 |
 |
 |
 |
| JOSEPH ROSMON TUAZON |
| Salansan |
| THE AUTHOR HOLDS THE COPYRIGHT TO THIS POEM. THIS IS POSTED WITH PERMISSION FROM THE AUTHOR. |
| THIS IS PART OF THE LITERATURA READING SERIES | CLICK HERE TO GO BACK TO LITERATURA |
| 1 Mas palagay silang ipagpalagay na anomalya ang pagkakasabit ng mga kuwadro sa eksibit na kung hindi tabingi, baligtad. Nakahilig ang baso at may napipintong umiyak sa natapong gatas. At ano ang tinutupad ng mga pakpak? Sa halip, nalalagas mula sa langit ang mga uwak. 2 Ito ang linyang kumislot. Nang mausisa kung sino ang pintor ay may nagpresintang ako mula sa likod. Ako, pakana ng isa pa sa pinakalikod. Lahat ay umaakò ngunit walang may nais humakbang sa harapan. Managot. Ito ang itim, balasik na pinanawan ng anyo. Muling kilatisin ang mga larawan at hindi na sila ang mga larawan na sa tanan ay hinubdan ng talukbong. Ito ang kurbang hinaplos ng liwanag. 3 Ito. Ang lupalop na muli’t muling ipinipinta bawat pagdantay sa kambas ng mata. 4 Biglang sinapian ng lula ang mga uwak. Walang-hanggan silang nangalalaglag. Hindi saklaw ng kuwadro ang lawak ng taniman. Ngunit makukutuban ang panginginig ng mga uhay— Inaakalang anumang padapo, pasalakay. This poem is part of the collection that won First Prize for Poetry in the 2005 Palanca Awards |