"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 2

Story By :Holmes

หลังจากที่แฮรี่จัดการล้างหน้าล้างตาเล็กน้อยแล้ว เขากับรอนก็เดินลงไปทานอาหารเช้าที่โต๊ะกริฟินดอร์ ซึ่งมีเฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่ก่อนแล้ว
"อรุณสวัสดิ์เฮอร์ไมโอนี่ มานานรึยังล่ะ" รอนทักด้วยเสียงสดชื่นตามปกติหรือจะเรียกว่าสดชื่นกว่าปกติก็อาจจะได้
"สักพักน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบพลางหันไปตักข้าวโอ๊ตต้มใส่ชามของตัวเอง "ฉันตื่นมาอ่านหนังสือตั้งแต่ตีห้าแล้วน่ะ.." แฮรี่กับรอนหันมาจ้องหน้าเฮอร์ไมโอนี่พร้อมกับอ้าปากค้าง เธอไม่ได้หันไปมองเขาทั้งสอง แต่ตักข้าวโอ๊ตต้มใส่ชามต่อ "ฉันฝันร้ายน่ะ ฉันฝันว่ากำลังทำข้อสอบวิชาเวทมนตร์คาถา แต่ฉันกลับจำคาถาอะไรไม่ได้เลยซักบทเดียว พอหมดเวลาสอบศาสตราจารย์ฟลิตวิกก็พยายามมาดึงข้อสอบไปจากมือฉัน ฉันเลยร้องไห้แล้วขอร้องว่าขอเวลาอีกสักชั่วโมงได้มั๊ย บางทีฉันคงจะจำได้ แต่อาจารย์ไม่ยอม ฉันก็ร้องไห้อยู่อย่างนั้น แล้วฉันก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา...." แฮรี่กับรอนเริ่มเอามือปิดปากและหันหน้าไปทางอื่น มีอาการเหมือนกำลังสะอึกเล็กน้อย "ฉันก็เลยลุกมาอ่านหนังสือ ฉันกลัวว่าฝันร้ายมันจะกลายเป็นจริงน่ะซิ.." ถึงตอนนี้แฮรี่กับรอนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ทั้งสองระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันในทันที
"ฮะๆๆๆ! เฮอร์ไมโอนี่.." รอนพูด นี่เป็นครั้งที่สองของวันนี้แล้วที่เขาต้องเช็ดน้ำตากับเสื้อคลุม "เธอคิดอะไรของเธอนะ เธอก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว..." รอนหยุดหายใจพักนึง "ก็เธอน่ะ สอบวิชานี้ได้ตั้ง 120% มาตลอดนะ ฮะๆๆๆๆ..." พูดจบรอนก็หันหลังกลับไปหัวเราะต่อ เฮอร์ไมโอนี่เริ่มมีสีหน้าออกแดงๆแล้ว
"แต่จะว่าไป.." แฮรี่พูดโดยพยายามกลั้นหัวเราะไว้ "ก็สมเป็นเธอดีนะที่เอาเรื่องอย่างนี้มาเป็นกังวลน่ะ เพราะเธอคงไม่มีเรื่องอื่นที่สนใจมากกว่านี้อยู่แล้ว..." ตอนนี้แฮรี่หันไปอมยิ้ม พยายามกลั้นหัวเราะกับรอน
"พวกเธอก็พูดกันไปเถอะนะ..." เฮอร์ไมโอนี่ซึ่งตอนนี้กำลังรู้สึกเสียฟอร์มมากทีเดียวพูดด้วยน้ำเสียงเป็นเชิงประชดประชัน "ถ้าถึงตอนใกล้สอบปลายภาคก็อย่ามาให้ฉันช่วยอะไรก็แล้วกัน..." พูดจบก็ค้อนให้แฮรี่กับรอนคนละที
