 |
 |
 |
 |
| JOSEPH ROSMON TUAZON |
| Soap |
| THE AUTHOR HOLDS THE COPYRIGHT TO THIS POEM. THIS IS POSTED WITH PERMISSION FROM THE AUTHOR. |
| THIS IS PART OF THE LITERATURA READING SERIES | CLICK HERE TO GO BACK TO LITERATURA |
| Hindi pa nagkikita ang magkasintahan sa paanan ng tenement, katapat ang gusgusing talyer na pinintahang puti kalaunan at naging barberya. Gayong inulit-ulit nila sa isa’t isa ang kasunduan. Umaraw-umulan. Siyempre, umulan. At halos pampalubag-loob na lamang isiping sila ay pareho lamang nagpapatila saanman inabutan ng alinlangan. Hindi tulad ng mga batang paroo’t parito’t pinahintulutan ang kanilang sarili sa pagtatampisaw. Hindi nila hinihintuan ang tagpuan. Ni hindi naaantala ang laro kahit maya’t maya ang pagdukwang ni Leoning mula sa ikatlong palapag para makipagpaligsahan sa panggagalaiti ng kidlat. Kahit walang makatitinag, walang ibang nais ang nakasubsob sa poste, sabik na mamulat at makadakip ng kapalit. Habang hindi pa magkasukob sa isang pulang payong ang magkasintahang mapipilitang makipagpatintero sa tilamsik at hagibis ng mga kotse kung magpasya silang tumawid sa kabila, sa katapat na talyer na naging barberya para mag-abang ng bus o anumang maaaring tumangay sa kanila palayo. Ihahatid sila ng tingin ng mga batang biglang naawat na para bang sa kanila may nakiraan. Ngunit hindi nila hahayaan ang sariling lubos na malibang, mapatda sa kinahantungan. Hindi nila makaliligtaang iilan at iyo’t iyon din lamang ang mga sulok na puwede nilang suutan pagkalisang pagkalisan ng dalawa na kailangan munang magkita. May idinudulog ang taya sa poste, hindi siya dapat at hindi pa siya nalilingat. Patuloy siyang nagbibilang, magbibilang, ilang tag-ulan na ang nagdaan. This poem is part of the collection that won First Prize for Poetry in the 2005 Palanca Awards |