recordland.gif (32394 bytes)


Just a few of the 71 metal CD reviews of this issue are:


AL ATKINS – Victim of Changes(?)

Πρόκειται για μια συνεργασία μεταξύ Al Atkins και Dave Holland, πρώην μέλος των παλαιών Judas Priest. Το CD περιέχει τα κλασικά ‘Victim of Changes’, ‘Never Satisfied’, ‘Winter’ και ‘Caviar and Meths’, τα οποία σαφώς μπερδεμένα αποκλείουν κάθε λογική σειρά στο CD. Όμως αυτό είναι το λιγότερο καθώς πρόκειται για κακές επαναλήψεις Judas Priest με όχι και ιδιαίτερα καλή παραγωγή. Εξαίρεση ίσως αποτελεί το μελωδικό ‘Metanoia’ αλλά όχι και πολλά πράγματα.

6/10 - Tζένη Βαμβακά

ASIA – Anthology (Reef Records)

Οι Asia είναι από τα πιο δημοφιλοί συγκροτήματα της AOR μουσικής εδώ κι αρκετά χρόνια. Επιτυχίες όπως ‘Don’t Cry’, ‘Heat Of The Moment’, ‘Any Time’, ‘Some Day’, έχουν σαρώσει τα Αμερικανικά charts κυρίως. Όσον αφορά την Ελλάδα υπάρχει μια σχετική άγνοια περί του θέματος. Οι περισσότεροι απορύπτουν τους Asia ως «γλυκανάλατους» και «φλώρους». Όμως αυτοί οι «φλώροι» τουλάχιστον έχουν κάποια μουσική παιδεία και ωριμότητα στις συνθέσεις τους, ενώ κάποιοι άλλοι «κακοί» είναι δέσμιοι της ασχετοσύνης τους και του τριπτύχου: «μαλλί, γυαλί και παντελόνι Lee»! Τέλος πάντων, αρκετά έβγαλα τα εσώψυχά μου. Το ‘Anthology’ περιέχει 16 κομμάτια καθώς κι ένα ενδιαφέρον 12-σέλιδο βιβλιαράκι με στίχους και γενεολογικό δέντρο. Η κυκλοφορία αυτή είναι καλή ευκαιρία για τη μύησή σας στο χώρο του μελωδικού rock. Ακούστε το για να νιώσετε κι εσείς την ένταση της στιγμής.

8/10 - Βασίλης Υφαντής

ARATHORN – Niemals Kroeneunder als was einst war (Folter Records)

Οι Arathorn είναι ένα νέο σχήμα μιας και δημιουργήθηκαν μόλις το Σεπτέμβρη του ’95, αλλά η πρώτη τους δουλειά δείχνει ότι βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο. Το CD τους περιέχει 4 μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις με πολλές αλλαγές. Η μουσική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί mid-tempo black metal με κάποια γρήγορα ξεσπάσματα. Χωρίς να δίνουν κάτι το καινούριο καταφέρνουν να αφήσουν καλές εντυπώσεις, εμπλουτίζοντας τη μουσική τους με μεγάλες δόσεις από πλήκτρα αλλά και… flute και akkordion. Η παραγωγή είναι καθαρή και γενικά έχει γίνει μια καλή δουλειά που θα ευχαριστήσει όποιον αποφασίσει να ενδιαφερθεί για τους Arathorn. Η διεύθυνση της εταιρίας είναι: FOLTER RECORDS, Kollwitz Str 39, 104 05 Berlin, GERMANIA.

7/10 - Νίκος Τσοβίλης

BENEDICTION – Grind Bastards (Nuclear Blast)

They are back… Πέρασαν 3 χρόνια στοιχείανοντας τον ύπνο των deathsters με τη φημολογούμενη διάλυσή τους. ‘Grind Bastards’, τα λέει όλα. Ένα ανελέητο μίγμα επιθετικότητας groοvy και death metal με εξτρεμιστικούς (όπως πάντοτε άλλωστε) στίχους. Οι εκπλήξεις ξεκινούν από που ξεφεύγει από κλισέ του είδους. Μας εκτροχιάζει με 13 μολότωφ (έτσι για να ξεφύγουμε και από τα δεδομένα των βομβών!) κι αν μέχρι στιγμής νομίζατε ότι οι Benediction δεν ακούν Judas Priest και Twisted Sisters τί θα λέγατε αν φτάναν στ΄αυτιά σας το ‘Electric Eye’ και το ‘Destroyer’ (aggggrrrrrr…) λέγοντας ότι είναι 2 από τις αγαπημένες τους μπάντες; Αναρωτιώμαστε που βρίσκονται οι επιρροές των Twisted Sisters. Αν τις βρήτε τηλεφωνήστε μας στο 090-7762263.

Seventh Sign Team (I.M.F. Hello Jim)

Άκης Μαυρίδης 9/10

Γιώργος Παντούλας 7/10

Έλενα Τσαρούχη 7/10

Κατερίνα Φαράντου 9/10

Μέσος Όρος: 8/10

BLACK JESTER – The Divine Comedy (Elevate Records)

Τί συμβαίνει όταν ο μαύρος γελωτοποιός των ψυχών ανεβαίνει στη σκηνή; Περίπλοκες τονικές ακροβασίες που αινιγματικά αναπηδούν ανάμεσα στις οκτάβες, πλήκτρα παρανοϊκά, σκοτεινές οραματιστικές συγχορδίες, δυνατά κρουστά, αρπισμοί, φωνητικά γεμάτα θλίψη, όλα μαζί σε ένα πάντρεμα συμφωνικής, jazz, και της νέας προοδευτικής epic metal μουσικής, συνθέτουν μία δαιδαλώδη κι επιβλητική δημιουργία. Η Δαντική ‘Θεία Κωμωδία’ αναβιώνει στα σπλάχνα των ‘δαιμονολόγων’ Black Jester -του group που έχει συνοδεύσει θρύλους όπως οι Black Sabbath και οι Warlord, και (με τις προηγούμενες 2 κυκλοφορείες του) δεκτεί ενθουσιώδεις κριτικές ανά τον πλανήτη- μεταφερόμενη στη σύγχρονη πραγματικότητα, και με την εξής ιδιαιτερότητα: To ‘The Divine Comedy’ αποτελείται απο 3 μόνον κομμάτια (Inferno, Purgatorio, Paradiso) και διαρκεί 71 λεπτά! Ιδού ο ήχος της ψυχής των progressive συγκροτημάτων της γειτονικής Ιταλίας!

9/10 - Κασσάνδρα Βεκρή

BLACK SYMPHONY – The Black Symphony (Rising Sun)

Από τις ανεμοδαρμένες πεδιάδες του Καναδά, οι Black Symphony χαιρετούν με ένα πανέμορφο ντεμπούτο, το χώρο του progressive. Με ένα δυναμικό line-up από καταξιωμένους μουσικούς, όπως ο powerhouse drummer Jeff Martin (x-Badlands και Racer X) και ο βιρτουόζος οργανίστας Robert Vasicek (καθηγητής κλασικής μουσικής και διάνοια), το group προσδίδει μια ιδιαίτερη αέρινη ατμόσφαιρα, στον πρωτόγονο ήχο της heavy κιθάρας. Τα οξεία φωνητικά (σε σημεία θυμίζουν Kingdom Come) και τα grunge ίχνη επιβεβαιώνουν τις ασφαλώς Αμερικανικές ρίζες του group. Οι Black Symphony καινοτομούν όμως και διαμορφώνουν έναν κατάδικό τους ήχο, που ίσως να τους καταστίσει αποκάλυψη στο χώρο του heavy. Ο χρόνος θα δείξει, αλλά στο μεταξύ απολαύστε τους πολύπλοκους ήχους μιας σκοτεινής συμφωνίας με τον Διάβολο.

