____________________

muziek
     revieuws
____________________

return

 

Ladyfest Liège benefit CD
Ladyfest Belgium
Echo Records

wów, dit is kicken! zo’n rauwe, trashy sound moet wel recht uit de galmende asbestkelder van een tochtig kraakpand komen! als microfoon dient steevast een doorgeroest colablikje, de staalwollen sloopgitaren vallen haast uit elkaar, de snorkelbas heeft sinusitis en op het drumstel staat te lezen: “keine heiße asche einwerfen”.
elke track rammelt aan alle kanten, maar dat staat het hoog oplaaiende, heilige vuur geenszins in de weg. het stel bevlogen meiden dat op deze all female-verzamelaar de dienst uitmaakt, is immers zo poepruig dat het zelf zijn maandverbanden naait. gelieve dit lètterlijk te nemen!

"are you ready, girls? well, yeàààhhh!!" happy home makers uit het barre brest openen de plaat met twee giftige oorvegen. “pig jokes” is een snelle, pissed-off punkrocksong, die opvalt door zijn vocale variatie, gaande van knakkig poppunkgejodel en gloedvol gejammer tot megafoongekrijs en een aandoenlijke meisjes-grunt: “don’t you know that the tip of my elbow is a weapon?” opvolger “control” ligt in dezelfde lijn: jakkerende instrumenten, lekker veel snauwende en grommende vrouwenstemmen en dit keer een pittige snel-traagdynamiek: halverwege stilvallen, kreunend weer op gang komen en net zo woest eindigen als men begonnen is.
de fatwa’s wonen in amsterdam en hebben slechts 48 seconden nodig voor hun zeer agressieve eruptie “not with me”.
sleepy lilly de bruxelles denkt epischer. “sweet pill” is een up-tempo lo-fi rocker van drie minuten met geweldige oh-óhóh’s en een dromerig refrein. “the same nothing” is traag, best gevoelvol, en wat monotoon, doch ‘t verdriet kan vaak zo zijn.
vervolgens zet het poolse fuck finger weer stevig de sokken erin middels de straffe hardcore-knaller “nazwij to jak chcesz”: twee goed kwaaie reutelstemmen, razende riffs en tonnen frustratie... “kent gij fuck finger?” is dè gedroomde opener voor elke tapkastconversatie!
nudes is experimenteel en frans. op het kale, uitgebeende “number one” knarsen bas en drum zonder gitaar, maar de hysterische krijsvocals duwen de klank voortdurend in het rood, dus je blijft probleemloos bij de les. het ritmische “calamity jane” wordt gedragen door een primaire gitaarlijn.
de bataafse afsluiter “drowned in hate” van lady!die is een rustig, tinkelend nummer met pittige tussenstukken en een hakkende finale, bestaande uit gelijke delen ouwe sonic youth en fugazi.

u bent intussen niet meer te houden en wilt ook graag een exemplaar van dit ultieme moederdag-cadeau bestellen? klik dan hier.

[written by Jan at his website]