Tijd voor weer eens een verslagje vond ik zo.
Ik was gebleven in Noosa. Tja Noosa. Dat betekent afscheid van Ross. En dat is niet leuk. Afscheid nemen..ik heb het er zo mee gehad. Gelukkig is het afscheid met Ross maar tijdelijk. Eind december, wanneer ik weer terug ben in Sydney, zien we elkaar weer. Dat maakt het allemaal wat makkelijker. (Jaja Sanne is weer eens verliefd geworden, dat soort gedoe. Laat ik me er niet teveel over uitwijden). Maar goed, diepe zucht en weer verder gaan. Richting het noorden, richting Hervey Bay, samen met Euan. Euan en ik hebben allebei een pakket gekocht. Dit pakket bestaat uit een 4x4 safari op Fraser Island (vanuit Hervey Bay) en een zeiltocht bij de Whitsundays (verder noordelijk). In Hervey Bay werden we (zoals bijna altijd) opgehaald door mensen van het hostel. We verbleven in Kookaburra Hostel. Vanuit dit hostel werd onze 4x4 selfdrive safari naar Fraser Island georganiseerd. Dat betekent dat het hostel zorgt voor een 4WD auto en alle campingspullen en een groep van 11 mensen bij elkaar in de auto zet. En dat groepje gaat dan samen op pad. Voor alle psychologen onder ons: groepspsychologie in de praktijk. Maar dat voor straks. Fraser Island is 's werelds grootste zandeiland en ook nog eens world heritage. De dag voor vertrek kregen we een video te zien over hoe we het eiland schoon konden houden en hoe te handelen wanneer je een dingo (wilde hond) tegen komt. Ze weten je nog aardig bang te maken. Mijn groep bleek te bestaan uit 6 zweden, een frans meisje, 2 denen en Euan en ik. Veul skandinavisch dus. De avond hebben we besteed aan het maken van een boodschappenlijst voor de boodschappen van de volgende dag. Laat ik zo zeggen: ik besteed mn avond liever anders dan met 9 onbekenden te gaan discussieren over eten en mn zweeds is ook niet helemaal meer wat het was, maar ik heb het overleeft. De volgende dag gingen we dus op pad, naar het eiland. Supermooi eiland! Erg afwisselend: regenwoud, zandduinen, eucalyptusbomen, strand. Supermooi. De wegen in het binnenland zijn nogal hobbelig. Het is dus een beetje stuiteren. Ook kom je af en toe vast te zitten en dan moet je met zn allen gaan duwen. Dat is goed voor het groepsgevoel he. Maar ik moet zeggen dat ik erg blij was met onze groep. Het was erg gezellig (alhoewel ik dus niet alles kon volgen) en we waren het (bijna) altijd met elkaar eens waar we heen wilden. Naast de routes in het binnenland, ging ook een groot deel van de routes over het strand. Met 80 km per uur over het strand crossen is best wel leuk :). De route was voor een groot deel afhankelijk van de waterstand: bij hoog tij kan je niet op het strand, dus de route moet goed gepland worden, anders kom je vast te zitten. Alle twee de avonden hebben we op het strand gekampeerd. Supermooi: ondergaande zon, bij de tent je hamburgers eten en kijkend naar de sterren 's avonds. Zucht. Ennn ik heb dingo's gezien. Best raar om honden te zien waarvan je weet dat je ze beter niet kan aaien.
Op Frasier Island zijn we naar Lake McKenzie, Lake Wabby, Eli Creek, The Pinnacles en Maheno Wreck geweest (even voor de kenners onder ons :) ). Er ligt dus een wrak op het strand, een oud passagiersschip dat daar is gestrand in 1935. Vreemd om te zien. Fraser Island was supermooi en zeker een geslaagde tocht!
