][sleater-kinney][ +:+:+:++:+:+:+:+ ][door Nina][
 

Mary Timony & Sleater-Kinney in Paradiso in Amsterdam 21.07.2000

Mary Timony, die vroeger bij Helium zat, deed het voorprogramma.
Ik had nog nooit een liedje van haar of Helium gehoord, maar waw, ze speelde een hoop toffe deuntjes!
Alleen maar begeleid door een drumster-Christina-, speelde Mary elektrische gitaar, keyboard en viool (maar niet allemaal tegelijk natuurlijk!).
Ik weet niet veel over keyboards en violen maar ze heeft in ieder geval een hele toffe gitaar-stijl!
Haar stem doet me soms denken aan Shirley Manson van Garbage en Heather Nova.

Daarna begon Sleater-Kinney. Ik wist al wel dat ze goede muzikanten waren,
maar wanneer je ze live aan het werk ziet, klinkt het allemaal nog beter en je kunt ook zien dat ze er plezier in hebben.

see more photo's on http://geocities.com/suusjes

Het publiek was ook enthousiast vooral tijdens de oudere liedjes.
'Turn it on' klonk verrassend dansbaar live en het was ook een van mijn hoogtepunten.
Ze speelden ook een cover 'White rabbit' en bijna alle liedjes van de nieuwe cd (behalve 'The swimmer' en 'Leave you behind').
Ze waren gewoon fantastisch!! Jawel, lots of rock'n'roll fun!

en ook 1 van mijn fotootjes:

][le tigre][ +:+:+:++:+:+:+:+ ][door Nina][
 

Kevin Blechdom, DAT Politics, Peaches, Le Tigre in AB in Brussel 20 april 2002

P.S. ik steun de policy van Michigan Womyn Music Festival NIET!
 
 
 
 

][ladyfest][ +:+:+:++:+:+:+:+ ][review door Manuela][
 

[ladyfestreviews]
 
 
 

][the haggard][ +:+:+:++:+:+:+:+ ][door Nina][
 

The Haggard in Alibi in Maasmechelen 5 augustus 2002

[meer Haggard foto's]
 
 
 

][chicks on speed][ +:+:+:++:+:+:+:+ ][door Nina][
 

[Chicks On Speed foto's]
 
 
 

][rock herk][ +:+:+:++:+:+:+:+ ][door Jan][
 

mebben is een werkwoord (rock herk, 17 juli ’04)

de dokkerende razernij van langspeeldebuut passion sets the killing schiep bij ons de verwachting dat chimaera al vroeg voor een verpletterend hoogtepunt zou zorgen. maar wij merkten dat wie een vlammend metal-plaatje aflevert, toch nog een duffe show kan neerzetten en grossieren in knullige bindteksten. lag het aan de drukkende hitte, aan ons overtrokken vooroordeel of aan het metallica-shirt van de bassist? wij durven het niet te zeggen…

het drumwerk bleef indrukwekkend, maar de zanger had een echt neeroeters runderbakkes, droeg een vaal polohemdje en zit op maandagochtend naast u te ruften op de pendeltrein naar hasselt, leuven of brussel.

sworn enemy kenden wij dan weer van haar noch pluim, en daar had voor ons geen verandering in hoeven te komen: klunzig uitgevoerde prulnummers, karikaturale poses, stereotype kwaaie hardcore-koppen en een slijmerige, publieksgeile eikel op zang die zo vaak riep uit ny te komen dat men daaraan begon te twijfelen. wij moesten van hem headbangen, boos worden, dansen en een hand opsteken als wij al eerder van hem en de zijnen hadden gehoord. zeer vermoeiend allemaal. toch ging de prijs voor de pijnlijkste misslag naar de drummer die halverwege het optreden vanachter zijn vellen sprong om voor de grap “i need merry wanna” in de microfoon te roepen. wat bezielt zo’n kerel?

het optreden was zo onmetelijk saai dat van de weeromstuit een vechtpartijtje uitbrak. zelf doodden wij de tijd met vragen als: wist de bassist dat hij zijn broek gescheurd had? was dit tijdens het optreden of eerder in de toer gebeurd? had hij soms met opzet het kruis van zijn broek losgetornd om comfortabeler karateschoppen te kunnen demonstreren bij het inzetten van een nieuw nummer? zijn slipje leek ons redelijk proper.

wij aten een punt pizza en gingen met een pilsje zitten puffen in de schaduw. ’t viel ons op dat wel vijftien mensen een t-shirt van the misfits droegen, maar dat gehoorbescherming weer helemaal out is. dat wordt later phonak by laperre, mensen!

