"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 6
Story By :Holmes
ที่ฮอกส์มี๊ด แฮรี่กับโช และรอนกับเทเรซ่า กำลังเลือกซื้อขนม อยุ่ที่ร้านฮันนี่ดุกส์
"เธอรู้มั๊ยว่าฉันชอบฟีซซิ่งวิซบี้ มากเลยล่ะ" โชพูดกับแฮรี่พลางชี้ไปที่ลูกอมเชอร์เบ็ตลอยได้นั้น
"ถ้าอย่างนั้น.." แฮรี่พูดอย่างเขินๆ "ให้ผมซื้อให้นะฮะ"
"ขอบใจจ๊ะ" โชยิ้มให้เขา แฮรี่จึงหยิบลูกอมฟีซซิ่งวิซบี้นั้น แล้วเดินเลือกขนมต่อไป
"เอ่อ เดี๋ยวเราไปหาอะไรดื่มที่ร้านไม้กวาดสามอันกันมั๊ยฮะ" แฮรรี่ถามโช
"เอาซิ ฉันก็อยากดื่มบัตเตอร์เบียร์ร้อนๆ เต็มทีแล้วเหมือนกัน" โชพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เขาอีกแล้ว แฮรี่แทบจะทำตัวไม่ถูกทีเดียวเวลาที่ได้เห็นรอยยิ้มนั้น
ดังนั้น หลังจากที่แฮรี่จ่ายเงินเป็นค่าขนมต่างๆแล้ว ทั้งคู่จึงพากันไปที่ร้านไม้กวาดสามอัน เมื่อเข้าไปในร้าน แฮรี่เลือกนั่งที่มุมหนึ่งข้างหน้าต่าง
"ดื่มอะไรดีฮะ อืม..บัตเตอร์เบียร์ใช่มั๊ยฮะ" แฮรี่ถามโช
โชพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม แฮรี่จึงเดินไปที่บาร์ ครู่หนึ่งก็กลับมาที่โต๊ะพร้อมด้วยบัตเตอร์เบียร์ร้อนๆสองแก้วใหญ่
"นี่ฮะ.." แฮรี่ส่งบัตเตอร์เบียร์ให้โช "กำลังร้อนได้ที่เลย"
แล้วทั้งสองคนก็นั่งดื่มบัตเตอร์เบียร์ร้อนๆ และพูดคุยกันอย่างสนุกสนานในเรื่องต่างๆ จนมาถึงเรื่องควิชดิช
"เออ..นี่ แฮรี่" โชพูดขึ้น "เธอจะช่วยซ้อมควิดดิชให้ฉันได้มั๊ย ฉันอยากเรียนรู้เทคนิคการบังคับไม้กวาดที่ยอดเยี่ยมจากเธอน่ะ"
"อ๋อ ได้ซิฮะ ไม่มีปัญหา" แฮรี่พูดด้วยใบหน้าที่แดงซ่านจากคำเยินยอของโช
ขณะนั้นเอง รอนก็เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับเทเรซ่า เมื่อเห็นแฮรี่เขาก็โบกมือให้เป็นเชิงทักทาย แล้วแยกไปนั่งที่โต๊ะอีกมุมหนึ่ง
แฮรี่เห็นรอนพูดกับเทเรซ่าสองสามคำแล้วเขาก็เดินไปที่บาร์ จากนั้นก็กลับมาพร้อมกับบัตเตอร์เบียร์สองแก้วใหญ่ แฮรี่อดคิดไม่ได้ว่านั่นเหมือนที่เขาทำเมื่อสักครู่นี้เลย
"เป็นอะไรไปเหรอ" โชถามแฮรี่ "มัวแต่มองสองคนนั้นอยู่ได้ แหม..ให้เวลาเขาเป็นส่วนตัวกันเถอะนะ"
แฮรี่ยิ้ม ส่วนตัว ใช่ซินะ เขาไม่เคยแยกกับรอนแบบนี้มาก่อน ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ พวกเขาคงนั่งดื่มบัตเตอร์เบียร์ คุยกันสนุกสนานสามคน.....สาม เพราะเฮอร์ไมโอนี่ควรมาอยู่ที่นี่ด้วย ทำไมเขาถึงเพิ่งรู้สึกตัวนะว่ามีอะไรมันขาดหายไป ไม่เหมือนเดิม
"อ้าว..แล้วเหม่ออะไรอีกล่ะเนี่ย" โชเตือนสติแฮรี่ให้รู้สึกตัวจากภวังค์อีกครั้ง
เมื่อแฮรี่หันกลับมามองหน้าโชซึ่งกำลังยิ้มหวานให้ จึงทำให้เขาคิดว่า ถึงจะมีอะไรที่ไม่เหมือนเดิมไปบ้าง แต่ก็ทำให้เขาได้ใกล้ชิดกับนางในฝันของเขามากขึ้น ซึ่งจะว่าไปมันก็คุ้มเกินพอแล้ว เพราะยังไงตอนนี้รอนก็กำลังมีความสุขกับเทเรซ่า และเฮอร์ไมโอนี่ แน่ล่ะ เขาก็คงจะมีความสุขกับหนังสือของเธอ ซึ่งถ้าไม่นับท่าทีแปลกๆ ของเฮอร์ไมโอนี่เมื่อเช้า ก็นับว่าทุกอย่างค่อนข้างลงตัวทีเดียว
