ฉ 1997 suwitetnc@thaimail.com
ตอนจบ
แต่และแล้วใจแม่เหมือนถูกปลิด แสงน้อยน้อยแห่งชีวิตค่อยหายห่าง
แม่ส่งเสียงเรียกลูกน้อยละห้อยพลาง ชีพเจ้าคงปลงจากร่างแลจากจร
แต่แม่นกผกผินยังบินเฝ้า หาทางเข้าใจแห้งเพลียละเหี่ยอ่อน
วันแล้วเล่าแม่เจ้ายังเฝ้าวอน ยังบินร่อนหาลูกเจ้าเศร้าฤทัย
ยังคงเหินเดินเรื่อยทั้งสายค่ำ สุดชอกช้ำระกำเกินจะหวลไห้
อยากเห็นเจ้าเพียงอีกหนยังจนใจ สุดเสียดายอาลัยยังอาวรณ์
อันรักแท้ของแม่นั้นแน่นัก มิเคยพักผ่อนกรายสลายกร่อน
ดังเรื่องราวกล่าวไว้ภายในกลอน พึงสังวรณ์มอบรักแท้ให้แม่เรา
เพียงกราบหนึ่งนึกถึงบุญคุณท่าน ว่างการงานปรนนิบัติเป่าปัดเฝ้า
มิเสียแรงฟูมฟักเฝ้ารักเรา มิเสียใจที่มีเจ้าเป็นลูกเอย
สุวิทย์ มหาวิริโย
summer 2540
Links to other sites on the Web
My study faculty department
My university
ค่านมแม่
สายฝน...ยามเย็น
back....(กลับ)
My new poem
My promote website
Valuesponsor Advertising Network
