"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 4

Story By :Holmes

ที่ประตูหน้า ฟิลช์ ภารโรงของโรงเรียน ก็ยังคงทำหน้าที่เช่นเดิม คือตรวจสอบ หรือจะเรียกอีกอย่างว่าพยายามจับผิดก็ได้ เพื่อให้แน่ใจว่านักเรียนที่ได้ไปฮอกมี้ดนั้นมีตามรายชื่อที่แน่นอน ไม่มีใครที่ไม่ได้รับอนุญาตจะเล็ดลอดออกไปได้(ซึ่งแน่นอนว่าอย่างที่คุณก็รู้ เคยมีอยู่คนนึง) และที่นั่นก็มีเด็กสาวสองคนยืนอยู่ ท่าทางเหมือนกำลังคอยใครสักคน
"เธอสองคนไปยืนทำอะไรตรงนั้นน่ะ!" ฟิลช์ตะคอกถาม เด็กสาวทั้งสองสะดุ้ง
"หนูมายืนคอยเพื่อนน่ะค่ะ...." ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน แล้วหันมามองหน้ากันอย่างงงๆ และยิ้มให้กันอย่างเขินๆ
"เชอะ! คอยเพื่อน" ฟิลช์ตะคอกอีกครั้ง พร้อมทั้งก้าวเข้าไปหาเด็กทั้งสอง "ฉันว่าเธอสองคนต้องพยายามจะทำผิดอะไรสักอย่างแน่ๆ ไหนมาดูซิว่าพวกเธอมีชื่อในนี้หรือเปล่า" ฟิลช์ก้มลงดูในม้วนกระดาษรายชื่อนักเรียน "เธอชื่ออะไรกันฮึ!"
"เอ่อ...." ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะเอ่ยอะไรต่อ ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งดังมาจากข้างหลัง ตามด้วยเสียงตะโกน
"ไม่มีอะไรฮะ!..." รอนนั่นเอง "เค้ากำลังคอยพวกผมอยู่" พูดจบรอนก็หอบอีกหลายที "เรานัดกันไว้"
"ยังไงฉันก็ต้องตรวจรายชื่อพวกเธออยู่ดี...." หันไปทางเด็กสาว "เธอสองคนชื่ออะไร!"
"เทเรซ่า สมอลล์ค่ะ" คนแรกพูด แล้วหันมาสบตารอน
"โช แชงค่ะ" เด็กสาวอีกคนพูด
"เชอะ...น่าเสียดาย..." ฟิลช์พูดด้วยท่าทางหัวเสีย "พวกเธอมีรายชื่อ เฮอะ! แล้วพวกเธอล่ะ!" ตอนนี้ฟิลช์หันมาทางแฮรี่กับรอน "ไหนดูซิ...พอตเตอร์กับวีสลีย์..........แย่จริง พวกเธอก็มีรายชื่อเหมือนกัน ไม่น่าเล้ย!" ฟิลช์ม้วนกระดาษเก็บอย่างไม่สบอารมณ์ "ไป! ไปกันได้แล้วพวกเธอน่ะ!"
ทั้งสี่คนจึงเดินออกมาด้านนอก ซึ่งมีเด็กนักเรียนคนอื่นๆรออยู่แล้ว กำลังจะเดินทางไปฮอกส์มี้ด
"เอ่อ...รอนานมั๊ย?" รอนหันไปถามเทเรซ่า
"ไม่หรอก.."เทเรซ่ายิ้มหวานให้รอน "แต่ถ้าเธอมาช้ากว่านี้ ฉันก็ไม่รู้ว่าฟิลช์จะหาเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า"
รอนยิ้มให้เทเรซ่า แล้วหันมาหาแฮรี่ "แฮรี่...ฉันคิดว่า...เอ่อ...ฉันจะไปเดินทางโน้นนะ..." หลิ่วตาให้แฮรี่
"อะ...อืม...ตามสบายเถอะ" แฮรี่ตอบแล้วยิ้มให้รอน รอนกับเทเรซ่าจึงเดินแยกออกไป แฮรี่เพิ่งสังเกตว่าเทเรซ่าเป็นเด็กผู้หญิงตัวสูงประมาณจมูกของรอน ผมสีดำเงางามและเหยียดตรงซึ่งดูๆไปแล้วช่างแตกต่างกับผมสีแดงเพลิงของรอนอย่างสิ้นเชิง
"สองคนนั้นเค้าเป็นแฟนกันเหรอ?" อยู่ๆ โช แชงก็หันมาถามแฮรี่
"อะ...อ๋อ...ไม่ใช่หรอก แค่เพื่อนกันน่ะ แต่ต่อไปผมก็ไม่รู้.." แฮรี่ตอบท่าทางประหม่า
"แต่ท่าทางเค้าสองคนก็ไปด้วยกันได้ดีนะ" โชพูดยิ้มๆ
"ก็คงอย่างนั้นฮะ" แฮรี่ตอบเขินๆ สังเกตได้ชัดทีเดียวว่าเขาประหม่ามาก "รอนก็หวังให้เป็นอย่าง.....โอ๊ะ!" ยังไม่ทันพูดจบ แฮรี่ก็สะดุดหินก้อนหนึ่งล้มลง
"เป็นอะไรหรือเปล่าแฮรี่!" โชเข้าไปดูแฮรี่ ยื่นมือให้แฮรี่จับเพื่อช่วยดึงเขาขึ้นมา แฮรี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงยื่นมือออกไปจับและยันตัวลุกขึ้นมา เขารู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนผ่าว และวูบๆในท้องชอบกล
"ขอบคุณฮะ" แฮรี่ตอบโดยไม่กล้าสบตา
โช มองเขายิ้มๆ แล้วหัวเราะออกมาเล็กน้อย
"แฮรี่...เธอนี่น่ารักดีนะ โดยเฉพาะเวลาเขินน่ะ"
"คือ..ผม...คือ.." แฮรี่พูดไม่ออก เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ และหัวใจของเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย
"ไม่เอาน่า.." โช พูด "ขนาดฉันเป็นผู้หญิงยังไม่ประหม่าขนาดนี้เลยนะ เธอทำตัวสบายๆเถอะน่า คิดว่าฉันเป็นเพื่อนเธอก็ได้ อย่าง..คิดว่าฉันเป็น..เพื่อนเธอชื่ออะไรนะ เฮอร์ไมโอนี่ใช่มั๊ย?"
"ฮะ..เธอชื่อเฮอร์ไมโอนี่" แฮรี่พูด พลางคิดว่าตอนนี้เฮอร์ไมโอนี่คงกำลังอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องสมุด
"แล้วเขาไม่ไปฮอกส์มี้ดเหรอ?" โชถาม
"ไม่ฮะ.." แฮรี่ตอบ "เขาบอกว่าเบื่อแล้ว เค้าเลยไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด..." แฮรี่พูด ตอนนี้เขารู้สึกสบายๆ ขึ้นแล้ว "แต่ผมว่าเค้าน่าจะเบื่อห้องสมุดมากกว่านะ.."
"อ้าว..ทำไมล่ะ" โชหันมาถามอย่างสงสัย
"ก็เค้าน่ะ ว่างเมื่อไหร่เป็นต้องเข้าห้องสมุด..." แฮรี่พูดต่อ เขารู้สึกว่าเขาหายประหม่าแล้ว "ผมยังนึกไม่ออกเลยว่ายังมีหนังสือเล่มไหนอีกที่เค้ายังไม่ได้อ่านน่ะ.."
พูดจบทั้งคู่ก็สบตากันและหัวเราะอย่างมีความสุข แล้วจึงเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ เพื่อเดินทางไปฮอกส์มี้ด........