8.5/10 - Κασσάνδρα Βεκρή

BLUE OYSTER CULT – Heaven Forbid (SPV)

Οι BOC είναι ιδιαίτερα γνωστοί για το μελωδικό ρομαντικό rock ήχο, που ενώ για κάποιους είναι αδιάφορη, για κάποιους άλλους είναι ιδιαίτερα αξιόλογη και ικανή να καθιστά τους γερόλυκους BOC θρύλους. Το τελευταίο τους album ‘Heaven Forbid’, θα τους βρει αρκετά διαφορετικούς από τις προηγούμενες δουλειές τους, μιας και έχει πολλά hard και heavy στοιχεία, παιγμένα με ταχύτητα και πάθος. Η ρομαντική μελωδικότητά τους παραμένει, παραπέμποντας στα γνώριμα χαρακτηριστικά της μουσικής των BOC. Μια αρκετά αξιόλογη δουλειά από ένα τόσο παλιό group.

7/10 - Άγγελος Αρνιώτης

DGM – Change Direction (Elevate Records)

Καθώς η μεταλλική βροχή συνεχίζεται και νέες μπάντες εξακολουθούν να φυτρώνουν από το πουθενά, σηναντάμε και τους Ιταλούς DGM με το CD ‘Change Direction’. Οι DGM κινούνται στο χώρο του power/progressive θυμίζοντας αρκετά Stratovarius, Symphony X και Yngwie J. Malmsteen. Η παραγωγή είναι σε πολύ καλά επίπεδα, ενώ ο κιθαρίστας Diego Reali (σχολής Malmsteen) παρέα με τον drummer Gianfranco Tassela (σχολής Rush) δίνουν ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας. Όμως και τα υπόλοιπα μέλη δεν υστερούν σε τίποτε αφήνοντας τελικά την τελευταία λέξη στον τραγουδιστή Luciano Regoli (επιροές Zeppelin, Arthur Braun και δεν σημαζεύεται…) που αφήνει τα δικά του ανεξήτηλα σημάδια…

8.5/10 - Άγγελος Αρνιώτης

DISASTER AREA – Slam Section (Noice Rec.)

Ένα CD που περιέχει τα ακόλουθα 46 και κάτι… λεπτά μουσικής, 16 κομμάτια (ή αλλίως 16 διαφορετικά riffs, μπορεί και κάτι λιγότερο), εξώφυλλο σαν πρώτη σελίδα περιοδικού ποικίλης ύλης (SCAΤE, SURFING, κλπ) συνεχής αναφορά στα προαναφερόμενα αθλήματα καθότι δηλώνονται φανατικοί scate-core-άδες, στίχοι που μιλάνε από στενές επαφές τρίτου τύπου ως πώς θα μπορούσες να καταλήξεις κολατσιό ενός καρχαρία!!! Για όλα τα γολυστα δηλ. Καλή προτίμηση για όσους αρέσκονται να σερφάρουν γενικώς, και τη βρίσκουν πάνω στη σανίδα.

7.5/10 - Άκης Μαυρίδης

DIO - Dio's Inferno - The Last in Live (SPV/SteamHammer)

Μπορεί με το ‘Angry Machines’ να ηχούσε απογοητευτικός αλλά δεν έπαψε να είναι το ίδιο άτομο-θρύλος, που καθόρισε και σημάδεψε την πορεία των Rainbow και των Black Sabbath. Το άτομο που με τον όγκο και την ένταση της φωνής του, προκαλούσε και προκαλεί ισχυρούς κραδασμούς στο έδαφος, αλλά και στις ψυχές των πιστών οπαδών του. Ακόμη και μέσα από την τωρινή "μεταλλαγμένη" σύνθεσή τους οι Dio, μπορούν και κυκλοφορούν ένα δυναμικότατο, νέο διπλό live album, μέσα από το οποίο μας βοηθούν να θυμηθούμε ιστορικά χωρία του πρόιμου metal, περιλαμβάνοντας αγαπημένα κομμάτια των Dio αλλά και της εποχή των Rainbow και Black Sabbath. Κομμάτια που διασκευάζουν αυτοσχεδιάζοντας επί σκηνής, με το μοναδικό τρόπο που εκείνοι μόνο "Οι Μεγάλοι Παλαιοί" γνωρίζουν, αποδεικνύοντας την ανικανότητα των διαφόρων νεωτεριστικών groupies της κάθε εποχής. Μία κυκλοφορία γι αυτούς που ήδη ξέρουν αλλά κι εκείνους που προτείθενται να μάθουν…

9/10 - Κασσάνδρα Βεκρή

EDGE OF SANITY – Cryptic (Black Mark)

Αν και το ‘Infernal’ δεν υπήρξε μια από τις άσχημες στιγμές του συγκροτήματος, χωρίς να κατέχει κάποια ιδιαίτερη μουσική ταυτότητα στάθηκε ο προάγγελος της αποχώρησης για τον Dan Swano. Σε αυτό συντέλεσε ο διαχωρισμός της συγγραφής των κομματιών σε εκείνα που διέθεταν την υπογραφή του και σε όσα αποτελούσαν συλλογική δουλειά. 'Ετσι, έπειτα από την απόφασή του να αφιερώσει τον χρόνο του στις υπόλοιπες του μπάντες (Unicorn και Nightingale), οι Edge of Sanity επανενώνονται έχοντας σαν νέο τραγουδιστή τον Robert Karlsson (ο οποίος είχε συνεργαστεί παλιότερα με τον Swano στους Pan-thy-monium. Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης προκύπτει το Cryptic, του οποίου το ύφος παρουσιάζεται σαφώς πιο ακατέργαστο και πρωτόγονο θυμίζοντας πιο πολύ την πρώιμη μορφή των Edge of Sanity παρά την μελωδικότερη στροφή των τελευταίων albums. 'Εχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια γρήγορη και σχετικά καλή death metal κυκλοφορία που στέκεται με αξιοπρέπεια για ένα γκρουπ που μόλις έχει αναγεννηθεί από τις στάχτες του.

7.5/10 - Χρήστος 'Aeon' Βλάμης

ENTWINED – Dancing Under Glass (Earache)

Η Αγγλία τα τελευταία χρόνια επιστρέφει στα metal μονοπάτια καθώς εμφανίζονται συνέχεια καινούριες μπάντες που εκπροσωπούν το metal ιδίωμα. Μία από αυτές έιναι οι Entwined που κυκλοφορούν μετά από 2 demo το ντεμπούτο τους. Παίζουν πολύ καλό gothic metal που, όπως λένε κι αυτοί, παραμένει 100% metal χωρίς βιολιά και γυναικεία φωνητικά όπως συνηθίζουν άλλες μπάντες. Πραγματικά παραμένουν 100% metal χωρίς αυτό να τους εμποδίζει στο να πειραματίζονται, ιδιαίτερα στα keyboards που ακολουθούν και παίζουν ένα background ρόλο αν και σε σημεία λειτουργούν ως κύριο όργανο. Φυσικά και υπάρχουν στοιχεία από Paradise Lost αν και το συγκρότημα έχει τον προσωπικό του ήχο. Η μόνη μου ένσταση στα φωνητικά τα οποία ακούγονται σε ορισμένα σημεία επίπεδα, αν και όταν γίνονται σκληρότερα ταιριάζουν πιο πολύ στο ύφος τους. Προχωρήστε άφοβα! Ειδικά οι fans των Paradise Lost και του gothic metal χώρου γενικότερα.

8.5/10 - Γιώργος Καραγιάννης

EPOCH OF UNLIGHT – Black and Crimson Glory (?)

Δεύτερη δουλειά για το κουαρτέτο από το Memphis μετά από το ‘Within The Night’, ένα μέτριο mCD. Το ‘Black and The Crimson Glory’ είναι επίσης δουλειά μικρής διάρκειας αλλά ωστόσο καλύτερο από συνθετικής και μουσικής πλευράς. Βέβαια η παραγωγή θα μπορούσε να είναι καλύτερη και ειδικά στα drums που πολλές φορές ενοχλούν με τον ήχο τους. Το death/black των EOU είναι επιρεασμένο από το Σουηδικό ήχο που θεμελίωσαν οι Dissection και οι Scramentum, κι ευτυχώς οι μελωδίες δεν αγγίζουν το new wave of Swedish death metal (επιτέλους). Αρνητικό σημείο τα γελία βλάκ (!) φωνητικά που θυμίζουν στρουμφάκια. Συνολικά ένα καλό mCD που αξίζει τα λίγα χρήματα που κοστίζει.

