"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 3

Story By :Holmes

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว แฮรี่กับรอนก็เดินออกมาจากห้องโถง เพื่อเดินไปที่ประตูหน้า ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาเกือบเก้าโมงแล้ว
"เออนี่...รอน" แฮรี่พูดขึ้น ทำเอารอนที่กำลังเหม่อ สะดุ้งเล็กน้อย
"หา....อะไรเหรอ?" รอนถาม
"ทำไมนายไม่บอกฉันเรื่องเทเรซ่าล่ะ" รอนชะงัก หน้าเริ่มมีสีออกแดงๆ
"ก็..." รอนเริ่มเล่า มีท่าทีเขินๆ ซึ่งแฮรี่คิดว่ามันแปลกดีหรือจะเรียกว่าตลกดีก็ได้ "ฉันเห็นว่านายกำลังยุ่งๆอยู่ ทั้งเรื่องควิดดิช...เรื่องโช.." ตอนนี้แฮรี่เริ่มหน้าแดงบ้างแล้ว "จริงๆ ฉันก็ไม่ได้บอกใครนะ แต่เขารู้กันเองทั้งนั้นแหละ"
"แล้วตอนนี้นายจะเล่าให้ฉันฟังได้รึยังล่ะ" แฮรี่ถาม
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก.." ตอนนี้หูรอนเริ่มแดงแล้ว "มีอยู่วันนึง ฉันกำลังนั่งเล่นหมากรุกอยู่ที่โต๊ะกริฟฟินดอร์หลังอาหารเช้า ซึ่งตอนนั้นนายต้องไปซ้อมควิดดิชเพื่อเตรียมแข่งชิงชนะเลิศน่ะ ก็มีหลายคนมาแข่งกับฉัน แล้วนายก็รู้ หมากรุกเป็นสิ่งเดียวที่ฉันพูดได้เต็มปากว่าฉันไม่แพ้ใครง่ายๆแน่ ฉันก็เอาชนะทุกคนได้ พอมีคนมาแข่งกับฉันมากขึ้น ก็เริ่มมีคนมุงดูมากขึ้น ทั้งพวกบ้านเราเอง แล้วก็ฮัฟเฟิลพัฟกับเรเวนคลอ อ้อ..ไม่ต้องพูดถึงสลิธิรินนะ พวกนั้นมองยิ้มเยาะกันอยู่ที่โต๊ะ มัลฟอยพูดซะดังว่า "แค่เกมกระจอกๆ" แต่ฉันว่า จริงๆพวกนั้นกลัวเสียฟอร์มถ้ามาเล่นแล้วแพ้ฉันมากกว่า ทีนี้ ก็มีคนมาแข่งกับฉันเรื่อยๆ แล้วเทเรซ่าก็เดินเข้ามา...."
"โอ๊ะ..โอ่....." แฮรี่แกล้งอุทานล้อๆ "แล้วไงต่อเหรอ?"
"เธอเล่นหมากรุกเก่งมากเลยล่ะ.." รอนเล่าต่อ แฮรี่สังเกตเห็นว่าหูรอนของรอนแดงก่ำไปหมดแล้ว "เธอเล่นกับฉันอย่างสูสี ไม่มีใครยอมแพ้ใคร ฉันเล่นกับเธออยู่นานมาก จนคนที่มุงดูอยู่เริ่มหายไปทีละคนๆ จนในที่สุด เราสองคนคงจะเล่นกันนานไปหน่อยโดยไม่มีทีท่าว่าใครจะชนะซะที เราสองคนก็เพิ่งรู้สึกว่าเหลือเรานั่งกันอยู่แค่สองคนเท่านั้นในห้องโถง...." ตอนนี้ไม่ใช่แค่หน้ากับหูเท่านั้น รอนแดงไปทั้งตัวแล้ว "เราก็เลยตกลงที่จะเลิกเล่น เพราะไม่งั๊นคงต้องเล่นกันจนปิดเทอมหน้าร้อนแน่.....พอเราเลิกเล่น ก็เริ่มมีคนเดินเข้ามาในห้องโถง เราถึงรู้ว่านั่นใกล้จะเที่ยงแล้ว เราก็เลยกินข้าวด้วยกัน..."
"อ้อ...นายก็เลยสนิทกันซินะ" แฮรี่ถามพลางอมยิ้ม
"ใช่แล้วล่ะ.." รอนพูดไปยิ้มไป ดูมีความสุขมากทีเดียว "เราคุยกันเรื่องหมากรุก แล้วก็เรื่องอื่นๆ อีกเยอะแยะ" รอนพูด ตาเป็นประกาย "แล้วนายรู้มั๊ย เธอก็ชอบควิชดิชทีมชัดลีย์ แคนนอนส์เหมือนฉันเลย!"
