"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 10
Story By :Holmes
เช้าวันนั้น หลังจากที่เฮอร์ไมโอนี่คุยกับโจนาธานเสร็จแล้ว และกลับมาที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ รอนไม่พูดกับเฮอร์ไมโอนี่ ไม่ถามอะไรทั้งนั้น แต่กลับก้มหน้าก้มตากินอาหารของเขาไปอย่างไม่สนใจใคร ซึ่งนั่นทำให้แฮรี่แปลกใจมาก ตอนแรกเขาคาดว่า รอนคงจะรีบสอบสวนเฮอร์ไมโอนี่ทันทีที่เธอมาถึงโต๊ะแน่ๆ
"รอนเขาเป็นอะไรน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ที่สังเกตเห็นอาการผิดปกตินี้เช่นกัน กระซิบถามแฮรี่
"ฉันก็ไม่แน่ใจนะ.." แฮรี่กระซิบตอบ และยิ่งกระซิบมากขึ้นอีก "แต่น่าจะเป็นเพราะ...โจนาธาน..."
"โจนาธาน!" เฮอร์ไมโอนี่หลุดปากพูดเสียงดังเกินกระซิบไปหน่อยจนรอนหันมามองแวบนึง แต่ก็ก้มลงกินอาหารของเขาต่อไป แต่แฮรี่สังเกตว่ารอนหั่นไส้กรอกของเขาด้วยท่าทางเคียดแค้นอะไรบางอย่าง
"แล้วโจนาธานเกี่ยวอะไรด้วย.."เฮอร์ไมโอนี่ลดเสียงลงเป็นเสียงกระซิบต่อไป "เขาทำอะไรรอนเหรอ?"
"ก็เปล่าหรอก.." แฮรี่ตอบ "แต่คงเพราะ..จะว่ายังไงดีล่ะ ก็เหมือนตอนวิกเตอร์ ครัมน่ะ"
"อ๋อ..ฉันเข้าใจล่ะ.." เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางทำสีหน้าเอือมระอาเต็มทน "งั๊นปล่อยให้เขาบ้าไปสักพักก็แล้วกัน กินต่อเถอะแฮรี่.." พูดจบเฮอร์ไมโอนี่ก็ตักไข่เพิ่มใส่จานของเธอ
แฮรี่หันไปมองดูรอน จากนั้นจึงคิดถึงเรื่องราวเมื่อครั้งวิกเตอร์ ครัมมาชอบเฮอร์ไมโอนี่ รอนก็ทำตัวแบบนี้ แต่สักพักเขาก็เลิก งั๊นคราวนี้ก็คงจะเหมือนกัน แต่คราวนั้นอาจจะเป็นเพราะแฮรี่ต้องผจญกับภารกิจต่างๆ ของตัวแทน รอนจึงมาสนใจเรื่องของเขามากกว่า แต่คราวนี้ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว เขาอาจจะไม่ยอมเลิกก็ได้ นี่ถ้าเขาไม่รู้อยู่แล้วว่าพวกเขาทั้งสามเป็นเพื่อนรักกันมากแค่ไหน เขาคงจะคิดว่ารอนนั้น "หึง" เฮอร์ไมโอนี่แน่ๆ
หลังอาหารเช้า พวกเขาทั้งสามคนไปเข้าชั้นเรียนวิชาแปลงร่าง ระหว่างเรียนนั้นไม่มีใครคุยกันเลย ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีใครคุยกันในชั้นเรียนของศาสตราจารย์มักกอลนากัล แต่สำหรับแฮรี่แล้วมันก็ยังถือว่าเงียบผิดปกติทีเดียว อย่างน้อยๆ พวกเขาสามคนก็ยังหาโอกาสแอบคุยกันนิดๆ หน่อยๆ จนได้ แต่วันนี้ไม่มีเลย จนกระทั่งกระดิ่งหมดชั่วโมงเรียนดังขึ้น
"อย่าลืมการบ้านของพวกเธอนะ เรียงความเรื่อง "ถ้าเธอเป็นพ่อมดแอนนิเมจัส เธอจะเป็นสัตว์อะไรพร้อมเหตุผล" ส่งวันจันทร์หน้านะ" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลย้ำกับนักเรียน
ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินไปเข้าชั้นเรียนวิชาคาถานั้น ก็มีเสียงหนึ่งร้องเรียกจากด้านหลัง
"แฮรี่!" โช แชง นั่นเอง
"อือ..ว่าไง" แฮรี่ตอบรับเขินๆ
"คือ ขอคุยอะไรด้วยหน่อยซิ"
"ได้....ได้ซิ.." แฮรี่ตอบ "แล้วฉันจะไปเจอพวกนายที่ห้องเรียนนะ" แฮรี่หันมาบอกรอนกับเฮอร์ไมโอนี่
เมื่อรอนกับเฮอร์ไมโอนี่เดินไปแล้ว โช ก็พูดขึ้น
"สัญญาเรื่องซ้อมควิดดิชน่ะ.." โชพูดพลางยิ้มหวานให้แฮรี่อีกแล้ว "บ่ายนี้ฉันว่าง แล้วเธอล่ะ.."
