"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 18

Story By :Holmes

เมื่อมาถึงหน้าปราสาทแล้ว แฮรี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ กล่าวลากับโจนาธาน เพื่อแยกกันไป แฮรี่ชวนเฮอร์ไมโอนี่ไปหาแฮกริดด้วยกัน เพราะยังไงก็กลับมาด้วยกันแล้ว
"เอ่อ....ฉันขอโทษนะ.." รอนใช้ความพยายามอย่างมากในการกล่าวคำขอโทษกับโจนาธาน
"ไม่เป็นไรหรอก.." โจนาธานกล่าวอย่างไม่ถือโกรธ "ผมรู้ว่าคุณทำเพราะเป็นห่วงเฮอร์ไมโอนี่.."
รอนหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย และเหลือบไปมองเฮอร์ไมโอนี่แวบนึง "ฉัน...ฉันไม่ว่าอะไรนายหรอกนะ ถ้า...ถ้าเธอจะคบกับโจนาธานน่ะ"
"นายก็ไม่มีสิทธิ์มาว่าอะไรอยู่แล้วล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่บอกรอน
"อ๋อ...นั่นสินะ ใครจะไปว่าเฮอร์ไมโอนี่ผู้แสนฉลาด รู้มาก...เอ๊ย..รอบรู้ได้.." รอนกระแนะกระแหน และทั้งคู่ก็ประชดประชันกันอยู่สักพัก จนโจนาธานหัวเราะออกมา
"พวกคุณนี่รักกันดีจริงๆ.." โจนาธานพูด "ผมคงเข้าไปแทรกไม่ได้หรอกนะ"
รอนกับเฮอร์ไมโอนี่เลิกเถียงกัน หันมามองโจนาธาน แล้วจึงมองหน้ากันอย่างงงๆ แปลได้ความว่า ทะเลาะกันอย่างนี้น่ะเหรอ รักกันดี
"แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอกนะ...แล้วเจอกัน" โจนาธานกล่าวลา แล้วเดินเข้าปราสาทไป