---

อีกด้านหนึ่ง เฮอร์ไมโอนี่ก็กำลังค้นหาหนังสืออยู่ในห้องสมุด เธอกำลังหาหนังสือชื่อ "ความเปลี่ยนแปลงของพ่อมดและแม่มดในยุคสมัยใหม่" เพื่อไปใช้ประกอบการอ่านหนังสือวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์
"เอ...อยู่ที่ไหนนะ.." เฮอร์ไมโอนี่บ่นกับตัวเอง พลางเอานิ้วไล่ไปตามสันหนังสือที่วางอยู่บนชั้น "มันน่าจะอยู่แถวนี้นี่หน่า......อ๊ะ! นี่ไง...." เฮอร์ไมโอนี่เจอหนังสือที่เธอต้องการแล้วและกำลังจะดึงมันออกมา แต่ว่าเธอดึงมันไม่ออก "เอ๊ะ! ทำไมดึงไม่ออกนะ" เธอบ่นขึ้นมา ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้นมาจากตู้หนังสืออีกฝั่งหนึ่ง
"อ้าว! เธอดึงมันอยู่นี่เอง" เสียงนั้นพูดขึ้น เป็นเสียงเด็กผู้ชาย "มิน่า..ทำไมฉันถึงดึงมันไม่ออก" เมื่อเขาพูดจบก็ปล่อยมือจากหนังสือเล่มนั้น ทำให้เฮอร์ไมโอนี่ที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เซถลาล้มลงไปทางด้านหลัง ชนตู้หนังสือดังโครมใหญ่ ทันใดนั้น หนังสือที่วางอยู่บนตั้งข้างบนก็หล่นลงมา
"วิงการ์เดียม เลวีโอซ่า!" เสียงของเด็กชายที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งดังขึ้นมา ทำให้หนังสือนับสิบเล่มที่กำลังจะหล่นใส่ศีรษะของเฮอร์ไมโอนี่นั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศ เมื่อเฮอร์ไมโอนี่ตั้งสติได้ เธอจึงลุกขึ้นและหลบออกมาจากตรงนั้น เมื่อเธอหลบออกมาจนพ้นแล้ว หนังสือก็หล่นลงมาบนพื้น
แล้วเด็กผู้ชายที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งก็เดินเข้ามา........................