7/10 - Δημήτρης Τσαλός

EVEREVE – Stormbirds (Nuclear Blast)

Παράξενο. Είναι ο πρώτος χαρακτηρισμός που έρχεται στο νου ακούγωντας τη 2η κυκλοφορία των αντιπροσώπων του Γερμανικού gothic metal, Evereve. Επιρεασμένοι από το ατμοσφαιρικό black, αλλά και groups όπως οι Therion, Paradise Lost ακόμη και Pink Floyd, κτίζουν στο new wave of gothic metal δημιουργώντας τελικά ένα δικό τους ύφος. Κινούμενοι σε ένα διαστημικό Sci-Fi περιβάλλον, με στίχους γεμάτους ποίηση και φιλοσοφικούς συμβολισμούς, περιγράφουν τον άνθρωπο σαν ένα εσωτερικά αλλοτριωμένο ον, τυφλωμένο από οργή και πόνο, και με μοναδικό σκοπό την απόδραση από το μαρτύριο της ύπαρξης. Τα φωνητικά, άλλωτε malicious κι άλλωτε γεμάτα συναισθηματισμό, χρωματίζουν εύστοχα, ενώ τα slow σημεία γίνονται με τη μορφή απαγγελίας και μάλιστα σε 3 γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά). Με τη βοήθεια συμφωνικής ορχήστρας, του guest-vocalist Yorck Eysel (Love Like Blood), και των πρωτότυπων κιθαριστικών που μένουν, η αυτοκρατορία των ‘Stormbirds’ θα μπορούσε να ήταν soundtrack σε ποιοτική ταινία φαντασίας, το σενάριο της οποίας θα αιχμαλώτιζε με τη μελαγχολική και σκοτεινή του ατμόσφαιρα.

8/10 - Κασσάνδρα Βεκρή

GENITORTURERS – Sin City (SPV/SteamHammer)

Από την εποχή του Μαρκήσιου De Sand έχει να εμφανιστεί ένα τέτοιο φαινόμενο όπως της περιβόητης Gen και της παρέας της από επιβήτορες Genitorturers μουσικούς! To ‘Sin City’ περιέχει 11 ολόκληρα αμαρτωλά κομμάτια, σε πλούσιο παγερό industrial ήχο, και είναι αυστηρώς ακατάλληλο για τεκνά κάτω των 18… Κατακόκκινο CD, εξώφυλλο και τα χείλη της κοκκινομάλλας κυρίας (άραγε είναι το γνήσιο χρώμα της; Κακία!). Με έναν καταταλαιπωρημένο D. Vincent -πρώην οργανίστα των Morbid Angel από τους οποίους και αποχώρησε για τα πράσινα μάτια της Gen- να ξεχωρίζει (όσο του επιτρέπεται βέβαια), και φυσικά τη διαστροφή και την παραμόρφωση να «πηγαίνουν σύννεφο». Όσοι πιστοί της «αυλής των θαυμάτων», περιμένετε και το 40 λεπτών video ‘The Society of Genitorture’ που θα κυκλοφορήσει σύντομα. “All world is a stage…” φώναζε ο Hamlet. “All world is a cabaret!…” (και όχι και πολυτελείας…) αναιρεί η Gen 400 χρόνια μετά. Τί νομίζατε δηλαδή;

7/10 - Κασσάνδρα Βεκρή

HA LELA – Pabudimas (Eldethorn Records)

Η Λιθουανία φαίνεται ότι έχει δημιουργήσει μια αρκετά δυνατή σκηνή και σίγουρα το CD των Ha Lela το επιβεβαιώνει. Μια ομάδα 8 μουσικών από τη Λιθουανική σκηνή απαρτίζει τους Ha Lela οι οποίοι στο ντεμπούτο CD τους προσφέρουν 7 κομμάτια mid paced dark metal με αρκετά φολκλορικά στοιχεία τα οποία δίνουν μια αυθεντικότητα στη μουσική τους. Η χρησιμοποίηση της μητρικής τους γλώσσας αλλά και οργάνων από την πατρίδα τους κάνει την ακρόαση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Σίγουρα οι Ha Lela θα μασ απασχολήσουν και πάλι σύντομα με κάτι το ίδιοεντυπωσιακό όπως το ντεμπούτο τους. Πολύ καλή δουλειά δείχνει να κάνει η εταιρία τους, Eldethorn, που είναι θυγατρική της Neat. Πρόκειται για μια κυκλοφορία που σίγουρα αξίζει τα χρήματά της.

8/10 - Νίκος Τσοβίλης

HATRED – Eternal Rest In Peace (NMC)

Από την πρώτη στιγμή που άκουσα αυτό το CD δεν πίστευα στα αυτιά μου ότι πρόκειται για Ελληνικό συγκρότημα. Oι Hatred, αν και αρκετά αδικιμένοι από την πλευρά της παραγωγής, έρχονται με το ντεμπούτο album τους να ταράξουν τα νερά της Ελληνικής metal σκηνής. Παίρνοντας μερίδιο αλλά και πληθώρα επιρροών από τη Γερμανική power σκηνή, αναδυκνείουν το ταλέντο τους με αυτή τη μουσική προσφορά τους, αποδεικνύοντας ότι μπορόυν να σταθούν με άνεση πλάι σε άλλα περισότερο ευνοημένα groups.

8.5/10 - Άγγελος Αρνιώτης

HOLY MOTHER – Toxic Rain (ABS Records/Sound)

Νέο σχετικά group, όχι όμως και άγνωστα μέλη καθώς οι μουσικοί που το απαρτίζουν έχουν παίξει με Jack Starr, Dirty Looks, Mountain, Steve Vai. Melodic power metal όχι όμως Ευρωπαικό αλλά ο σκληρός οξύς ήχος του Αμερικανικού power το διακρύνει. Δυνατός και βαρύς στο στυλ των Judas Priest, άρτια παιγμένα κομμάτια με ένα πέρασμα των Black Sabbath στις κιθάρες και κάποια ξεσπάσματα Sleaze hard rock. Όμως καμμία σχέση με τα εμπορικά ποζεράδικα τύπου Bon Jovi. Εντύπωση μου κάνει η στιγουργική τους δουλειά που είναι καταπληκτική αλλά, όπως φενερώνει και ο τίτλος, οικολογικού περιεχομένου. Κάθε κομμάτι που ξεπηδάει από το δίσκο αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις, φτάνοντας προς το τέλος και έχοντας ικανοποιήσει τα αυτιά σου με γνώριμους παλιούς ήχους αλλά και καινούριους. Μπράβο.

8/10 - Έλενα Τσαρούχη

HORNA – Hiidentorni (Solistitium Records)

Οι Horna από τη Φινλανδία ιδρύθηκαν το 1993 και αυτό το CD είναι η 2η δουλειά τους μετά από το demo τους ‘Varjoissa’. Το bio τους λέει ότι «οι Horna ποτέ δεν επιδίωξαν την πρωτοτυπία κι αυτό ίσως και να είναι ο λόγος που το group ηχεί διαφορετικό.». Όμως όπως συμβαίνει με τα περισσότερα bios που ο ρόλος τους είναι να ξεγελάσουν τον editor για να πουλήσουν περισσότερες κόπιες, το ίδιο γίνεται και με αυτό. Άκουσα το ‘Hiidentorni’ πολλές φορές και βεβαιώτατα του λείπει η πρωτοτυπία. Ακραίο black metal, με κάποια ενδιαφέροντα slow parts περιλαμβάνεται στα 8 τους κομμάτια, ανώριμο και κοινότυπο. Τα μέσης ταχύτητας κομμάτια τους έχουν κάτι να πουν αλλά είναι πολύ λίγα για να με κάνουν να χαλάσω χρήματα γι’ αυτούς.

