"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 5

Story By :Holmes

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ!" เด็กชายคนนั้นเข้ามาถามเฮอร์ไมโอนี่อย่างตื่นๆ "ขอโทษทีนะ ฉันไม่นึกว่าเธอจะ...อ้าว...เธอ...เฮอร์ไมโอนี่ใช่มั๊ย?"
"อืม.." เฮอร์ไมโอนี่ตอบพลางก้มลงปัดฝุ่นที่ติดตามเสื้อคลุมตอนที่ล้มลง "ทำไมเธอรู้จักฉันล่ะ?"
"โธ่...ใครๆก็รู้จัก.." เด็กชายคนนั้นตอบ "เฮอร์ไมโอนี่ ผู้เป็นที่หนึ่งในทุกวิชา....ใครไม่รู้ก็แปลกล่ะ.." เขาพูดยิ้มๆ
"ก็จริง...แต่ก็ใช่ว่าฉันจะเก่งไปซะทุกเรื่องหรอกนะ.." เฮอร์ไมโอนี่ตอบพลางคิดถึงเรื่องเมื่อเช้า "ฉันก็ยังจัดการปัญหาบางเรื่องไม่ได้เหมือนกัน..." พูดจบก็ถอนหายใจทีนึง "ว่าแต่...หนังสือเล่มนี้ เธอจะเอามันไหมล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ถามพร้อมกับยื่นหนังสือให้
"ไม่ล่ะ.." เขาตอบ "เดี๋ยวผมจะลองหาดูแถวๆนี้ อาจจะมีอีกสักเล่ม"
"งั๊นก็....ฉันไปล่ะนะ....ขอบใจที่ช่วยเมื่อกี๊.." แล้วเฮอร์ไมโอนี่ก็หันหลังจะเดินกลับไปอ่านที่โต๊ะ
เด็กชายคนนั้นวิ่งตามมาดักข้างหน้า "นี่! เดี๋ยวก่อนซิ....!"
"ทำไมเหรอ?.." เฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้วถามอย่างงงๆ
"ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลย..." เขาพูด "นี่ไม่คิดจะรู้จักกันไว้หรือไงนะ"
"อ้าว...."เฮอร์ไมโอนี่อุทาน "ฉันก็ลืมไป...เอ้า...เธอชื่ออะไรล่ะ"
"โจนาธาน.." เขาแนะนำตัว "โจนาธาน น็อตต์...ผมอยู่บ้านฮัฟเฟิลพัฟ ปีห้า เหมือนคุณ"
"เหรอ...ฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอเลยนะ" เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางใช้ความคิด พยายามนึกว่าเคยเจอเขาบ้างหรือเปล่า
"ผมว่าคุณคงไม่รู้จักทุกคนในฮอกวอตส์หรอกนะ.." เขาพูดพลางหัวเราะหึๆ "เราเดินสวนกันอยู่บ่อยๆแหละ แต่คุณคงจำไม่ได้หรอก"
"ก็คงอย่างนั้น" มันก็จริงอย่างที่เขาพูด เธอก็จำไม่ได้ทุกคนหรอก มีคนที่เธอไม่รู้จักอยู่อีกตั้งเยอะ
"ผมเรียกคุณว่าเฮอร์ไมโอนี่ได้มั๊ย?" เขาถาม มองจ้องมาที่เฮอร์ไมโอนี่
"ได้ซิ.."เฮอร์ไมโอนี่ตอบ รู้สึกว่าเขาจะจ้องเธอมากไปแล้วนะ
"งั๊นเรียกผมว่าโจนาธานนะ" เขาพูดพร้อมกับยิ้ม "ผมไปนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะด้วยได้มั๊ย?"
"ก็ตามใจซิ.." เฮอร์ไมโอนี่ตอบ เธอเริ่มรู้สึกแปลกๆ "ว่าแต่...เธอไม่ไปหาหนังสือแล้วเหรอ?"