"โธ่....เฮอร์ไมโอนี่...." รอนทำเสียงอ้อนเล็กน้อย แต่ฟังดูน่าหมั่นไส้มากกว่า "พวกเราแค่ล้อเล่นน่ะ เธอก็รู้...อย่างอนไปหน่อยเลยน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่หันมาแลบลิ้นให้รอนหนึ่งที เป็นอันเข้าใจว่าเธอหายงอนไปบ้างแล้ว "มาๆ มากินข้าวกันดีกว่า ฉันหิวจะแย่แล้ว" ว่าแล้วรอนก็เริ่มลงมือตักข้าวโอ๊ตต้ม แฮรี่ก็ทำอย่างเดียวกัน
"เออนี่...เฮอร์ไมโอนี่.." แฮรี่หันมากระซิบกับเฮอร์ไมโอนี่ในระหว่างที่กินข้าว "เธอว่าวันนี้รอนแปลกๆ มั๊ย ฉันว่าเขาแต่งตัวดูดีกว่าปกตินะ ต้องมีอะไรแน่ๆเลย"
เฮอร์ไมโอนี่หันมาขมวดคิ้วให้แฮรี่ ทำให้แฮรี่งงหนักกว่าเดิมเสียอีก "นี่เธอไม่รู้อะไรเลยเหรอ?" เฮอร์ไมโอนี่กระซิบบอกเขา "ก็วันนี้รอนก็มีนัดเหมือนกัน...เหมือนกับเธอนั่นแหละ"
"หา...อะไรกัน รอนไปมีนัดกับใครได้ยังไง ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลยล่ะ" แฮรี่พูด ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อนเลยล่ะ ไม่เห็นรอนจะเล่าอะไรให้เขาฟังเลย "เธอรู้ได้ยังไง รอนบอกเธอเหรอ?"
"ก็ใช่น่ะซิ..." เฮอร์ไมโอนี่พูด พลางตักข้าวโอ๊ตต้มใส่ปาก "แต่ก็รู้เรื่องที่เขาสนใจ เทเรซ่า ก่อนเขามาบอกตั้งนานแล้วล่ะ ใครๆก็สังเกตได้"
"ใครกัน เทเรซ่า?" แฮรี่ถาม สีหน้างุนงงกว่าเดิม
"เทเรซ่า สมอลล์" เฮอร์ไมนี่อธิบาย "เด็กปีสี่บ้านเรเวนคลอน่ะ"
"อ้าว...แล้วทำไมมีแต่ฉันที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยล่ะเนี่ย" แฮรี่ถามงงๆ
"เฮอะ! เธอจะรู้อะไรล่ะ ก็มัวสนใจแต่..." ถึงตอนนี้ เฮอร์ไมโอนี่ก็หันหน้ามองไปทางอื่น "ยัยโช แชง น่ะ..." เฮอร์ไมโอนี่ก้มลงตักข้าวโอ๊ตต้ม "แล้วเธอจะไปรู้เรื่องคนอื่นได้ยังไงล่ะ...แม้แต่เรื่องเพื่อนเธอแท้ๆ น่ะยังไม่รู้เลย"
"แล้วทำไมเธอต้องไปเรียกเขาว่า "ยัย โช แชง" ด้วยล่ะ" แฮรี่ถาม "เห็นว่าเขาน่ารักกว่า ก็เลยอิจฉาล่ะซิ" แฮรี่แกล้งแหย่
"ทำไมฉันจะต้องไปอิจฉาด้วย!" เฮอร์ไมนี่พูดเสียงดัง พร้อมกับลุกขึ้น "ฉันไม่ใส่ใจเรื่องพรรค์นี้หรอก!" พูดจบเฮอร์ไมโอนี่ก็หยิบหนังสือ "คาถามาตรฐานสำหรับปี 5" แล้วก็ลุกเดินปึงปังไปจากโต๊ะทันที แฮรี่กับรอนหันมามองหน้ากัน
"ทำไมเขาต้องโมโหขนาดนั้นนะ ฉันแค่แซวเล่นเอง.." แฮรี่ว่า
"นั่นซิ ตอนล้อเรื่องความฝันยังไม่ขนาดนี้เลย" รอนเห็นด้วย "คงอารมณ์แปรปรวนมั๊ง...เดี๋ยวก็หาย" ว่าแล้วรอนก็ลงมือกินข้าวเช้าต่อไป แฮรี่ยักไหล่ แล้วจึงก้มลงกินข้าวต่อไปเช่นกัน
ทั้งสองไม่ได้สังเกตเลยว่า ก่อนเฮอร์ไมโอนี่จะเดินลับห้องโถงไป ได้หันมามองเขาทั้งสอง ด้วยสายตาที่ไม่มีใครสามารถเข้าใจได้..........