5.5/10 - Δημήτρης Τσάλλος

IMPERIAL – Aux Crepuscules (Osmose Productions)

Μόλις είχα τελειώσει την κριτική μου στους Inferno και όπως έγραφα ότι ελπίζω αυτό το κίνημα του black/thrash/rock’n’roll/punk κι εγώ δεν ξέρω τί, να μην γίνει μόδα, τότε στα χέρια μου ήρθε το ντεμπούτο των Γάλλων (!) Imperial. Οι Imperial είναι black/thrash μπάντα που υπάρχει από το ’93, και στο ντεμπούτο τους ‘Aux Crepuscules’ είναι φανερές οι επιρροές τους από Sodom, Celtic Frost, Incubus κα. Πάντως καταφέρνουν να ξεχωρίζουν ηχητικά από τη μάζα. Σίγουρα δεν έχουν αυτή τη χαβαλετζίδικη διάθεση ούτε και την σχεδόν punk νοοτροπία που έχουν πχ. οι Inferno. To αποτέλεσμα είναι πιο θανατηφόρο αφού οι κιθάρες παραμένουν στα thrash/black πρότυπα και δεν συμερίζονται rock’n’roll ρυθμούς (αν και χρειάζονται καλύτερη παραγωγή). Αν είστε φανατικοί της καφρίλας βρήκατε το δίσκο σας. Θα σας τινάξει τα μυαλά στον αέρα! Να μην ξεχάσω να αναφέρω το γέλιο που έριξα με τα φωνητικά. Οι στίχοι είναι στα Γαλλικά οπότε καταλαβαίνετε…

7.5/10 - Γιώργος Καραγιάννης

KING DIAMOND – Voodoo (Massacre Records)

Όταν ο Πρευσβευτής του Τρόμου πραγματεύεται περί μαγείας, μιλάει για το ζωντανό τρόμο, τον εφιάλτη και το βασανιστικό θάνατο, κι ενώ το Voodoo για κάποιους αποτελεί θεική μυσταγωγία, για κάποιους άλλους δεν είναι παρά τα αποσυντηθέμενα κορμιά που εκστασιάζονται, αναβιώνουν και ζητούν εκδίκηση κάτω από τους ήχους κολασμένων τυμπάνων. Σκοτεινό και αμείλικτο, με ατμοσφαιρικά Uriah Heep keyboards, με επιβλητικά speed κιθαριστικά δρώμενα, και τα ιδιόμορφα φωνητικά του King Diamond, το νέο album μας γυρίζει πίσω στις ρίζες. Παρόλα αυτά αποτελεί κατώτερη δημιουργία από το ΄Graveyard΄, και χωρίς και πάλι να φτάνει το ‘Abigail’. Το ‘Voodoo’ διαθέτει κάποια νέα στοιχεία και ο King αυτή τη φορά περισσότερο παριστάνει τον αφηγητή παρά τον ηθοποιό διαπρέποντας ειδικά στη λέξη ‘die’! Αποκορύφωμα ίσως αποτελεί το πρωτότυπο ‘Voodoo’, ενώ στο δαιμονικό ‘The Exorcist’ ο LaRoque και πάλι δείχνει τη δεξιοτεχνία του.

Σημείωση: Όταν το CD σας συνεχίζει να παίζει και μετά το τέλος του 14ου κομματιού μην ξαφνιαστήτε… Περιμένετε και θα ακούσετε…

8.7/10 - Κασσάνδρα Βεκρή

L’AME IMMORTELLE – Lieder, Die Wie Wunden Bluten (Napalm Records)

Η κυκλοφορία αυτή απευθύνεται στους φίλους του σκοτεινού και παράλληλα βιομηχανικού ήχου. Μέσα από τους L’AME IMMORTELLE θα ξαναθυμηθούμε το Dark Wave των 80΄ς και τις απόκοσμες μελωδίες εκείνης της εποχής. Ακόμη δεν λείπουν και τα Industrial περάσματα έτσι ώστε το ρεπερτόριο να είναι διαχρονικό και διαφορετικό. Βασικό συστατικό του L.D.W.W.B. είναι η ηλεκτρονική μουσική που ακροβατεί μεταξύ μελωδίας και επιθετικότητας. Η φωνή της Sonja Kraushofer κοντράρει τα βιομηχανικά φωνητικά του Thomas Rainer και το αποτέλεσμα ακούγεται σαν μια μονομαχία μεταξύ Beauty and the Beast. Μέσα από το album αυτό παρελαύνουν επιρροές από Bauhaus, 3rd and The Mortal, και άλλους εραστές της μελωδίας.

7.5/10 - Βασίλης Υφαντής

MATTER OF TASTE – Chateau Obscure (Ανεξάρτητη κυκλοφορία)

Είναι πραγματικά θέμα γούστου εάν θα σας αρέσει αυτή η κυκλοφορία. Οι MATTER OF TASTE είναι το πνευματικό παιδί του κιθαρίστα και συνθέτη Franz Wetzelberger. Όσο δύσκολα προφέρεται το επίθετό του, άλλο τόσο δύσκολα θα κατανοήσετε τις προοδευτικές συνθέσεις του. Ναι, καλά καταλάβατε, έχουμε μια κυκλοφορία που ανοίκει στο χώρο του progressive rock και όχι μόνο. Η μουσική του ‘Chateau..’ περέχει πινελιές από rock, κλασική μουσική, jazz, new age κ.α. Το ‘Chateau …’ θα σας χαρίσει ένα πανέμορφο μουσικό ταξίδι κάνοντας ενδιάμεσες στάσεις σε μουσικές οάσεις όπως οι Marillion και Emerson Lake and Palmer. Ακούστε λοιπόν τους MATTER OF TASTE και, καλό σας ταξίδι! Μπορείτε να παραγγείλετε το CD από: MATTER OF TASTE, FRANZ WATZELBERGER, GLAUNING 130, 8093 ST. PETER/O, AUSTRIA.

8/10 - Bασίλης Υφαντής

MENTAL HOME – Vale (Ανεξάρτητη κυκλοφορία)

Από τη Ρωσία, μία χώρα ελάχιστα γνωστή για την προσφορά της στο Metal, έρχονται οι Mental Home, ένα σχήμα πολλά υποσχόμενο. Το album ‘Vale’ είναι η 3η κυκλοφορία τους και κινείται στο χώρο του ατμοσφαιρικού doom metal, στο στιλ των Tiamat (εποχής Clouds). Περιέχει 8 εξαίσια κομμάτια, μελωδικά και βαριά, αρκετά μεγάλα σε διάρκεια που όμως δεν καθιστούν την ακρόαση κουραστική. Οι σκοτεινοί ρυθμοί στις κιθάρες σε συνδιασμό με τις μελεγχολικές μελωδίες των πλήκτρων αγγίζουν ξεχασμένες αισθήσεις και ταξιδεύουν τον ακροατή σε τόπους ονείρου. Τα φωνητικά νοσηρά αλλά βυθισμένα στο συναίσθημα, εναλλάσσονται από τραχιά και βαρυά σε ένα βραχνό ψίθυρο, ενω οι στίχοι προσεγμένοι, ποιητικοί, αποτελούν αναζητήσεις στον κόσμο της ψυχής και του νου. Το ‘Vale’ σίγουρα θα γίνει αγαπητό από τους λάτρεις του είδους, καθώς είναι μια αξιόλογη δουλειά και ειλικρινά αξίζει να ακουστεί.

7.5/10 - Κατερίνα Φαράντου

METAL FORCES Vol. 4 (Compilation) (Lucretia records International)

Οι συλλογές είναι πάντοτε μια καλή επένδυση και ειδικά ο΄ταν αυτή περιέχει groups που διάλεξε η Lucretia Recs. Από τα 10 groups που περιέχει χιλιοπαίξτε τα tracks των Rhapsody, Time Machine, και των Archangel που δεν νομίζω ότι χρειάζονται ιδιάιτερες συστάσεις. Επίσης θα βρείτε τους αρκετά γνωστούς στο χώρο του progressive Avalon, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι Moon Of Steel. Διαφορετικοί και ίσως αρκετά αταίριαστοι με τα υπόλοιπα groups οι Node και Anger οι πιο σκληροί με ήχο thrash/death. A! και να μην ξεχάσω να αναφέρω και τους Anesthesia, και Abighor.

