"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 12
Story By :Holmes
เฮอร์ไมโอนี่นั้นหลังจากหลบออกมาจากชั้นเรียนแล้ว ก็เดินนำโจนาธานไปที่ระเบียงที่ปลอดผู้คนแห่งหนึ่ง
"เอาล่ะ ตกลงเธอมีเรื่องอะไรถึงมาหาฉันเหรอ?" เฮอร์ไมโอนี่ถาม
"แล้วคุณล่ะ มีเรื่องอะไรรึเปล่าถึงต้องหนีออกมาอย่างนี้" โจนาธานถามกลับบ้าง ซึ่งถ้าเฮอร์ไมโอนี่เข้าใจไม่ผิดล่ะก็ น้ำเสียงของเขาฟังดูเป็นห่วงเป็นใยมากทีเดียว
"ก็แค่ขี้เกียจตอบคำถามน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ทำหน้าเบื่อๆ และยักไหล่ "เพื่อนของฉัน เขาถามอะไรบางอย่างที่ฉันตอบไม่ได้น่ะ ก็เลยหาทางเลี่ยงออกมา"
"อะไรกัน!" โจนาธานทำสีหน้าตกใจ ซึ่งมองดูแล้วออกจะเป็นเชิงล้อเลียนเสียมากกว่า "มีอะไรที่คนอย่างเฮอร์ไมโอนี่จะตอบไม่ได้ด้วยเหรอ"
"ช่างฉันเถอะ.." เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างหงุดหงิด และเมื่อเห็นโจนาธานยิ้มล้อเลียน เธอจึงตีเขาที่ไหล่ทีหนึ่ง "อย่าน่า! ว่าแต่เรื่องของเธอล่ะ"
"อ๋อ..คือว่า.." พูดถึงตรงนี้ โจนาธานก็เริ่มอึกอัก ซึ่งก็ดูแปลกมากในสายตาของเฮอร์ไมโอนี่ เพราะที่ผ่านมาเขาจะค่อนข้างมั่นใจในตัวเองสูงทีเดียว "วันไปเที่ยวฮอกมี้ดส์...สัปดาห์หน้า..คุณจะไปกับผมมั๊ย?"
"อืม..ไม่รู้ซิ" เฮอร์ไมโอนี่เป็นฝ่ายไม่มั่นใจบ้าง "ฉันอาจจะไปกับแฮรี่กับรอน....." ถึงตรงนี้เธอก็หยุดคิด บางทีคราวหน้า รอนกับแฮรี่..ก็คงจะมีคนที่พวกเขาต้องไปด้วย...เหมือนครั้งที่ผ่านมา...
"ตกลง...ฉันจะไปกับเธอ" ในที่สุดเฮอร์ไมโอนี่ก็ตัดสินใจ
โจนาธานยิ้มกว้างที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดหมาย....