"อ๋อ....เอ่อ.." แฮรี่อึกอักพลางค้นหาตารางเรียนของเขา เขารู้สึกประหม่าจนกระทั่งลืมตารางเรียนของตัวเองหมดแล้ว
"บ่ายนี้ว่าง ผมไม่มีเรียนแล้ว" แฮรี่ตอบหลังจากใช้เวลาค้นหาตารางเรียนอยู่ราวๆ 5 นาที พร้อมกับทำหนังสือตกพื้นไปสองสามเล่ม เพราะความประหม่า
"งั๊น..เจอกันที่สนามตอนบ่ายนะ.." โช บอกกับแฮรี่
"ตกลง...แล้วเจอกัน"
เมื่อแยกจากแฮรี่กับโชมา รอนและเฮอร์ไมโอนี่ก็ต่างเดินด้วยกันมาเงียบๆ ไม่มีใครคุยกับใคร จนกระทั่งทั้งคู่เลี้ยวที่ทางแยกนึง พวกเขาก็เดินชนกับใครคนหนึ่งอย่างจัง จนข้าวของกระเด็นเกลื่อนพื้นไปหมด
"ขอโทษนะ ฉันไม่ทันได้ดู.." รอนละล่ำละลักพูด
"ฉันก็ไม่ทันระวังเหมือนกัน....อ้าว....รอน!" คนที่พวกเขาเดินชนคือเทเรซ่านั่นเอง
"เทเรซ่า!" รอนร้องขึ้น "กำลังจะรีบไปไหนเหรอ" รอนถามด้วยดวงตาเป็นประกายขณะก้มลงเก็บของที่หล่น
"ก็จะไปหาเธอนั่นแหละ.." เทเรซ่าพูด ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ พลางชำเลืองมองดูเฮอร์ไมโอนี่ "ฉันจะเอานี่ไปให้เธอดู.." พูดจบเธอก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นจากพื้น หน้าปกเป็นสีส้มบาดตา เขียนไว้ว่า "รวมภาพทีมแคนนอนส์ ตั้งแต่ปี1850 ถึงปัจจุบัน"
"โอ้โห!" รอนอุทาน "เธอไปเอามาจากไหนกันเนี่ย!"
"พ่อฉันส่งมาให้.." เทเรซ่าพูดพร้อมกับเปิดหนังสือ "นี่...เธอดูตรงนี้นะ..."
เฮอร์ไมโอนี่นั้นเก็บข้าวของของเธอที่หล่นลงพื้นจนหมดแล้ว เมื่อเห็นว่ารอนกับเทเรซ่าคงจะคุยกันอีกนาน จึงเอ่ยขึ้น
"ฉันจะไปรอที่ห้องเรียนนะ.." เฮอร์ไมโอนี่บอกรอน
"อ๋อ...อือๆ" รอนหันมาตอบรับ แล้วก็กลับไปสนใจเทเรซ่ากับหนังสือรวมภาพเล่มนั้นต่อ
เฮอร์ไมโอนี่เดินมาเงียบๆ คนเดียวตามระเบียงทางเดิน เธอมองไปนอกหน้าต่างสลับกับถอนหายใจเป็นครั้งคราว ความรู้สึกขัดแย้งกันในใจของเธอนั้นกำลังทำให้เธอสับสน เธอคิดว่าเธอเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว แต่ตอนนี้..เธอเริ่มไม่แน่ใจนัก....
"ฉันควรจะทำยังไงดีนะ...." เธอพึมพำกับตัวเอง แล้วเดินอย่างเศร้าสร้อยไปตามทางเดิน..........