Na Fraser Island moest er door zowel Euan als door mij een beslissing gemaakt worden over wat nu. We besloten na lang denken ook samen het tweede gedeelte van ons pakket te doen: het zeilen bij de whitsundays. Dit is een eilandengroep dichtbij Airlie Beach. We namen dus de nachtbus van Hervey bay naar Airlie Beach (13 uur rijden). Wat een wegen hebben ze hier zeg! Geen rechte weg gezien: een en al gekronkel en een of andere mallote buschauffeur die haast had ofzo. Helemaal gebroken, maar heel aangekomen in Airlie Beach.
Airlie Beach, dat is de plaats voor de mensen die van heel veel uitgaan houden. Wij verbleven in Magnums, een hostel wat het party hostel van Airlie Beach bleek te zijn. Kom je 's ochtends met je brakke hoofd de bus uit, het hostel in: overal bierlucht. Whee. De volgende dag vertrok onze boot (Jade) met 36 (!) mensen aan boord. Allemaal erg leuke mensen! Ik was vergeten mijn sterke zeeziekte pillen mee te nemen. Dat was niet zo slim, want het eerste uur was ik al direct behoorlijk misselijk. Die eerste dag gingen we gelukkig niet zo heel ver. Een deel van de mensen sliep op de boot (ik niet dus) en de rest sliep in een resort op Long Island (ikke wel, met zwembad, jakuzzi en sauna :D ). Het was heerlijk om weer vaste land onder mn voeten te voelen en ik was zo misselijk dat ik eigenlijk half besloten had de volgende dag gewoon niet aan boord te gaan. Gelukkig bleek het canadeze meisje in mijn kamer ook erg misselijk te worden. Zij had wel pillen en die mocht ik gebruiken. De volgende dag ben ik dus toch meegegaan en heb eigenlijk bijna geen last gehad van misselijkheid (Allison ik ben je zo dankbaar!). De grootste attractie was eigenlijk Whitehaven Beach. Dit is een superwit strand met heel fijn zand. En met een zee die doorzichtig zwembad-blauw is. Supermooi! Hier hebben we wat gezwommen met onze stingersuits aan. Dat zijn pakken die je aan moet tegen kwallen. Het seizoen van de stingers is aangebroken en ik zal dus altijd als ik de zee in ga zo'n pak aanmoeten. Tis erg charmant zo'n pakkie. Je kan in ieder geval niet verbranden..
Die avond was de grote avond hier: de finale van de rugby: australie - engeland. Ik was natuurlijk voor engeland nu. Het was een superspannende finale! Fantastisch om met een heleboel mensen in het resort op een groot scherm de finale te kijken. (En Engeland heeft gewonnen).
Vandaag was de laatste zeildag. De wind is enorm vandaag, dus de laatste dag was nogal een belevenis: enorme golven (bijna mensen overboord). Gelukkig heb ik het volgehouden met de pillen van Allison. De zeiltrip was echt super (zeilen is leuk), maar wel alleen mogelijk gemaakt door de pillen.
Nu ben ik nog in Airlie Beach en moet ik weer keuzes gaan maken. Waarheen en wanneer: altijd en oneindig deze vraag. Het is een erg vermoeiende vraag, maar geeft ook een gevoel van vrijheid. Soms zou ik zo graag lang op een plek willen blijven om bij te komen van de dingen die ik gedaan heb. Maar zodra ik niks doe word ik rusteloos en wil ik weer dingen doen :). Het is maar een raar leventje hier. Je doet zoveel en het gaat maar door. En dan ben ik pas 7 weken weg. Vreemd.
Ik hoop dat ik niet teveel in de details ben gegaan. Er zijn zoveel dingen te vertellen, maar dat probeer ik een beetje achterwege te laten om niet in alle kleine dingen te verzanden (ha verzanden, Fraser Island)(maar goed).
Iedereen een dikke knuffel en kus
Sanne
Wie ben ik?
Voorbereiding
Route
Reisverslagen
Foto's
Gastenboek