ฉ 1997 suwitetnc@thaimail.com
หัวใจเศร้าดังเหมือนว่าระอานัก
ต้องทรยศปลิดปลดรักอันหนักหนา
ด้วยคนเขาชังเจ้านักจำจากลา
จากกันไปหัวใจล้าน้ำตาพราย
เจ้าคงโทษปรับโทษข้าหยาบช้ายิ่ง
ทุกคำจริงทุกสิ่งสรรค์ต้องพลันสลาย
เป็นคำลวงอันกลิ้งกลอกแลนอกใจ
สร้างสิ่งอันเจ็บปวดในฤทัยเธอ
เธอรู้ไหมว่าใจข้าเวลานี้
ยังรู้รักแสนภักดีมากมีเสมอ
หากอิดหนาเอาหน้าหลบนามพบเธอ
อันสิ่งผิดต้องปลิดเธอไปจากใจ
อยากแก้ไขสิ่งผิดพลาดอันขลาดเขลา
โอสถใส่แผลใจเจ้าให้เบาหาย
แต่หวั่นนักเจ้าปักโกรธอันโทษตาย
มิยอมรับจึงนับร้ายมิใยดี
จงอดโทษลดโกรธข้าเถิดหนาเจ้า
สิ่งแค้นเคืองอันเรื่องเก่าเศร้าหมองศรี
อันโจรร้ายใจกลายกลับยังนับดี
อันใจนี้จึงกลายพักตร์มารักนาง
จึงปลงใจลงให้หนักดังปักเสา
นำสองเราเข้าขจัดสิ่งขัดขวาง
เพื่อเข้าถึงสิ่งซึ่งหมาย ณ ปลายทาง
ความบริสุทธิ์อันสรรสร้างในกลางใจ
Links to other sites on the Web
My study faculty department
My university
ค่านมแม่
สายฝน...ยามเย็น
back....(กลับ)
My new poem
My promote website
Valuesponsor Advertising Network