"ดีจังเลยนะ... แล้วตอนนี้ เอ่อ...นายสองคนเป็นยังไงกันบ้างล่ะ" แฮรี่ถาม
"ก็ไม่มีอะไรหรอก เรายังเป็นแค่เพื่อนกันน่ะ..." รอนพูดแล้วยิ้มแบบมีเลศนัย "แต่วันนี้ฉันชวนเธอไปฮอกส์มิ้ด แล้วเธอก็ตกลง วันนี้เป็นนัดครั้งแรกของฉัน บางที...จากวันนี้ไป ความสัมพันธ์ของเราอาจจะพัฒนาไปมากกว่านี้ก็ได้..."รอนพูด หน้าแดงยิ่งกว่าเก่า แฮรี่ไม่คิดว่ารอนจะยังหน้าแดงมากกว่าเมื่อกี๊ได้อีก....."แล้วนายเป็นไงมั่งล่ะ...กับโชน่ะ" รอนหันมาถามแฮรี่บ้าง
"คล้ายๆนายน่ะ" แฮรี่ตอบ "เพียงแต่ว่าที่จริงฉันก็ไม่ได้สนิทกับโชมากเท่าไหร่ ไม่ได้ชอบอะไรเหมือนกันเหมือนอย่างนายกับเทเรซ่า..." แฮรี่มองไปนอกหน้าต่าง "แต่เธอก็ตอบรับที่ฉันชวนเธอไปฮอกส์มี้ดวันนี้น่ะ ซึ่งนายก็รู้แล้ว"
ก็อย่างที่แฮรี่พูด ที่จริงเขาก็ไม่ได้สนิทอะไรกับโช แชง มากนัก เขาคิดว่าเธอน่ารักดีตอนปีสาม แล้วก็เริ่มชอบเธอตอนปีสี่ แม้ว่าเธอจะเคยปฏิเสธที่เขาขอเธอให้เป็นคู่ควงของเขาในงานเต้นรำ หรือแม้ว่าเธอจะเคยชอบเซ็ดดริก ซึ่งเขาไม่อยากจะนึกถึงเหตุการณ์ที่น่าเศร้าที่เกิดขึ้นตอนปีสี่นั้นเลย แต่เขาก็ยังชอบเธออยู่ เพราะความน่ารักของเธอนั่นแหละ แล้วพอขึ้นปีห้า เขาก็พยายามเข้าไปรู้จักกับโชให้มากขึ้น พวกเขาคุยกันมากขึ้น สนิทกันมากขึ้น แต่ก็คงไม่เท่ารอนกับเทเรซ่าหรอก แล้วเมื่อวาน ตอนที่ทีมกริฟฟินดอร์ได้ชัยชนะเป็นปีที่สามติดต่อกัน โชก็เป็นคนหนึ่งที่วิ่งลงมาแสดงความยินดีกับเขา ซึ่งจริงๆแล้ว จะว่าไป ก็ผู้คนเกือบทั้งสนามนั่นแหละ(ยกเว้นพวกสลิธิริน) ที่วิ่งลงมาจากอัฐจรรย์ เขาจึงถือโอกาสที่บรรยากาศกำลังเป็นที่น่ายินดีนั้น ชวนโชไปฮอกส์มี้ดกับเขา ซึ่งโชก็ตอบรับเขาอย่างดี ซึ่งทำให้เมื่อวานนี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็นวันที่เขามีความสุขมากที่สุดในชีวิตทีเดียว
"งั๊นรีบไปกันดีกว่า" รอนพูดพร้อมกับก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ "อีกห้านาทีจะเก้าโมงแล้ว พวกเราไม่ควรไปสายตั้งแต่นัดครั้งแรกนะ"
ในระหว่างทางที่ทั้งสองกำลังเดินไปที่ประตูหน้านั้น เฮอร์ไมโอนี่ก็เดินสวนมาพอดี
"อ้าว...เฮอร์ไมโอนี่" รอนทัก "เธอกำลังจะไปไหนน่ะ ไม่ไปฮอกส์มี้ดเหรอ"
"ไม่ล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ว่า "ไปมาตั้งหลายปีแล้ว ฉันว่ามันก็ไม่มีอะไรใหม่นักหรอก ไม่ไปซักครั้งสองครั้งก็ไม่เห็นจะเป็นไร...ฉันไปห้องสมุดเพื่อเตรียมสอบปลายภาคดีกว่า"
"เอ่อ...เฮอร์ไมโอนี่..." แฮรี่ถามเสียงอ่อยๆ "ขอโทษนะเรื่องเมื่อเช้า ฉันไม่คิดว่าเธอจะโกรธมากขนาดนั้น...เธอหายโกรธฉันนะ"
"ก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอก..." เฮอร์ไมโอนี่ตอบ ไม่สบตาแฮรี่ "คงแค่อารมณ์แปรปรวนน่ะ" รอนหันมาสบตาแฮรี่ ตีความหมายได้ว่า "ฉันบอกแล้ว เห็นมั๊ย"
"งั้นเราสองคนไปก่อนนะ.." แฮรี่พูดพลางยิ้มให้ "แล้วจะซื้อขนมมาฝาก"
"อือ.." เฮอร์ไมโอนี่ตอบรับในลำคอ
แล้วพวกเขาก็เดินไปยังจุดมุ่งหมายของตัวเอง แต่ถ้าใครจะสังเกตสักหน่อย ก็จะเห็นว่า เฮอร์ไมโอนี่นั้นมีสีหน้าที่ไม่อาจจะเรียกได้ว่ากำลังมีความสุข แต่เป็นสีหน้าที่ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เหมือนกำลังมีบางสิ่งบางอย่างที่ขัดแย้งกันอยู่ ระหว่างความรู้สึกสองอย่างที่แตกต่างกัน..........