inmiddels begon krakow op een sluimerend hoofdpodium aan een sfeervolle set ingetogen fluister-rock, wat ons allengs richting skatestage dreef, waar do or die zich met tomeloze inzet in een genadeloze kolk van spetterende metalcore stortte. denk aan daverende baspartijen en bulderende riffs, aan giftig beukende drums, en tel daarbij twee brulboeien van zangers en onwaarschijnlijk veel opspattend zweet. het publiek werd van bij de start compleet gek, climax volgde op climax, crowdsurfers werden keer op keer tot tegen de lampen gesmeten en net toen wij dachten dat het niet gekker meer kon, deden de heren er nog een schepje bovenop met de retorische vraag “are you ready for a sepultura cover?!!” menig potje kookte nu over, de aardkorst barstte open en het machtige roots bloody roots werd ingezet als hysterische finale. zelden zo’n stomende hitte van een walmende moshpit voelen slaan… of om het met do or die te zeggen: “zörkel píííít!!!!!”

tegen dit geweld staken sluts of trust met hun ene gitaar en hun enkele drumstel zeer bleekjes af, dus na anderhalf aanstellerig nummer liepen wij vanher naar de skatestage voor flatcat, een afrekening-bandje dat klassieke, melodieuze punkrock speelt en bijzonder goed gerodeerd is. dit resulteerde in een geoliede show, aanstekelijke hits en ongedwongen gedol met het publiek: “ke-je ’t werkwoord “mebben”? want mebben no’h twee liedjens vir jullie.” sympathieke jongens!

een half uur later konden wij vaststellen dat walls of jericho wellicht de beste female voice in hardcore-land heeft, en toch liepen wij na tien minuten naar het hoofdpodium voor league of xo gentlemen. wij zijn altijd zware fans geweest van het eerste uds-album, en na die danspasjes, die hipshakes en de manier waarop de stoom van zijn rappende kop sloeg, weten wij het zeker: rudeboy is onze favoriete zwarte elvis. sprakeloos ondergingen wij dit ijzersterke optreden, waarbij een onwaarschijnlijk strakke rockbezetting in de clinch ging met een dominant koppel centraal opgestelde draaitafels. de atmosfeer raakte van slag, noodweer barstte los en terwijl wij in een apocalyptische hagelbui stonden te pissen, werd er zowaar gescratched met pornography van the cure, vandaar die koude rillingen. dit was àf!
 
 
 

][suikkerrock][ +:+:+:++:+:+:+:+ ][door Jan][
 

are zhere any parentz? (suikerrock, tienen, 1 augustus ’04)

lachleute und nettmenschen wisten het die zondag goed gemaakt en stonden al om 15u20 op de tiense veemarkt voor het ravissante mikabomb, een japans female fronted bubblegum-punkbandje dat indertijd een paar singletjes uitbracht op het grand royal-label van de beastie boys. voor u begint te zweven, moeten wij u wel vertellen dat de bombs intussen zo’n 14 (!) personeelswissels kenden op een bezetting van 5 en dat ze dan nog met een andere drumster kwamen aanzetten dan aangekondigd op hun eigen site. een veeg teken was ook dat hun enige langspeler al dateert van 2001.

het moment waarop het voor mikabomb allemaal had moeten gebeuren, lijkt dus definitief voorbij, maar in de garagerock steekt het niet zo nauw. men is prisoner of rock and roll, of men is het niet, en als men in volle aziatische onschuld van onder een rozig poppenjurkje een pikant broekje kan flashen op krakers als contact tokyo of super sexy razor happy girls, dan is ’t kalf nog lang niet verdronken. mits later geprogrammeerd, had hier zelfs meer ingezeten. onze duitse vrienden van wisecräker, die al stevig aan het einsaufen waren, zorgden voor wat extra bijval en na afloop troepten toch zo’n twintig kenners samen voor de “kerststal”, een uitklapbaar chaletje waar de bands hun cd’s en merchandise sleten.

luttele minuten na het optreden van mikabomb, beklom again het kleinere, tweede podium op de veemarkt. deze plaatselijk populaire streekgroep heeft als frontvrouw een pinnige regentes met een nuffig kapsel en een zuinig mondje, wat op zich pikant kan zijn, maar grossierde in uitgekauwde cliché-rock à la melissa etheridge. het festival was onherroepelijk in een fameuze dip terechtgekomen die tot 19u05 zou duren. de gasten van wisecräker dropen af.