Έλενα Τσαρούχη

MORTUARY DRAPE – Secret Sudaria (Nazgal’s Eyrie Productions)

Το κουιντέτο από την Ιταλία θα μπορούσε να αγγίξει την κορυφή της black metal σκηνής αν είχαν την κατάλληλη προώθηση από της προηγούμενες τους εταιρίες. Είναι απογοητευτικό για ένα black metal group σαν κι αυτό να αγνοήται από τον σοβαρό black metal τύπο. Όμως από την άλλη είναι καλύτερα να μένεις underground (βλέπε το νέο album των Ancient) γιατί έτσι η μουσική σου μένει κοντά στις ρίζες της. Με το ‘Secret Sudaria’ επιμένουν στο «παλιομοδίτικο» black metal με τα βίαια φωνητικά, μιας και οι Mortuary Drape δεν θα χρησιμοποιήσουν ποτέ φωνητικά που να θυμίζουν πάπιες που κράζουν. Περισσότερο metal από ποτέ, με λίγα πλήκτρα που όμως δεν χαλάνε την ατμόσφαιρα αφού τα κιθαριστικά riffs έρχονται από τα βάθη της αβύσσου με την παραγωγή να ενισχύει πολύ αυτό. Πολεμικά τύμπανα και occult στίχοι περί μαγείας και νεκρομαντίας, ένα ακραίο εξώφυλλο (μια στίβα αληθινών νεκροκεφαλών κι ένας ανάποδος σταυρός), είναι ότι αγοραστής πάιρνει με αυτό το CD.

8/10 - Δημήτρης Τσάλλος

NAEVUS – Sun Meditation (Rise Above Recs.)

Riff μετά το riff και αντιδρώντας στη μόδα των τόσων απροσώπων εναλλακτικών κινημάτων, οι Γερμανοί Naevus παρουσιάζονται ως νοσταλγοί του ψυχεδελικού ήχου των 70’s. Το ντεμπούτο album τους ‘Sun Meditation’, πρόκειται για δημιουργία όπου οι ρετρό 70’s επιρροές τους αναμιγνύονται με εκείνες Αμερικανών cult ηρώων, όπως οι Trouble και Τhe Obsessed, δίνοντας ένα ευχάριστο, μελωδικό doom αποτέλεσμα που τελικά έρχεται να θυμίσει κλασικούς Black Sabbath. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο drummer Mathias Straub και ο κιθαρίστας Oli Grosshans των Sacred Steel, δίνουν την ενεργή παρουσία τους στο group, επιλέγωντας γι άλλη μια φορά να κρατήσουν ψηλά τον πυρσό του metal. Doom or be Doomed.

7.5/10 - Kασσάνδρα Βεκρή

NARNIA – Awakening (Nuclear Blast)

Αστείο μα συνάμα πολύ ενδιαφέρον όνομα, με ακόμη πιο ενδιαφέρον και εντυπωσιακό εξώφυλλο που με κλανει να ανρωτιέμαι τί είναι αυτό που κάνει το λιοντάρι να ξυπν’α από τον αιώνιο ύπνο του. Όχι, δεν έιναι οι πρώτες νότες του ‘Break the Chains’ που είναι βγαλμένες σαν από τραγόυδι της Eurovision, είναι οι αμέσως επόμενες νότες μαζί με όλες τις υπόλοιπες του δίσκου. Δεν ξέρω να σας πω λεπτομέρειες για τα μέλη του group, ξέρω όμως πως ο Malmsteen, οι Europe και οι παλιοί Conseption, έχουν διδάξει τους Narnia. Καλοπαιγμένα τραγούδια, μόνο λίγο αδύναμα τα drums αλλά αρκετή δεξιοτεχνία στις κιθάρες για όλους εκέινους τους παθιασμένους με το καλό παίξιμο κιθάρας. Πιστέψτε με ο καιρός είναι κατάλληλος για αλλαγές, αφήστε τις σκιές του παρελθόντος, σπάστε τις αλυσίδες, το ‘Awakening’ είναι ακριβώς γι’ αυτό.

8.5/10 - Έλενα Τσαρούχη

NEWS FROM NUCLEAR BLAST – Volume I (Nuclear Blast)

Προσωπικά δεν τα πηγαίνω και ιδιαίτερα καλά με τις συλλογές κι ας πρόκειται και για μια έκδοση από 11 κομμάτια-επιλογές των νέων σημαντικότερων μετόχων της γερμανικής Nuclear Blast. Συμμετέχουν ονόματα όπως Hollow, Children of Bodom, Primal Fear, Narnia, Covenant, Everene, Am I Blood, Benediction, Lost Souls, Withered Beauty και Agathodaimon, καλύπτοντας έτσι όλα τα γούστα και τις ανάγκες από grind και black μέχρι progressive και gothic. Όμως πιστεύω ότι στη συλλογή δεν έχουν περιληφθεί τα αντιπροσωπευτικότερα κομμάτια των group, δίνοντας έτσι μία λανθασμένη εντύπωση των δυνατοτήτων πολλών από αυτούς. Προσωπικά ξεχωρίζω τους Covenant και τους Primal Fear.

Κασσάνδρα Βεκρή

OBSCENITY – Human Barbeque (Osmose Prod.)

Έχουμε να κάνουμε με τον 4ο δίσκο των Γερμανών deathsters. Από το γενικό τίτλο του album είστε και σίγουροι για το τί πρόκειται να ακούσετε: Human Barbeque…Ως group που έχει στο ενεργητικό του και πλήθος περιοδειών και συναυλιών παρέα με groups όπως οι Cannibal Corpse, Sinister, Atrocity, Death έχει αποκτήσει τεράστια πείρα στο χώρο του death metal, γνωρίζοντας πλέον τί ζητούν από τη μουσική και πώς να δικαιώσουν το ακρωατήριο τους χωρίς όμως και να γίνονται εμπορικοί. Ακραία riff στις κιθάρες, τύμπανα χιλιοβασανισμένα, φωνητικά που τρυπάν το μυαλό συνθέτουν το album, ενώ πρέπει να γίνει αναφορά στη διασκευή του ‘Raining Blood’ των Slayer, που ομολογουμένως είναι από τις καλύτερες που έχω ακούσει. Ο τελευταίος δίσκος των Obscenity περιλαμβάνει βάρβαρο καλοπαιγμένο death με grind ξεσπάσματα, χωρίς θηλυκά φωνητικά, πλήκτρα και τα σχετικά. Πάρτε μέρος κι εσείς σε αυτό το… γεύμα!

10/10 - Άκης Μαυρίδης

PENITENT – As Life Fades Away (Diaenor Prod/Napalm Rec)

Οι Penitent επιστρέφουν μετά τα ‘Melancholia’ και ‘The Beauty Of Pain’ με την τρίτη τους δουλειά ‘As Life Fades Away’. Απορώ γιατί χρησημοποιώ τον πληθυντικό αφού και πάλι μοναδικός δημιουργός είναι ο Karsten Hamre πού όμως αυτή τη φορά αποφασίζει να ακολουθήσει νεοκλασικούς δρόμους με μια darkwave αισθητική. Πάντως αν εξαιρέσουμε τους «χαρούμενους» στίχους (όσοι θέλετε να αυτοκτονήσετε, για να αποφύγετε τις πολλές σκέψεις και ταλαιπωρίες απλά αγοράστε και διαβάστε τα ποιήματα που υπάρχουν στο CD και ακούστε αυτό το instrumental album. Μην ανησηχήτε τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους! ) τα κομμάτια δεν είναι τόσο καταθληπτικά καθώς έχουν και πεσιμιστικές αλλά κι αισιόδοξες στιγμές(!). Πάντως συμβουλεύω να ρίξετε πρώτα μια «αυτιά» πριν ενδώσετε. Αυτά τα album ή σε αγγίζουν ή σου προκαλούν νύστα. Δεν νομίζω ότι θα ευχαριστηθούν οι blackmetal-λάδες καθώς δεν νομίζω δείγματα σαν αυτά που πλησιάζουν την κλασσική μουσική τους συγκινούν.