"อ๋อ.." เขาตอบพร้อมกับยิ้มอย่างกวนๆ และเสยผมสีน้ำตาลของเขา "หาซิ แล้วเดี๋ยวผมไปนั่งที่โต๊ะเดียวกับคุณนะ"
"อือ..." เฮอร์ไมโอนี่ตอบ และคิดว่าหมอนี่ชักจะยังไงๆ แล้ว แต่อีกใจนึงเธอก็คิดว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั๊ง เธอจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะของเธอ
โจนาธานหายไปสักพัก ก็กลับมาที่โต๊ะที่เฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่ แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"เฮ้อ....." เขาทำสีหน้าผิดหวัง "ไม่มีหนังสือเล่มนี้อีกเลยล่ะ"
"งั๊นเธอเอาไปก็ได้นะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ ทำท่าเหมือนจะปิดหนังสือแล้วส่งให้
"โอ๊ะๆๆ ไม่ต้องหรอก.." เขายิ้มให้เฮอร์ไมโอนี่ "คุณอ่านไปก่อนเถอะ ใช้เสร็จค่อยเอาให้ผมก็ได้" เขาพูดพลางยักคิ้วให้เฮอร์ไมโอนี่ เฮอร์ไมโอนี่เพิ่งสังเกตว่าเขามีคิ้วที่ดกและหนามาก ซึ่งก็เข้ากันได้ดีกับดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น
"ก็ตามใจ.." เฮอร์ไมโอนี่ตอบ แล้วก้มลงอ่านหนังสือต่อ
"ผมไปหาเล่มอื่นก่อนละกัน" พูดจบเขาก็เดินออกไป เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นมองแวบนึง แล้วก็ก้มลงอ่านหนังสือต่อไป
อีกพักใหญ่ๆ โจนาธานก็กลับมาพร้อมกับหนังสือเล่มใหญ่มากเล่มหนึ่ง
"เล่มนี้หนักชะมัดเลยแฮะ...." เขาพูดพร้อมกับปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก
เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นมองไปที่หน้าปกหนังสือเล่มนั้น มันเขียนว่า "วิวัฒนาการของพ่อมดและแม่มดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและการเปรียบเทียบในแต่ละยุค"
"เธอหาเล่มนั้นเจอได้ยังไงน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ถาม ทำตาโตอย่างตื่นเต้น
"หา....ทำไมเหรอ..." โจนาธานถามอย่างงงๆ
"ก็ฉันหาเล่มนั้นมาตั้งเทอมนึงแล้ว" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ ตาเป็นประกาย "จนฉันนึกว่าเค้าเอาออกไปจากห้องสมุดนี้แล้วเสียอีก ฉันถามมาดามพินซ์แล้ว เธอก็ยังหาไม่เจอเลย" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างรู้สึกทึ่งจริงๆ
"ฮ่าๆๆ" เขาหัวเราะออกมา "ก็คงหาเจอยากล่ะ.." เขาพูด "มันวางนอนอยู่บนชั้นหนังสือน่ะ แล้วก็มีหนังสืออื่นทับอยู่เต็มไปหมด แล้วเล่มมันก็ใหญ่ออกขนาดนี้ ดูเผินๆ มันก็เหมือนเป็นชั้นหนังสือนั่นแหละ"
"เธอเก่งจังเลยที่หามันเจอน่ะ..." เฮอร์ไมโอนี่พูดแล้วยิ้มให้เขา "ถ้าเธออ่านจบแล้ว ฉันจะยืมต่อเธอล่ะ"
"คุณยืมมันวันนี้เลยก็ได้" เขาพูดแล้ววางหนังสือเล่มนั้นลงบนโต๊ะ เสียงดังปังด้วยความหนักของหนังสือ "ผมแค่เอามาใช้ทำการบ้านวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์น่ะ คงทำที่นี่ให้เสร็จแหละ" ว่าแล้วเขาก็หยิบกระดาษกับปากกาขนนกออกมาจากกระเป๋า
"ฉันทำเสร็จแล้วล่ะการบ้านอันนั้นน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางใช้ความคิด "แต่ฉันว่า..ฉันไปเอามาทำใหม่ดีกว่า เพราะเธอเจอหนังสือเล่มนี้แล้วนี่..แต่แหม..มันจะยาวเกินไปหรือเปล่านะ ฉันทำเกินไปตั้งสองม้วนกระดาษแล้ว"
"อะไรนะ...." โจนาธานพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ "โอ้โห...ข่าวลือที่เค้าว่าเป็นจริงแฮะ"
"หือ...ข่าวลือ...ข่าวลืออะไร.." เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างสงสัย
"อ๋อ...ใครๆเค้าก็พูดกันน่ะว่า "เฮอร์ไมโอนี่น่ะทำการบ้านเกินที่อาจารย์สั่งสองเท่าตัวเสมอแหละ"โจนาธานบอก
"อะไรกัน..!" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยท่าทีไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ "ใครกันที่เอาฉันไปพูดแบบนั้นนะ"
"เฮ้ๆ....ใจเย็นน่า..." โจนาธานพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของเฮอร์ไมโอนี่ "คนเขาพูดอย่างชื่นชมหรอกน่า.."
เฮอร์ไมโอนี่เริ่มมีท่าทีปกติ "เหรอ..งั๊นก็แล้วไป..." เธอลุกขึ้นจากโต๊ะ "ฉันจะไปเอาการบ้านที่หอก่อนนะ..."
"อืม..." โจนาธานตอบรับพลางส่งยิ้มให้เฮอร์ไมโอนี่ แล้วเฮอร์ไมโอนี่ก็เดินออกมาจากห้องสมุด
"แล้วทำไมฉันต้องไปบอกหมอนั่นด้วยนะว่าฉันจะไปไหนน่ะ.." เฮอร์ไมโอนี่บ่นกับตัวเองในระหว่างทางที่เดินกลับไปที่หอบ้านกริฟฟินดอร์
ส่วนโจนาธานที่อยู่ที่ห้องสมุดนั้น กำลังนั่งหมุนปากกาขนนกเล่นพลางผิวปากอย่างมีความสุข