wij besloten ook maar eens een wandelingetje te maken en ons viel op hoe vriendelijk het personeel van kramen en cafés was. schoon ’t voor die mensen toch al de derde dag was dat ze daar stonden, ging het nog altijd van “alstublieft en dank u wel, meneer”. ook het publiek was opvallend beschaafd en gedisciplineerd. wij hebben meermaals gezien dat mensen als hun hamburger op was een vuilbak zochten om hun servetje in te deponeren.

intussen was helder zwijmelende ballads aan het spinnen met banjo, trekzak en mandoline, waarmee ze leken te hengelen naar de soundtrack van een verheyen-film. ‘t ruigste aan de set was het rage against the machine-shirt van de kerel op staande bas. wij vonden dit echt flauw, maar twee leden van de hardcore-sekte circle stonden er goedkeurend bij te knikken. helder nam afscheid met de boodschap “bedankt voor ’t luisteren”. wij vragen ons af wat het verschil is tussen luisteren en apathisch staren.

met zijn volstrekt inferieure nederlandstalige rock, tekende arcanum voor het absolute dieptepunt van de dag: wanstaltige klotenummers, pijnlijk slechte teksten en genante egotripperij op het podium. deze jongens zijn kleffer dan de mens, pathetischer dan monza en fouter dan mama’s jasje. ambiance!

2000 monkeys bestaat net als helder uit muzikanten die elk in elfendertig andere projecten spelen (de antwerpse ziekte, zeg maar), al hebben de monkey-leden beroemdere loonheren, “gaande van arno tot zita swoon,” aldus de donna-coryfee van dienst. ook hier werd op tijd en stond arty farty gedaan met pakweg een schuiftrompet, maar de sound was pittiger dan bij helder. de monkeys mogen dan ook naar dranouter, terwijl helder op internet uitpakt met een optreden in café het floeren foefke.

inmiddels was er wat meer sfeer ontstaan op de veemarkt. de langsstrompelende leden van mikabomb zagen scheel van de drank, en wij vroegen ons af hoe men in ’t japans “ich muut spauwen” zegt. kortom, ’t was tijd voor dearly deported, een jong en bijzonder gretig kwartet dat ons onderspoot met vinnige, bruisende punk. de dearlies stonden zo scherp dat ze zelfs de “dankuwels” tussen de nummers door synchroon uitstootten. hier werd geragd en geen kletskoek verkocht. de zanger was nog kaal van de chemo, maar wat een lef, power en présence! tel daarbij een hard werkende bassist die als mede-bandleider en ultieme sidekick fungeerde, en weet dat dit optreden een verfrissende hoogtepunt was.

green lizard hield het lekker vet en zwaar, liet een uur lang horen waarom de elektrische gitaar bestaat, slamde zich een slag in de rondte en bewees glunderend dat de deftones ook in tilburg hadden kunnen wonen.

de duts van jimtv die de presentatie op het kleine podium deed, had een lelijke uitgroei boven op haar kruin en leerde vandaag een nieuw woordje, want hara’kiri speelde “clitpunk”. na een intro waarin een vulgaire, hollandse vent verlekkerd om “lekkure wijfe” riep, betraden twee übercoole dames en een drummende heer het plankier: “ja, hallo! wij zijn euh… den eersten augustus en wij moeten gewoon spelen!” waarop men aftrapte voor veertig minuten knetterende lo-fi-rammelpunk met smachtende refreinen als “i have a major problem / between my thighs” en “ignore the tits”. dit was allemaal zeer entertainend en deed soms zelfs denken aan penis envy van crass. curieus incident de parcours: inneke23 die een nummer lang achter het drumstel gaat liggen bassen, omdat de sluiting van haar minirok is losgekomen. als zij later haar voet op een monitor zet, ontstaat het vermoeden dat zij geen slipje draagt… sterk!

voor 1 (één!) euro haalden wij nog gauw 33cl pils in café alcatraz, dat intussen was uitgegroeid tot officieel stamlokaal van mikabomb, en spoedden ons voor de laatste keer naar de main stage op een dolle veemarkt, die totaal opging in de spetterende skapunk van wisecräker. dit deutschsprachige combo met blazerssectie toonde zich de gedroomde afsluiter en pakte de massa kordaat in met eigen werk en rake covers. de tropische temperatuur, de volle maan, het goedkope bier en de fraaie lichtshow maakten de magie compleet. wij hoorden onweerstaanbare ska-versies van the final countdown, ¿porqué te vas? en too drunk to fuck. op een gegeven moment vroeg der leadsänger pesterig: “are zhere any parents here? we have a spezial zong für zhem. id is 315 years old...” barst de band toch niet los in een verpunkte ouverture van w. a. mozart! es war einfach fabelhaft…