8/10 - Γιώργος Καραγιάννης

PINK CREAM 69 – Live (High Gain Recs.)

Είχατε πολύ καιρό να μάθετε ωέα από τη ροζ κρένα υπ’ αριθμόν 69; Οι Pink Cream 69 μετά τη φυγή τους από τη Sony, καταφεύγουν στην High Gain Records, όπου κυκλοφορούν το ζωντανά ηχογραφημένο album, από την περιοδεία τους ‘Food For Thought’. Το ‘Live’ δεν είναι τόσο ζωντανό όσο υπονοεί ο τίτλος του, αλλά μάλλον ο δαίμον του studio έχει βάλει το χεράκι του! Το album περιέχει συνθέσεις τόσο από την χρυσή εποχή με τον Andy Deris αλλά και τη μετέπειτα εποχή με τραγουδιστή τον David Readman. Ένα από τα μειονεκτήματα του ‘Live’ είναι ότι αρκετές συνθέσεις ανείκουν στη μετέπειτα εποχή η οποία περιέχει πολλά grunge στοιχεία. Πάντως το ΄Live΄ αξίζει τον κόπο για όλους εσάς που γουστάρετε κεφάτο hard rock και ολονύχτια γλέντια. Είμαι σίγουρος πως τραγούδια όπως τα: ‘Welcome The Night’, ‘Talk To The Moon’, ‘Do You Like It’ θα ξυπνήσουν μέσα σας τις πιο γλυκές αναμνύσεις από τη δεκαετία του ’80.

7.5/10 - Βασίλης Υφαντής

POLE POSITION – Bigger (Analogue Recs.)

Εγώ τουλάχιστον πρώτη φορά τους ακούω αν και φαντάζομαι πως δεν είναι καινούριοι, συν ότι το πρώτο τραγούδι είναι παράξενο μείγμα poser, industrial, heavy, pop. Eυτυχώς τα επόμενα δίνουν ένα πιο συγκεκριμένο στίγμα rock με φρέσκο ήχο των 90s. Όμως κάπου από τη μέση κι ύστερα αρχίζει να μου τα χαλάει και πάλι, αλλά τελικά ακούγεται ευχάριστα στο μεγαλύτερο μέρος του. Μου θυμίζουν ακόμα και Lynyrd Skynyrd να φανταστείτε. Αν σας πέσει καμία φορά στα χέρια, δώστε τους μια ευκαιρία. Ίσως ανακαλύψετε κάτι σε αυτούς.

7/10 - Έλενα Τσαρούχη

PRIME TIME – Τhe Unknown (Rising Sun Productions)

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες στο χώρο του μελωδικού metal. Οι Edward Hoving (Elegy), Henrik Pulsen, Chris Raikai, Alan Sorensen (Narita) και ο εκπληκτικός κημπορντίστας των Royal Hunt, Andre Andersen ενώνουν τις δυνάμεις και το ταλέντο τους δημιουργώντας heavy metal υψηλών αξιώσεων ικανό για την ευρύτερη αναγνώρηση. Η μουσική των Prime Time αποτελεί τον ηχητικό συνδυασμό του ‘Labyrinth Of Dreams’ των Elegy και του ομώνυμου ντεμπούτου των Narita. Δηλαδή ποιοτικό, ώριμο εμπνευσμένο metal με λίγα hard στοιχεία, άψογες ενορχηστρώσεις, καταιγιστικό rhythm section και θεσπέσια φωνητικά. Όσο για τα πλήκτρα του Andersen όσοι ακούσατε το ‘Paradox’ γνωρίζετε καλά την αξία του. Έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα διμάντι του Ευρωπαικού metal γεμάτο συναίσθημα κι ενέργεια που αγγίζει διαστάσεις αληθινής τέχνης.

9.5/10 - Χρήστος Νάστος

RUNNING WILD – Rivalry (Gun Records)

Έχουν περάσει περισσότερο από 2 χρόνια από την τελευταία κυκλοφορία των Running Wild και από τότε πολλά συνέβησαν στο χώρο του metal. Κάποια πράγματα όμως μένουν αναλοίωτα και σταθερά σαν βράχος. Το ‘Rivalry’ έρχεται περίτρανα να αποδείξει ότι ο Rock n’ Rolt και η παρέα του δεν βάζουν νερό στο κρασί τους. Έτσι κι αυτή τη φορά έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο ατόφιου μονoλιθικού metal με όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το γερμανικό κουαρτέτο: ταχύτατα κιθαριστικά riffs, τυμπανιστικές ομοβροντίες (το όνομα του Jorg Michael τα λέει όλα) και πειρατικές μελωδίες. Η φοβερή εισαγωγή δίνει απλά το έναυσμα, και τη σκυτάλη παίρνει το καταιγιστικό ομώνυμο κομμάτι. Από κει και πέρα αξίζει να αναφερθούμε στο απόλυτο ‘Agents of Black’, στο οκτάλεπτο ‘Ballad of William Kidd’ και στο καταιγιστικό ‘Adventure Galley’. ‘Ομως εκεί που πραγματικά πρέπει όλοι να υποκλιθούμε στο μεγαλείο των Γερμανών, είναι στο ‘War-Peace’, μια σύνθεση εμπευσμένη από το ομώνυμο έπος του Tolstoi, το οποίο με τον υπέροχο ρυθμό του θα μαγέψει κάθε ακροατή. Οι Running Wild δεν έχουν ανάγκη να ‘αποδείξουν’ τίποτε σε κανέναν. Κάνουν απλά αυτό που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα: να παράγουν μουσική αξιώσεων βασισμένη στην ιστορία τους και την παράδοση του metal.

10/10 (για τους φανατικούς πειρατές)

8/10 (για τους υπόλοιπους)

Χρήστος Νάστος

SΕΑR BLISS - The Haunting (II Moons)

Βιαστήκατε μήπως να ενθουσιαστείτε πως με την έλευση του 'Phantoms' ένα ελπιδοφόρο σχήμα γεννήθηκε προορισμένο να μεγαλουργήσει; Αν ναι, τότε η διάψευση βρίσκεται στην ακρόαση του 'The Haunting'. Αν εξαιρέσουμε το εντυπωσιακό πράγματι περιτύλιγμα (artwork design), ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια σημαντική επιβράδυνση στο ρυθμικό τμήμα. Η αντικατάστασή του με υποτονικά έως νωχελικά keyboards και ευκολομνημόνευτα κλισέ, με πρόφαση την ατμοσφαιρικότητα, μάλλον κουράζει παρά αποτελεί εξισορρόπηση στην ξαφνική απώλεια δυναμισμού. Oύτε ο συνδυασμός ακουστικής με τρομπέτα (?) δε πολυσώζει την κατάσταση. Φαίνεται ότι οι Sear Bliss έχουν καταφύγει για σιγουριά στην γνωστή πεπατημένη οδό. 'Ετσι χωρίς να μπορώ να χαρακτηρίσω κακή τη νέα τους προσπάθεια, μιας και δε λείπουν μερικές ενδιαφέρουσες στιγμές, θα την κατέτασσα ανάμεσα σε εκείνες που απλά τραβούν αμυδρά την προσοχή.

6.5/10 - Χρήστος 'Aeon' Βλάμης

SHARK RAGE – Moonlandscape (Ανεξάρτητη κυκλοφορία)

Η οργή του καρχαρία ξέσπασε το 1996 όταν 5 Thrash-οφάγοι γερμανοί καρχαρίες ένωσαν τις ορέξεις τους. Κυκλοφορούν το ‘Moonlandscape’ με δικά τους έξοδα και βγαίνουν στ’ανοιχτά τις μεταλλικής θάλασσας, εξαπολύοντας φοβερή επίθεση στα ανυποψίαστα θύματα με τον speed/thrash ήχο τους που θυμίζει Exodus, Overkill και Rage, και με μουσική που σίγουρα θα ικανοποιήσει τους κλασικούς thrashers που εκτιμούν γρήγορες κιθάρες και βάρβαρα φωνητικά. Η μόνη μου ένσταση βρίσκεται στο ότι όλες οι ιδέες τους έχουν ήδη ακουστεί στο παρελθόν γι’ αυτό και δεν προσδίδουν κάτι νέο στον thrash ήχο. Για αγορά στείλτε 20 DM στον: RICHARD MEIER, BODENHEIMER STR. 18, 55129 MAINZ, GERMANY.

