 |
 |
 |
 |
| JOSEPH ROSMON TUAZON |
| Ilang Talâ ng Sakuna |
| THE AUTHOR HOLDS THE COPYRIGHT TO THIS POEM. THIS IS POSTED WITH PERMISSION FROM THE AUTHOR. |
| THIS IS PART OF THE LITERATURA READING SERIES | CLICK HERE TO GO BACK TO LITERATURA |
| Silbi ng Still Life May sumisipol-sipol sa tahimik na pasilyo. Sinisiklot-siklot niya sa palad ang isang kahel. Bawat silid na kaniyang lampasan ay may abalang pumapanaw, buo ang konsentrasyon sa mangkok ng mga prutas na hindi na matiyak ng mata kung tunay o plastik o pinta ngunit sa sulok na iyon ay unti-unting nalulusaw, lumiligwak sa lamesitang wari ding nalulusaw. Umaabót ang ulirat sa mapipiga, makakatasan ngunit lalo lamang lumalapot ang lagkit sa lalamunan. Hindi nagmamadali ang sumisipol-sipol sa pasilyo. Kay-lamig ng kahel nang sa palad ay mapirmi. No Parking Isinandal niya ang bisikleta sa tukod ng senyal para bumuntunghininga. Hindi iyon pagkakataon: ang kadena ay hindi minsang pumalyang madiskaril. Baka dito rin gumarahe nang mariin ang isang trak na susuray-suray. Oo, dito mismo. Masyadong planado? Hindi ko sasabihing hindi. Na may tuluyang nakalas. Kunsabagay, baka bagay na masusuway ang mas hanap niya, hindi aksidente. Anuman, kailangan na niyang magsimula agad, paspasan ang pagkumpuni. Pansamantala, wala akong ibang iisipin kundi ang siya ay naghihintay. Ensayo Siya nga. Ang anak. Kanina pa siya nag-eensayong magtimpi sa pagngawa kapag nirolyo palabas ang inang nakataklob ng puti’t bagong-labang kumot. Hindi siya pipikit, hindi bibitaw ang luha sa pilik. Kung pagbibigyan (puwede?), siya pa ay makikitulak hangga’t may aawat sa kaniyang tumapak sa exit kung saan ilan nang tinalukbungang bangkay ang naihatid. Malapit na niyang maperpekto ang pagpipigil. Ipaubaya sa kaniya ang kaniyang sandali. Heto na, ang hilam bago ang pagbulanghit, ang pag-iling nang kagat-labi. Bumukas ang pinto at nangamba siyang baka may mag-abot ng panyo. Minsan Wala ni Usok Pero gabi-gabing napapasugod ang bombero, iginigiit na lahat ng maaaring matupok, matutupok anumang segundo. Kapag disoras, ang magkakapit- bahay ay niyuyugyog sa kama ng sirena at sinisilaw ng duguang liwanag mula sa bintana. Sinisikaran niya ang bomba, kinakalag ang mga hose, tarantang binubugahan ang bawat bahay at bawat madapuan ng tingin. Hindi magkandatuto ang mga tao kung aalalayan ba o itataboy ang bombero na sunod silang tinututukan. Tumitilapon silang basang-basa’t namamagang parang mga espongha. Napakapayapa ng mga umaga pagkaraan ng bagyo. This poem is part of the collection that won First Prize for Poetry in the 2005 Palanca Awards |