แฮรี่กับโชพูดคุยเรื่องต่างๆ ให้กันและกันฟัง โชสนใจเรื่องราวการผจญภัยอันน่าตื่นเต้นของเขาที่ผ่านมา เธอสนใจซะจนทำให้แฮรี่เล่าโดยไม่กล้าสบตาทีเดียว เวลาผ่านไปจนพวกเขารู้สึกตัวว่าเวลาล่วงเลยมาจนบ่ายแก่ๆ แล้ว "งั๊นเราเตรียมกลับฮอกส์วอตกันเถอะ คงจะทันมื้อค่ำนะ ฉันได้ยินมาว่าวันนี้มีของอร่อยซะด้วย" โชพูดกับแฮรี่ด้วยดวงตาที่สดใสเช่นเดิม
"ฮะ..." แฮรี่รับคำ แล้วทั้งคู่ก็ลุกขึ้น เดินไปเรียกรอนซึ่งกำลังคุยกับเทเรซ่าอย่างออกรสจนไม่ได้ทันดูเวลาให้ออกจากร้านไปพร้อมกัน
เฮอร์ไมโอนี่นั้น เมื่อกลับไปยังห้องสมุดหลังจากที่ไปเอาการบ้านกลับมาเพื่อแก้ใหม่นั้น เธอพบว่าโจนาธานยังคงนั่งอยู่ที่นั่น อ่านหนังสือและทำการบ้านอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ ซึ่งทำให้เฮอร์ไมโอนี่คิดว่าทำให้เขาดูสุขุมและดูดีกว่าท่าทางทะเล้นๆ ของเขาก่อนหน้านี้มากทีเดียว
เฮอร์ไมโอนี่เดินไปนั่งที่โต๊ะและเริ่มก้มหน้าก้มตาแก้การบ้านต่อไปโดยไม่สนใจอะไรอีก แต่ครู่หนึ่ง เธอก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองอยู่ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอก็พบว่า..โจนาธานนั่นเอง
"นายไม่มีอะไรจะทำรึไงกันฮึ..." เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เข้าใจว่าตานี่ออกจะบ๊องๆ รึเปล่า
"มีซิ ก็ทำการบ้านอยู่นี่ไง" โจนาธานตอบ ชี้ไปที่การบ้านของเขา และทำหน้าตาย
"อ๋อเหรอ.." เฮอร์ไมโอนี่พูดประชด "ถ้าอย่างนั้นก็ทำการบ้านของนายไป แล้วก็เลิกจ้องหน้าฉันซะทีนะ" พูดจบเฮอร์ไมโอนี่ก็ก้มหน้าทำการบ้านของเธอต่อไป
"คุณนี่ความรู้สึกช้าจังนะ" โจนาธานพูดขึ้น เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้ง
"ทำไม?" เธอถาม
"ก็ผมนั่งมองคุณมาตั้งสิบห้านาทีได้แล้วมั๊ง กว่าคุณจะรู้สึกตัวน่ะ" เขาตอบพร้อมกับยิ้มกวนๆ
เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกว่ามีเลือดฉีดขึ้นบนใบหน้า เธอจึงรีบก้มหน้าทำการบ้านต่อไป และพูดโดยไม่เงยหน้าว่า "ก็ฉันมีอย่างอื่นให้สนใจมากกว่านี่"
"ฮะๆๆๆ" เขาหัวเราะ "นั่นซินะ..." พูดจบเขาก็ทำท่าเหมือนจะทำการบ้านต่อไป แต่ก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดกับเฮอร์ไมโอนี่
"เอ่อ..ลืมถามไป" เฮอร์ไมโอนี่ต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง "แล้วเพื่อนๆ คุณไปไหนล่ะ พอตเตอร์กับวีสลีย์น่ะ" เขาถาม
"ไปฮอกมี๊ด.." เฮอร์ไมโอนี่ตอบ เธอรู้สึกแปลกๆในท้อง
"อ้าว...แล้วทำไมคุณไม่ไปกับพวกเขาล่ะ?"
เฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้ว่าจะตอบเขาว่าอะไรดี จึงถามกลับไป "แล้วทำไมเธอถึงไม่ไปล่ะ"
"ก็ไม่อยากไปน่ะ" เขาตอบเอาดื้อๆ "ไม่มีเหตุผลอะไร แค่ขี้เกียจไปน่ะ"
"แต่ยังดีนะที่เธอมาห้องสมุดแบบนี้" เฮอร์ไมโอนี่พูด "ดีกว่าเอาเวลาไปทำอย่างอื่น"
"อะไรกัน...ผมก็เข้าห้องสมุดบ่อยเหมือนกันนะ" เขาพูด ดวงตาเป็นประกาย "แต่บางทีก็อาจจะเข้ามาทำอย่างอื่น นอกจากอ่านหนังสือน่ะ.."
เฮอร์ไมโอนี่มองหน้าเขา ความคิดแวบนึงในสมองของเธอคิดว่า คำพูดของเขานั้นมีความหมายอื่นแฝงอยู่หรือเปล่านะ.........................