"นี่ๆ เฮอร์ไมโอนี่เขาไปที่ไหนน่ะ เธอรู้รึเปล่า" รอนหันไปกระซิบถามปาราวตี เมื่อเห็นว่าเออร์ไมโอนี่มาช้า
"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ไม่ได้ตามติดเขาทุกฝีก้าวนี่" ปาราวตีพูดฉุนๆ
รอนยิ้มแห้งๆ ให้ปาราวตี แล้วหันไปมองที่ประตูอย่างหงุดหงิด ตอนนั้นเอง เฮอร์ไมโอนี่ก็เปิดประตูเข้ามาในชั้นเรียน
"ขอโทษค่ะศาสตราจารย์ที่หนูมาสาย พอดีเอาหนังสือไปคืนเพื่อนน่ะค่ะ" เฮอร์ไมโอนี่รีบขอโทษศาสตราจารย์ฟลิตวิกทันที
"ไม่เป็นไรๆ เราเพิ่งเริ่มไปได้ 10 นาที เท่านั้น แต่คราวหลังอย่ามาสายอีกล่ะ" ศาสตราจารย์ฟลิตวิกพูดอย่างนุ่มนวล แม้ว่าจะเป็นเสียงแหลมสูงก็ตาม
"ค่ะ" เฮอร์ไมโอนี่รับคำ แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะข้างๆ รอน
"มัวแต่คุยกับหมอนั่นอยู่มากกว่าล่ะมั๊ง.." เสียงของรอนพูดขึ้นมาลอยๆ แต่แน่นอนว่านั่นเป็นการจงใจให้เฮอร์ไมโอนี่ได้ยิน
"ก็ยังดีกว่าบางคนที่มัวแต่สนใจเรื่องอื่น จนลืมการบ้านของตัวเองแล้วกัน" พูดจบเฮอร์ไมโอนี่ก็หยิบม้วนกระดาษขึ้นมาอันหนึ่ง มันเป็นการบ้านวิชาเวทมนตร์คาถาที่ต้องส่งวันนี้ของรอน ซึ่งเขาทำตกไว้ตอนที่พวกเขาเดินชนกับเทเรซ่า ก่อนจะมาเข้าชั้นเรียน
"การบ้านฉัน!" รอนร้องขึ้นเบาๆ แล้วพยายามคว้าไปจากเฮอร์ไมโอนี่
"แหม...ฉันว่าจะเอาไว้ใช้ทดเลขวิชาตัวเลขมหัศจรรย์สักหน่อย กระดาษทดหมดพอดี" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่สีหน้าเธอดูสะใจเป็นอย่างมาก พลางพลิกม้วนกระดาษไปมา
"เอาการบ้านของฉันคืนมานะ" รอนพยายามข่มขู่
"ตายแล้ว! ฉันว่ามันยาวเกินไปหน่อยนะ น่าจะทำให้สั้นลงอีกสักนิด" ว่าแล้วเธอก็ทำท่าเหมือนจะฉีกม้วนกระดาษนั้น
"อย่านะ!" รอนร้องเสียงดังกว่าเดิม และพยายามคว้าม้วนกระดาษจากมือเฮอร์ไมโอนี่ให้ได้ จนศาสตราจารย์ฟลิตวิกเริ่มสังเกตเห็น
"วีสลีย์!.....เธอทำอะไรน่ะ" ศาสตราจารย์ฟลิตวิกถามเมื่อเห็นว่ารอนยืนขึ้นและทำท่าประหลาดๆ
"เปล่าครับอาจารย์.." รอนตอบเสียงอ่อยๆ แล้วค่อยๆนั่งลง พลางส่งสายตาอย่างโกรธๆ ให้เฮอร์ไมโอนี่
แฮรี่ที่ดูอยู่ตลอด อดขำไม่ได้ เขาสบตาเฮอร์ไมโอนี่ ซึ่งเธอยิ้มอย่างสะใจมาให้เขา และเขาก็คิดว่าสมควรแล้วที่รอนจะโดนแกล้งแบบนี้ เพราะรอนเป็นคนเริ่มหาเรื่องก่อน
"ทำไมนายไม่ขอร้องเฮอร์ไมโอนี่ดีๆล่ะ บางทีเขาอาจจะยอม" แฮรี่แนะนำรอน
รอนทำท่าฮึคฮัดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมทำอย่างที่แฮรี่ว่า
"เฮอร์ไมโอนี่....ขอการบ้านฉันคืนเถอะนะ" รอนพยายามอ้อนวอน
"เอ....ฉันว่าฉันได้ยินเสียงอะไรแว่วๆ นะ ฟังไม่ถนัด" เฮอร์ไมโอนี่แกล้งทำเป็นไม่ยิน
"ขอการบ้านฉันคืนเถอะนะ อุตส่าห์ทำทั้งคืน" รอนยังอ้อนวอนต่อไป
"พูดว่า 'ได้โปรด' ก่อนซิ" เฮอร์ไมโอนี่แกล้งแหย่
รอนรู้สึกเสียท่าอย่างมาก แต่ก็กัดฟันพูดออกไป "ได้โปรด...คืนการบ้านให้ฉันเถอะนะ"
เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มอย่างมีชัย แล้วส่งการบ้านคืนให้รอน เธอหันไปสบตาแฮรี่ แล้วทั้งคู่ก็เอามือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ
แฮรี่คิดว่านี่เป็นเรื่องแปลกทีเดียวที่เฮอร์ไมโอนี่ทำเรื่องอย่างอื่นในชั่วโมงเรียน นอกจากการตั้งใจฟังอาจารย์และจดโน้ต แฮรี่อดคิดไม่ได้ว่านี่อาจจะเป็นเพราะ....'โจนาธาน' ..........
เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน ขณะที่ทั้งสามกำลังกินพายไส้เนื้อแกะบดอยู่นั้น รอนซึ่งหายจากอาการเสียหน้าแล้วนั้น นึกขึ้นได้ จึงถามเฮอร์ไมโอนี่
"เธอคุยอะไรกับหมอนั่นรึเปล่าก่อนเข้าเรียนวิชาคาถาน่ะ"
"อ๋อ..ก็ไม่มีอะไรมากหรอก เขาแค่ชวนฉันไปฮอกมี้ดส์สัปดาหน้าน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ แล้วกัดพายเข้าไปคำหนึ่ง แต่รอนนั้นสำลักน้ำฟักทองออกมา
"อะไรนะ.." เขาพูดหลังจากอาการดีขึ้นแล้ว "แล้วเธอตอบเขาว่าไง" รอนจ้องหน้าเฮอร์ไมโอนี่อย่างคาดคั้นจะเอาคำตอบ
"ฉันตกลง" เฮอร์ไมโอนี่ตอบแล้วหยิบน้ำฟักทองมาดื่มอึกใหญ่ "ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ ยังไงเธอก็ไปกับเทเรซ่า แล้วแฮรี่ก็ไปกับโช แชง อยู่แล้ว..." พูดจบเฮอร์ไมโอนี่ก็หลบสายตา แล้วหันไปสนใจกับพายของเธอแทน
"แต่..แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น!" รอนยังคงดื้อดึง "ฉันหมายถึง..ทำไมเธอถึงตกลงกับหมอนั่นง่ายนัก เพิ่งจะรู้จักกันได้แค่วันสองวันเอง แล้วยังจะ..."
"แล้วจะทำไมล่ะ!" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างหงุดหงิดเต็มทน "มันเรื่องของฉันที่จะไปกับใครก็ได้ ไม่เห็นเกี่ยวกับเธอเสียหน่อย!"
"ใจเย็นๆ น่าเฮอร์ไมโอนี่.." แฮรี่พยายามปลอบเมื่อเห็นว่าเฮอร์ไมโอนี่เริ่มจะโมโห "รอนเขาแค่เป็นห่วง.."
"เธอก็เห็นด้วยกับเขาใช่มั๊ยล่ะ!" เฮอร์ไมโอนี่หันมาลงที่แฮรี่บ้าง โดยที่แฮรี่ได้แต่ทำสีหน้างุนงง "แน่ล่ะ! พวกผู้ชายอย่างเธอก็ต้องเข้าข้างกันอยู่แล้ว เธอจะมาเข้าใจอะไรฉันล่ะ!" พูดจบ เฮอร์ไมโอนี่ก็กระแทกเหยือกน้ำฟักทองกับโต๊ะ แล้วเดินปึงปังจากไป
"แล้วทำไมฉันถึงโดนไปด้วยล่ะเนี่ย.." แฮรี่หันไปบ่นกับรอน ซึ่งยังทำสีหน้าตกตะลึงกับอารมณ์ร้อนของเฮอร์ไมโอนี่อยู่ "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ"
แฮรี่กับรอนมองสบตากัน แล้วมองตามเฮอร์ไมโอนี่ไปอย่างงุนงง............