7/10 - Βασίλης Υφαντής

SHEAVY – The Electric Shop (Rise Above Records)

Εδώ έχουμε τη 2η κυκλοφορία των SHeavy που… ας ξεκαθαρίσουμε κάτι… οι άνθρωποι είναι η μετεμψύχωση των Black Sabbath στα 90’s μόνο λίγο πιο μαστουρωμένοι από τα joints και πιο ψυχεδελικοί! Αν σας αρέσουν οι Black Sabbath επιβάλεται να το αγοράσετε. Άλλωστε τα παιδιά κάνουν αυτό που θέλουν. Ίσως πραγματικά το μόνο πρόβλημα είναι ότι ο Steve Hennesley, ο τραγουδιστής τους, δεν μοιάζει απλά στον Ozzy στα φωνητικά, αλλά τα δικά του φωνητικά είναι και πιο Ozzy από του ίδιου του Ozzy! Μουσικά είναι μια γερή δόση Κyuss με Cathedral (μαντέψτε σε τίνος την εταιρία βρίσκονται) και φυσικά Black Sabbath της περόδου ‘Sabbath Bloody Sabbath’ και ‘Sabotage’. Όλα τα κομμάτια είναι φοβερά και ο μόνος λόγος που δεν θα πάρουν ποτέ 10, είναι η ομοιότητα τους με Black Sabbath.

Γιώργος Καραγιάννης

SMELLS LIKE TEAM SPIRIT II (Displeased Records)

Η Displeased Records όπως και κάθε άλλη εταιρία κυκλοφόρησε πρόσφατα αυτό το ενδιαφέρον δείγμα που περιλαμβάνει κομμάτια από Altar, Infernal Majesty, Whiplash, Sadist, God Dethroned κά. Πολύ καλή κυκλοφορία για κάποιον με ενδιαφέρετον για τα group της εταιρίας αυτής, και με τραγούδια από thrash/death μέχρι black metal, και σε χαμηλή τιμή… Κατά τη γνώμη μου τα καλύτερα κομμάτια εδώ είναι από τους Infernal Majesty και από τους death metal heroes Altar. Οι God Dethroned με εξέπληξαν επίσης με τον death/metal ύμνο τους αποδεικνύοντας γιατί υπέγραψαν με τη Metal Blade. Αν θέλετε να ξοδέψετε χρήματα για κάτι πολύτιμο μην χάνετε καιρό κι αγοράστε αυτή τη συλλογή από: Displeased Recs, PO BOX 1047, 1500 AA Zaandam, Holland.

Δημήτρης Τσάλλος

STRATOVARIUS – Visions Of Europe (Modern Music)

Ένας πρώτος λόγος για να έχετε αυτό το album είναι για να έχετε κάθε μέρα την ευχαρίστηση ότι είστε σε live των Stratovarius. Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί είναι Stratovarius. Ο τρίτος γιατί έχει αρκετά μέρη από τη συναυλία στην Αθήνα άρα κάπου εκεί πίσω κάποια από τις φωνές που ουρλιάζουν είναι η δική σας. Επιτέλους βγάλατε τον πρώτο πρωσοπικό σας δίσκο!!! Hehehahahi!!! Τέταρτο γιατί περιέχει μέρη και από άλλες πόλεις της Ευρώπης, οπότε θα κάνετε και ταξίδι τσάμπα. Πέμπτο γιατί τα κομμάτια σας είναι γνωστά κι αγαπημένα. Έκτο για όσους δεν πήγαν στη συναυλίατους, ευκαιρία είναι να το κάνουν. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά βέβαια για τη συνέχεια αλλά μην είστε και πλεονέκτες, δεν θα χαλάσω όλη μου τη φαιά ουσία για να σας πείσω αφού το ξέρω ότι ήδη τρέχετε να το αγοράσετε… Ο μόνος λόγος για να μην το αγοράσετε είναι γιατί τα περισσότερα κομμάτια είναι από τα 2 τελευταία album των Stratovarius. Όμως δεν θέλετε να χάσετε τα solos κι άσε που θα «σκάσετε» στην κυριολεξία όταν οι φίλοι σας μόνο θα έχουν αυτό το καταπληκτικό CD.

8/10 - Έλενα Τσαρούχη

SYMPHONY X – Twilight in Olympus (SPV)

Θέλω να ξεκινήσω αυτή την κριτική λέγοντας ότι θεωρώ τους Symphony X μια από τις 3 κορυφαίες μπάντες του progressive metal (για να ικανοποιήσω την περιέργειά σας οι άλλες δυο είναι φυσικά οι Dream Theater και οι Shadow Gallery). Το ‘Twilight in Olympus’ με το υπέροχο εξώφυλλό του ήρθε να ενισχύσει την άποψή μου με τον καλύτερο τρόπο. Οι επιρροές από Dream Theater είναι εμφανώς λιγότερες σε σχέση με το ‘Divine Wings…’, σχεδόν ανύπαρκτες θα έλεγα. Αντίθετα σε συνθέσεις όπως τα ‘Smoke and Mirrors’, ‘In The Dragon’s Den’, η μπάντα επιλέγει το δρόμο του μελωδικού power metal με ελάχιστες αλλαγές στους ρυθμούς και εμπνευσμένα riffs. Τα refrain είναι ως επί το πλείστον υμνικά ενώ υπάρχουν και αρκετά λυρικά σημεία με άμεσες αναφορές στην κλασική μουσική. Θεωρώ περιττό να αναφερθώ στην εκτελεστική δεινότητα του κουιντέτου αφού 1 λεπτό ακρόασης αρκέι για να πείσει οποιονδήποτε. Παρόλο που πρέπει να είμαι αυστηρός όσον αφορά τη βαθμολογία, σε κάποιες δουλειές αξίζει το καλύτερο. Εδώ μιλάμε για μουσική των υψηλοτέρων προδιαγραφών. Εύγε!

9/10 - Χρήστος Νάστος

TANKARD – Disco Destroyer

Οι γνωστοί Γερμανοί μπυρολάτρες ξαναχτυπούν μετά από 3 χρόνια απουσίας. Στο παρελθόν μας είχαν συνηθήσει σε φοβερούς τίτλους και άπαιχτα εξώφυλλα με βαθύτερο νόημα όσον αφορά τις βαθύτερες αξίες της ζωής: Beer drinking!!! Τώρα έρχονται με τον επιθετικότατο τίτλο ‘Disco Destroyer’ και σαρώνουν τα πάντα! Δεν ξέρω τί τους φταίει η γνωστή σφαίρα με τα καθρεφτάκια, σήμα κατατεθέν κάθε disco, η οποία φιγουράρει στο εξώφυλλο και αιμοραγεί χτυπημένη από τσεκούρι, πάντως αποδεικνύει ότι μετά από τόσα χρόνια δεν έχουν χάσει το χιούμορ τους. Με τις γνώριμες καταιγιστικές speed/thrash φόρμες τους, τα επιθετικά περάσματα και το χαβαλετζίδικο ευθή ύφος τους δημιουργούν ένα φοβερό δίσκο, άξιο να συγκαταλεχθεί στους καλύτερους της καριέρας τους. Σαφώς πιο ώριμοι, με 13 κομμάτια δυναμίτες, οι Tankard είναι εδώ για να δείξουν ότι το thrash εξακολουθεί να υφίσταται.