---

แฮรี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่เดินมาที่กระท่อมของแฮกริด แฮรี่เคาะประตู และเสียงเจ้าเขี้ยวก็เห่าตอบกลับมา สักครู่ แฮกริดก็เปิดประตูออกมาต้อนรับพวกเขา
"อ้าว..มากันแล้ว เข้ามาๆ เฮอร์ไมโอนี่ด้วย ฉันรู้ว่าเธอก็ต้องมากับพวกเขา เข้ามาเถอะ.."
"เป็นยังไงกันบ้างล่ะพวกเธอ เอาขนมทรัฟเฟิลหน่อยมั๊ย?" แฮกริดถาม
"ก็ดีครับ.." แฮรี่ตอบ แต่ยังไม่แตะต้องขนมทรัฟเฟิลที่แฮกริดส่งมาให้ เขายังไม่อยากเสี่ยง "แต่วันนี้มีเรื่องนิดหน่อยครับ.."
แฮรี่เล่าเรื่องความเข้าใจผิดในวันนี้ให้แฮกริดฟัง โดยมีรอนกับเฮอร์ไมโอนี่คอยเสริม และคอยเถียงกันเองอยู่ตลอด
"ทีนี้ พวกเธอเข้าใจสาเหตุทั้งหมดรึยังล่ะ?" แฮกริดถาม
ทั้งสามคนมีสีหน้างงงัน ไม่เข้าใจคำถามที่แฮกริดถามแม้แต่น้อย สาเหตุอะไรกันหรือ
"อ้าว..นี่พวกเธอยังไม่เข้าใจอีกหรือ พวกเธอไม่ได้เข้าใจอะไรจากเรื่องนี้เลยงั๊นเหรอ?" แฮกริดถาม ทั้งสามคนส่ายหน้าพร้อมกัน
"เอาล่ะ..บางทีพวกเธอคงยังไม่รู้ตัว งั๊นฉันจะบอกให้...." แฮกริดเริ่มต้นพูด และหันไปหาเฮอร์ไมโอนี่
"เฮอร์ไมโอนี่ เธอรู้สึกแปลกๆ ใช่มั๊ย ที่สองคนนี้ไปสนใจคนอื่น เธอรู้สึกว่าอะไรขาดหายไปใช่มั๊ย?"
แฮรี่และรอนหันมามองหน้าเฮอร์ไมโอนี่ เฮอร์ไมโอนี่ก้มหน้าลงมองพื้น และตอบว่า "ค่ะ"
"ส่วนเธอ รอน.." แฮกริดหันไปหารอน "เธอไม่ชอบใจใช่มั๊ยที่นายโจนาธานนั่นมาวุ่นวายกับเฮอร์ไมโอนี่"
"เปล่านะครับ...คือ...." รอนอึกอัก "แต่ก็....ประมาณนั้นแหละครับ"
"เธอด้วยแฮรี่..." แฮกริดหันมาที่แฮรี่บ้าง "ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้แสดงออกอะไร แต่เธอก็คงรู้สึกโหวงเหวงบ้าง ที่รอนห่างๆไป และมีคนเข้ามาข้องเกี่ยวกับเฮอร์ไมโอนี่ ใช่มั๊ย?"
แฮรี่ใช้ความคิด จริงๆด้วย ที่แฮกริดพูดมานั้น ไม่ผิดเลย เพียงแต่เขาไม่เคยเข้าใจว่านั่นคือความรู้สึกอะไรเท่านั้นเอง
"ครับ.."
"นั่นแหละ...เห็นมั๊ยว่าพวกเธอก็คิดไม่ต่างกันนักหรอก แฮรี่ รอน เธอรู้มั๊ยว่าเฮอร์ไมโอนี่มาหาฉัน และบ่นให้ฟังเรื่องที่พวกเธอมัวแต่ไปสนใจกับเรื่องผู้หญิงของเธอ เฮอร์ไมโอนี่น้อยอกน้อยใจที่พวกเธอไม่ใส่ใจเขา แล้วก็เรื่องรอนที่คอยมาหงุดหงิดเรื่องโจนาธานด้วย..."
"แต่นี่นะ เฮอร์ไมโอนี่..." แฮกริดหันมาพูดกับเฮอร์ไมโอนี่ และใช้มือแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ "วันนี้เธอได้เห็นแล้วว่าพวกเขาเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน เห็นมั๊ยว่าพวกเขารีบไปหาเธอทันที และไม่สนใจแม้แต่จะร่ำลาผู้หญิงของพวกเขาด้วยซ้ำไป...."
เฮอร์ไมโอนี่เหลือบมองแฮรี่และรอน และเริ่มทำตาแดงๆ
"ทีนี้เธอคงจะเข้าใจแล้วนะ พวกเธอด้วย แฮรี่ รอน เธอคงจะรู้นะว่าเฮอร์ไมโอนี่ก็ห่วงพวกเธอมากแค่ไหน เขามาบ่นกับฉันว่าพวกเธอไม่ค่อยตั้งใจเรียน ไม่ตั้งใจอ่านหนังสือ เขากลัวว่าเธอจะสอบไม่ได้ เขากังวลมากนะ.."
ในขณะที่แฮรี่กับรอนกำลังเริ่มเข้าใจเรื่องที่แฮกริดกำลังอธิบายนั้น เฮอร์ไมโอนี่ก็โผเข้ากอดพวกเขาทั้งสอง และร้องไห้ทันที ทั้งสองงงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่แตะหัวเป็นเชิงปลอบเท่านั้น
"พวกเธอคงจะเข้าใจแล้วนะ เอาล่ะฉันว่า พวกเธอกลับขึ้นไปที่ปราสาทดีกว่า เดี๋ยวจะไม่ทันอาหารเย็น"
แฮรี่และรอนพยักหน้า เฮอร์ไมโอนี่ปล่อยเขาทั้งสองแล้ว แต่ยังสะอื้นเงียบๆ อยู่ และพยักหน้าให้แฮกริด แฮกริดเดินมาส่งพวกเขาที่หน้ากระท่อม และพูดกับพวกเขาก่อนจะกลับ
"ต่อไปนี้ พวกเธอต้องดูแลกันและกันดีๆนะ ไม่มีใครเข้าใจเธอได้ดีกว่าเพื่อนรักของพวกเธอหรอก..แล้วเจอกัน.." แฮกริดโบกมือให้และยืนมองเด็กทั้งสามหันหลังเดินกลับปราสาท
"เป็นยังไงบ้าง แฮกริด" เสียงที่นุ่มนวลเอ่ยขึ้นทางด้านหลัง แฮกริดหันไป ศาสตรจารย์ดัมเบิลดอร์เดินออกมาจากด้านหลังกระท่อมของเขา
"เรียบร้อยครับ อย่างที่ท่านศาสตรจารย์บอกทุกอย่าง พวกเขารักกันมากจริงๆครับ" แฮกริดตอบ
ดัมเบิลดอร์มายืนคู่กับแฮกริด และมองดูเด็กทั้งสามเดิมข้ามสนามไกลออกไปเรื่อยๆ
"ดูภาพนี้ไว้นะ แฮกริด.." ดัมเบิลดอร์เอ่ยขึ้น "ถ้ามีสิ่งไหนที่จะเอาชนะอำนาจมืดได้ล่ะก็ มันก็คือสิ่งนี้ล่ะ.."
ภาพที่เห็นคือ เด็กทั้งสาม เดินจูงมือกันไป ในแสงแดดยามอาทิตย์ตกดิน ซึ่งให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด และรู้สึกได้ถึงพลังความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า
"มิตรภาพ...แฮกริด มิตรภาพและความไว้ใจ สิ่งนี้ล่ะ ที่จะเอาชนะพลังอำนาจมืดทั้งหลายได้..."
"คงจะเป็นเช่นนั้นครับ ศาสตราจารย์..." แฮกริดมองตามเด็กทั้งสามไปอย่างชื่นชม
"ชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่รอคอยพวกเธออยู่นะ....." ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์พึมพำกับตัวเอง และมองดูเด็กทั้งสามเดินลับไปจนสุดสายตา.................

THE END