na deze teutoonse topprestatie, was ’t stilaan tijd voor de laatste trein. verweesd slenterden wij nog even de grote markt op, waar duizenden uitgelaten mensen wereldster zucchero adoreerden. wij stelden vast dat “suikertje” met die snor, die pet, die pens en die denim frak en broek een prima figuur zou slaan als zanger van turbonegro. slechts op ’t nippertje hebben wij de intercity gehaald, en volgend jaar komen wij zeker terug, als we tegen dan nog niet naar tienen zijn verhuisd, natuurlijk!
 
 
 

][suikkerrock][ +:+:+:++:+:+:+:+ ][door Jan][
 

strak als pleeborstels
(hageland punk & hardcore festival, demervallei aarschot, 8 augustus ’04)

door zijn ligging, zijn groen en zijn 800 parkeerplaatsen, is parkeerterrein demervallei bijzonder geschikt voor een driedaags evenement met twee podia als de osschotse feesten. bovendien vindt men er bordjes met “verboden de vissen te voeren” en “alleen voor notarissen”.

wij trokken op een broeierige zondag naar de demervallei voor het gratis hageland punk & hardcore festival op dag 3 van de aarschotse feestelijkheden. de eerste band die wij zagen, was het herseltse sixtoys, dat met zin voor originaliteit sprankelende, emo-achtige punkrock speelde en de helft van gitaar en zang overliet aan een kittig, barrevoets kindvrouwtje, deels ijskonijn, deels babyface en deels garçon manqué. dit mens was zo cool en naturel dat ze volgens ons meer toewijding en ernst verdient vanwege haar mannelijke groepsleden. no more bange dank-u-wels en wat meer zelfvertrouwen, sjarels!

the setup heeft veel weg van een zijproject waarmee de frontman van circle zijn conditie op peil wil houden nu zijn eigen groep het wat kalmer doet. wij hoorden onbevangen, actuele hardcore met opzwepende riffs, een volleerd volksmenner op zang en hier en daar een lugubere sample. prima initiatief, en nog onderhoudend ook!

cast-down zorgde voor een degelijke, soms indrukwekkende weergave van zijn emo-rockcore, maar gooide zijn eigen ruiten in door op een verongelijkt toontje te zeuren over gebrek aan publieksbijval.

in datzelfde bedje was ook victims of society ziek. met de koerswissel op hun laatste plaat, die kaal en abstract klinkt, kozen ze niet voor de makkelijkste weg. hun optreden was op zich niet slecht, maar ook deze jongens besloten lullig te doen. ’t ging van “gelle mögt ôk danse” tot “gelle mögt allemol e stapke nor veur duun”. is er in de wereldgeschiedenis van de rock ooit al één show beter geworden van dat soort lamlendige oproepen? of hadden de optredende heren soms zelf last van de warmte? de circa 270 gemoedelijke aanwezigen zorgden nochtan! s voor een gezellige drukte op het knusse festivalterreintje aan de free stage.

op het hoofdpodium had world idol kurt nilsen intussen drieëneenhalf uur gitaar gespeeld, dus was ’t bij ons tijd voor de scheurende psychobilly van mad sin, een goor stelletje opgefokte bad ass germans met ongecensureerde tattoos en kuiven zo strak als pleeborstels. deze lijpo’s trokken van meet af aan de trukendoos wijd open: wij kregen onder meer een staande bas omzoomd met lampjes, een rockabilly-versie van de beastie boys hun fight for your right (to party), twee of drie keer vuurwerk, een vuurspuwer en een gehoornde elvis from hell in een zwart pak met een foute brassard uit woII. de geluidstechnici werden verbaal bedreigd omdat ze niet snel genoeg voor “more slap” op de bas zorgden! , en een briesende wijventoeker met een zweterige bierpens nam al spuwend en fluimend de zang en de publikumsbeschimpfung voor zijn rekening. hij vergat daarbij niet de microfoon regelmatig al krijsend in zijn mond te proppen of ermee tegen zijn voorhoofd te beuken. dit hysterische rariteitenkabinet voerde zo’n uitzinnige stunts uit dat de muziek bij wijlen gedegradeerd werd tot soundtrack bij een geperverteerde circusact. wij stonden er met open mond naar te staren, wat ons op een welgemeend “scheiße!!!” kwam te staan.
 
 
 
 
 

[terug]