9.5/10 - Κατερίνα Φαράντου

THERION – Vovin

Εν έτει 1998, οι περισσότεροι συνθέτες του metal προσπαθούν να μας πείσουν πως έιναι άριστοι γνώστεςτης μουσικής, και το σίγουρο είναι πως τα καταφέρνουν. Οι Therion λοιπόν, στο νέο τους album, κατορθώνουν να μας πείσουν πως η κλασική μουσική θά’ πρεπε να παίζεται με ηλεκτρικά όργανα. Ο δίσκος ακολουθεί την παράδοση του ‘Theli’, εμπλουτισμένο με στοιχεία από το ‘Α Αrab Jaraq…’. Death φωνητικά μην ψάξετε να βρείτε μιας και θα έδεναν. Η φωνή όμως του Christopher πλαισιώνεται τέλεια από τις 2 τραγουδίστριες (Sarah, Cradle Of Filth και Martina, Dreams Of Sanity) φτιάχνοντας έναν ονειρικό αλλά συνγχρόνως εφιαλτικό κόσμο. Το νέο έπος των Therion είναι το εισιτήριο στη φαντασία και αγγίζει το τέλειο.

ΥΓ. Παράξενη και αξιοσημείωτη είναι η συμμετοχή του Scheepers (Primal Fear και x-GammaRay) στο ‘Wild Hunt’.

10/10 - Γιώργος Παντούλας

TREASURE LAND – Gateway (Modern Music)

Σίγουρα ότι ερωτήσεις έμειναν αναπάντητες πέρυσι, φέτος είχαν την ολοκληρωμένη απόκριση. Μια ακόμα αληθινή metal μπάντα άρχισε να διαφαίνεται, κι αδιαμφισβήτητα ο κύριος υπεύθυνος γι’ αυτή τη δουλειά Jonas Ηοernquist δεν αφήνει απ’ έξω τη μεγάλη του αγπάπη για τον Aldi Meola και τη jazz, κάνοντας αυτό το δίσκο μια τρελή μείξη από κιθάρα που σε πορώνει αλλά κι ένα καλό κλασικό μάθημα μουσικής, τεχνικό, βαρύ, με αλλαγές στην κατάλληλη στιγμή, progressive εκεί που χρειάζεται, σπιντάτο power και ατελείωτη ενέργεια. Μόνη αλλαγή από το ‘Questions’ η αντικατάσταση του Zenny Gram από τον Jakob Samuelsson (πρώην Talisman, Jekyll and Hyde). Σίγουρα οι χειμωνιάτικες νύχτες είναι πίσω μας , αλλά οι φωνές που καλούν στον παράδεισο των Treasure Land σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι ψεύτικες.

9/10 - Έλενα Τσαρούχη

YES – Open Your Eyes (Eagle Rec/MTC)

Δεν ξέρω αν μπορεί να ενδιαφέρει η γνώμη μου επάνω στην ιστορία των Yes αυτούς που τους γνωρίζουν, αλλά ενδιαφέρει σίγουρα τους πιο νέους για την ποιότητα μουσικής που προσφέρουν. Το ‘Open Your Eyes’ που θα κυκλοφορήσει σύντομα είναι παραγωγή του 1997. Πολύ καλή δουλειά με μελωδικές γραμμές από keyboards και κιθάρες, πολύ καλά φωνητικά, αλειωμένα σε μερικά σημεία από processors (ειδικές μονάδες φωνητικών εφφέ) με το δικό τους μοναδικό στυλ που έχει ταμπελοποιηθεί ως progressive rock. Τα κομμάτια μιλούν από μόνα τους και δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο καλύτερο. Προσωπικά μου αρέσουν το ‘Man In The Moon’ – πολύ καλή solo κιθάρα και distortion – και το ‘Somehow… Someday’ – καλό μπάσο, drums και keyboards. Με λίγα λόγια ακούστε τους αν ενδιαφέρεστε για τη μουσική και θα διδαχτήτε από αυτούς. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται βαθμολογία, βθμολογήστε εσείς αυτή τη φορά.

Τζένη Βαμβακά

VENOM – Calm Before The Storm (Neat Rec.)

Άλλη μια σημαντική επανακυκλοφορία της Neat Rec. είναι κι αυτή του ‘Calm Before The Storm’ των θρυλικών Venom, με πολύ καλύτερο ήχο και μερικά extra κομμάτια. Πίσω λοιπόν στα 1987 και οι εναπομείναντες Cronos, Abaddon προσλαμβάνουν 2 νέους κιθαρίστες και κυκλοφορούν τη μελωδικότερη ως τότε δουλειά τους. Το ‘Calm Before…’ βρίσκει το κουαρτέτο πλέον των Venom ωριμότερο αλλά πάντα σκληρό και καταιγιστικό. Εδώ υπάρχουν συνθέσεις μεστές, ολοκληρωμένες και προσεγμένα φωνητικά και αρκετά όμορφα κιθαριστικά solos που κερδίζουν την προσοχή. Τα ‘The Chanting Of The Priests’, ‘Under A Spell’ και το ομώνυμο στέκονται στην κορυφή του δίσκου αναδεικνύοντας έτσι και τη συνολική αξία του. Ο δίσκος δε βρήκε την ανταπόκριση από το σκληροπυρηνικό κοινό των Venom αλλά είναι σίγουρα ένα πολύ σημαντικό βήμα προόδου για το συγκρότημα. Εξάλλου είναι ο προπομπός της κορυφαίας δημιουργίας του συγκροτήματος, του εξαίσιου ‘Prime Evil’.

7/10 - Χρήστος Νάστος

WAYLANDER – Reawakening Pride Once Lost

Η Ιρλανδία είναι μια χώρα που σίγουρα δεν φημίζεται για τη μεταλλική της σκηνή αλλά για τισ γοητευτικές κέλτικες παραδόσεις και την ιστορία της. Οι Waylander λοιπόν θέλησαν να ξαναζωντανέψουν τη χαμένη υπερηφάνεια της φυλής τους όπως μας προιδεάζει και ο τίτλος του ντεμπούτου τους CD ‘Reawakening Pride Once Lost’. Οι Κέλτες-metallers συνδιάζουν με τον καλύτερο τρόπο στοιχεία από τους Thin Lizzy, κυρίως στις μελωδικές φόμες που χρησιμοποιούν, τους φοβερούς Scyklad καθώς και από την παραδοσιακή μουσική της χώρας τους, κάτι που γίνεται εμφανές και στο εκπληκτικό ‘King Of The Fairies’. Οι συνθέσεις είναι στο σύνολό τους μελωδικές και συνάμα εμπευσμένες φανερώνοντας έτσι την αγάπη της μπάντας γι’ αυτό που κάνει. Στα υπέρ τέλος αξίζει να αναφερθούν τα παθιασμένα, ζεστά φωνητικά και η καλή παραγωγή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ ελπιδοφόρο νέο σχήμα. Οι Scyclad πρέπει να προσπαθήσουν λίγο για να κρατηθούν στον ακλόνητο θρόνο τους.

8/10 - Χρήστος Νάστος

WORLD OF SILENCE – Mindscapes (Black Mark)

Οι World of Silence έρχονται από τη Σουηδία έχοντας πολύ καλή παρουσία στο progressive metal με καλά φωνητικά και καλές lead και distortion κιθάρες. Σε ορισμένα σημεία θυμίζουν παλιότερες στιγμές των Queensryche. Παρότι τους βρίσκω πολύ καλούς, πιστεύω ότι χρειαζόταν περισσότερη προσοχή στην παραγωγή τους. Στο ‘In Search’ το ηλεκτρικό πιάνο δίνει μια ατμοσφαιρική αίσθηση, το break στα drums είναι καλό όπως και οι αλλαγές κλίμακας, ενώ στο ‘Daze’ συνδιάζουν δύμανη και μελωδία. Το εξώφυλλο είναι ψυχεδελικό αλλά όχι καλύτερο από εκείνο της προηγούμενης δουλειάς τους ‘Window Of Heaven’. Προσωπικά το αγάπησα και πιστεύω ότι αξίζει να το αγοράσετε.

8/10 - Τζένη Βαμβακά

 

1