mo sigurado kung para at dahil sa iyo. Sundan ang hilera ng mga terasang iniiwang bukas ang ilaw. Ang tumba-tumba, umuugoy. This poem is part of the collection that won First Prize for Poetry in the 2005 Palanca Awards |