ภารกิจในการรักษาความสงบเรียบร้อยใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ตุลาคม 2547 - ตุลาคม 2548

เมื่อรัฐบาลมีมติให้ พลเอก สิริชัย ธัญญสิริ รองผู้บัญชาการทหารสูงสุด (ยศและตำแหน่งในขณะนั้น) เป็นผู้อำนวยการเสริมสร้างสันติสุขจังหวัดชายแดนภาคใต้ กำลังพลชุดใหม่จากทุกเหล่าทัพก็เดินทางลงสู่พื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ทั้ง 3 จังหวัด คือยะลา ปัตตานีและนราธิวาสตั้งแต่เดือน ต.ค. 47 ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่ได้เดินทางลงไปปฏิบัติหน้าที่ในครั้งนี้ด้วย โดยเดินทางถึงสนามบินบ่อทอง จ.ปัตตานี ในวันที่ 17 ตุลาคม 2547 และเข้าปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ช่วยโฆษกกองอำนวยการเสริมสร้างสันติสุขจังหวัดชายแดนภาคใต้ หรือ กอ.สสส.จชต. และปฏิบัติหน้าที่รองหัวหน้าศูนย์ประชาสัมพันธ์ของ กอ.สสส.จชต. อีกตำแหน่งหนึ่งด้วย โดยมีที่ตั้งอยู่ที่ค่ายสิรินธร ต.เขาตูม อ.ยะรัง จ.ปัตตานี

17 กรกฎาคม 2548 เกิดเหตุระเบิดที่จุดตรวจแยกท่าสาป อ.เมือง จ.ยะลา เมื่อเวลาประมาณ 0800 น. ผม (เสื้อคลุมสีดำคอปกเสื้อสีขาว ขวามือของภาพ) เป็นเจ้าหน้าที่ชุดแรกๆ ที่เข้าถึงพื้นที่ สภาพที่เห็นคือรถของ ส.ต.ท. อาบีดิน หมานฝา ตำรวจประจำ สภอ.หนองจิก จ.ปัตตานี ถูกระเบิดที่ซุกมาใต้ท้องรถ ระเบิดขาดจนเหลือแต่ส่วนหน้ารถ (จะเห็นซากรถอยู่ขวามือของป้าย ล้อหน้ารถสีขาว เห็นได้ชัดเจน ส่่วนตัวถังรถหงายท้องขาดครึ่ง) เศษรถกระจัดกระจายไปทั่วพื้นที่ แต่ ส.ต.อ. อาบีดิน ได้รับบาดเจ็บเพียงไหล่หักเท่านั้น เป็นสิ่งที่เหลือเชื่อ  ส.ต.ท.อาบีดิน บอกผมว่า ขณะขับรถจะไปทำงาน พอผ่านจุดตรวจท่าสาปที่เกิดเหตุ มีมอเตอร์ไซค์แซงขึ้นหน้าไปอย่างรวดเร็ว เชื่อเป็นคนร้ายที่แซงขึ้นไปเพื่อใช้โทรศัพท์มือถือจุดระเบิด พอรถแล่นไปได้อีกเล็กน้อย ก็แซงรถบรรทุกทุเรียน รถก็เกิดระเบิดขึ้น ตอนแรกเข้าใจว่ารถทุเรียนชนท้ายรถตัวเอง จึงคลานออกมาจากรถแล้วโทรศัพท์บอกภรรยาว่า รถชน ตำรวจที่จุดตรวจก็ปลอดภัยอย่างมหัศจรรย์ เพราะรถบรรทุกทุเรียนบังสะเก็ดระเบิดเอาไว้ให้ เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องของความมหัศจรรย์ที่เล่ากันไม่จบทีเดียว

ผมได้มีโอกาสเดินทางไปที่มัสยิดกลาง จ.ยะลา เพื่อพบปะกับผู้นำศาสนาในพื้นที่ ระหว่างที่ผมยืนอยู่นั้น ชายคนนี้เดินเข้ามาคุยกับผม เขาทักทายด้วยภาษาไทยที่ไม่ชัดเจนนัก เราแลกเปลี่ยนความคิดกันเป็นเวลานาน เขาบอกว่า "ผมพูดไทยได้ไม่ชัด และไม่เก่ง แต่ไม่ได้หมายความว่า ผมไม่ใช่คนไทยนะ ผมเป็นคนไทย รักแผ่นดินนี้เหมือนคนไทยทุกคน" ผมก็บอกว่า "ผมก็เป็นคนเหนือ พูดไทยไม่ชัดเหมือนกัน เวลาพูดทีไร เสียงจะออกจมูก เราทั้งสองเหมือนกันที่พูดไทยไม่ชัด แต่รักประเทศไทยด้วยกันทั้งคู่" เขาหัวเราะ แล้วก็ให้ชื่อ ให้หมายเลขโทรศัพท์มือถือผมมา การสนทนาในวันนั้นบอกผมว่า คนที่นี่เป็นคนที่รักในความเป็นไทย ไม่ว่าจะพูดภาษาอะไร นับถือศาสนาอะไร เราก็คือคนไทยอยู่วันยังค่ำ

กลับหน้าหลัก            หน้า 1        2          3         4       5       6     บันทึกจากติมอร์         รู้จักผู้เขียน พันโท ศนิโรจน์ ธรรมยศ