"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 17

Story By :Holmes

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ ก้าวยาวๆ มาหาพวกเขา ไล่สายตามองดูทุกๆคนอย่างเอ็นดู
"ทีนี้ พวกเธอน่าจะลองฟังเรื่องราวก่อนนะ..มิสเตอร์น็อตต์ อธิบายเถอะ"
"ครับ อาจารย์" โจนาธานรับคำ
"ฉันเกี่ยวข้องกับผู้เสพความตายจริง..." โจนาธานอธิบาย "เขาเป็นคุณปู่ของฉันเอง..."
แฮรี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ทำตาโต และหันมามองหน้ากันและกัน
"ใช่แล้ว คุณปู่ของฉันฝักใฝ่ในทางศาสตร์มืดมาก และเข้าร่วมเป็นผู้เสพความตาย สนับสนุนคนที่คุณก็รู้ว่าใคร...และพยามสั่งสอนให้พ่อของฉัน ซึ่งเป็นลูกชายเพียงคนเดียว เข้าร่วมด้วย แต่พ่อของฉันไม่ชอบศาสตร์มืด ท่านต่อต้านคุณปู่มากและหนีออกจากบ้านมาแต่งงานกับแม่ของฉัน.."
"ที่ผมเล่าให้คุณฟังน่ะ เฮอร์ไมโอนี่ ว่าที่บ้านผมทำงานค้าขาย ตอนแรกเลยนั้น คุณปู่ของผมเปิดร้านขายของเกี่ยวกับศาสตร์มืดอยู่ที่ตรอกน็อกเทิร์น แต่พอพ่อของผมหนีออกจากบ้านมาแต่งงานกับแม่ ก็มาเปิดร้านขายของเกี่ยวกับดาราศาสตร์ที่ตรอกไดแอกอนแทน ผมว่าความเป็นพ่อค้าคงจะอยู่ในสายเลือดล่ะมั๊ง"
"แต่ตอนนั้นฉันถามว่าครอบครัวเธอขายของอยู่ที่ตรอกไดแอกอนรึเปล่า แต่เธอบอกว่าไม่ใช่นี่..." เฮอร์ไมโอนี่ถามขึ้น
"ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่ใช่.." โจนาธานตอบ "ผมแค่บอกว่าไม่ได้มีตรอกเดียวเท่านั้นที่ขายของของพ่อมดแม่มด ตอนนั้นผมกำลังจะบอกอยู่พอดีว่า ปู่ของผมเคยเปิดร้านอยู่ที่ตรอกน็อกเทิร์น แต่คุณก็หันไปสนใจยูนิคอร์นในป่าเสียก่อน..."
"เล่าต่อเถอะ มิสเตอร์น็อตต์" ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เอ่ยอย่างนุ่มนวล
"ครับ... แล้วก็อย่างที่ผมบอก พ่อผมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับศาสตร์มืดเลย ผมเองก็เช่นกัน ตั้งแต่ผมเกิดมา ก็ไม่เคยพบคุณปู่เลยสักครั้ง ที่จริงแล้วผมว่า คุณปู่ก็คงจะตัดครอบครัวผมออกจากตระกูลแล้วด้วยซ้ำ" โจนาธานเล่าต่อ
"หวังว่าคงจะเข้าใจแล้วนะ มิสเตอร์วีสลีย์ มิสเตอร์พอตเตอร์ อ้อ..มิสเกรนเจอร์ด้วย..." ศาสตรจารย์ดัมเบิลดอร์หันมาพูดกับทั้งสามคน
"ครับ/ค่ะ..อาจารย์" ทั้งสามรับคำ
ตอนนั้นเองที่มีนกฮูกโรงนาตัวหนึ่งบินมาจากทางปราสาท และหย่อนจดหมายฉบับหนึ่งให้กับแฮรี่

แฮรี่ ที่รัก

ฉันคิดว่าเธอกับรอนไม่ได้มาเยี่ยมฉันนานแล้วนะ มาหาฉันตอนห้าโมงเย็นวันนี้ดีมั๊ย ยังไงพวกเธอก็ไม่ได้ไปฮอกมี๊ดส์นี่ ใช่มั๊ย? แล้วเจอกันนะ

แฮกริด

"ทีนี้..ฉันคิดว่า บางทีพวกเธอน่าจะกลับไปที่ปราสาทได้แล้วนะ" ดัมเบิลดอร์พูดขึ้น "และก็ขอให้พวกเธอ คบกับมิสเตอร์น็อตต์เป็นเพื่อนที่ดีต่อไปนะ อดีตของครอบครัวของคนเรา ไม่ได้บ่งบอกว่าโตขึ้นมาจะเป็นอย่างไร พวกเธอคงจะจำได้นะ.."
"ครับ/ค่ะ..."
"เอ่อ...อาจารย์ครับ" แฮรี่เอ่ยขึ้น "ผมไม่เคยเห็นอาจารย์ลงมาที่หมู่บ้านเลย แล้วทำไมวันนี้ถึงมาล่ะครับ"
"อ้อ! เรื่องนั้นน่ะหรือ แฮรี่..." ดัมเบิลดอร์พูด มีประกายวิบวับหลังแว่นตาเช่นเคย "บางทีฉันก็คิดว่า การออกมาพบปะผู้คนนอกปราสาทก็ช่วยให้สมองแจ่มใสนะ แล้ววันนี้มาดามโรสเมอร์ทา ยังเลี้ยงทิมเบิ้ลวีสกี้ฉันตั้งหลายแก้วแน่ะ ฉันก็ไม่ได้ดื่มมานานแล้วด้วย เล่นเอามึนไปนิดหน่อยเหมือนกัน แต่ก็นะ แฮรี่.. ฉันว่าพวกเธอกลับไปที่ปราสาทดีกว่า คงมีคนคอยพวกเธออยู่.." ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์หลิ่วตาให้แฮรี่เล็กน้อย
แฮรี่กำลังงงอยู่ว่าศาสตราจารย์รู้เรื่องจดหมายเมื่อครู่ของแฮกริดได้อย่างไร ในเมื่อเขาอ่านอยู่คนเดียว แต่มาคิดอีกที ศาสตราจารย์ก็มักจะรู้เรื่องทุกอย่างอยู่แล้ว
"ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับก่อนนะครับ"
ทั้งสี่คนเอ่ยลา และมุ่งหน้ากลับปราสาท โดยระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไรกับใคร นอกจากเฮอร์ไมโอนี่ที่เข้าไปคอยดูว่าโจนาธานเจ็บมากน้อยเพียงใดที่ถูกหมัดของรอนเข้า และมีรอนที่คอยส่งสายตาขุ่นเขียวมองคนทั้งสองอยู่เป็นระยะ...........