"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 8

Story By :Holmes

เฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังเดินเข้ามาในห้องโถงนั้น ยังไม่ทันสังเกตเห็นรอนกับแฮรี่ เธอกับโจนาธานจึงหยุดยืนคุยที่หน้าประตูห้องโถงด้านในนั้น
"ยังไงก็ขอบใจนะ เพราะเธอทำให้ฉันได้หนังสือเล่มนี้มา.." เฮอร์ไมโอนี่พูดพร้อมกับยิ้ม
"ไม่เป็นไร.." โจนาธานตอบ "หวังแค่ว่าต่อไปนี้เราคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ" เขาพูดพลางส่งสายตาแบบมีความหมายมาให้
"แน่นอนอยู่แล้ว" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ "เราคงเป็น เพื่อน ที่ดีต่อกันได้" เฮอร์ไมโอนี่เน้นคำว่า เพื่อน เป็นพิเศษ
"แค่นั้นก็โอเคแล้ว.." เขาหยุดพูดและยักคิ้วให้เฮอร์ไมโอนี่ทีหนึ่ง "สำหรับตอนนี้....."
เฮอร์ไมโอนี่คิดว่าหมอนี่ชอบพูดอะไรให้ชวนน่าสงสัยจริงๆ
"งั๊นฉันไปที่โต๊ะล่ะนะ" เฮอร์ไมโอนี่ขอตัวออกมา
"โอเค.." โจนาธานว่า "แล้วเจอกันนะ ผมมีลางสังหรณ์ว่าเราจะได้เจอกันบ่อยๆ" เขายิ้มอย่างเป็นต่อ
"เสียใจ....." เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มอย่างเป็นต่อยิ่งกว่า "ฉันไม่เชื่อเรื่องลางสังหรณ์หรือคำทำนาย" ว่าแล้วเธอก็เดินไปที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ ซึ่งมีแฮรี่กับรอนนั่งอยู่ก่อนแล้ว และมองดูเธอมาตลอด ตั้งแต่เธอเข้ามาในห้องโถง
โจนาธานนั้นยิ้มให้กับตัวเองพร้อมกับหัวเราะหึๆ แล้วจึงเดินไปที่โต๊ะฮัฟเฟิลพัฟ
"ใครน่ะ?" รอนถามเฮอร์ไมโอนี่ ทันทีที่เธอเดินมาถึงโต๊ะ
"โจนาธาน" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ "ปีห้า บ้านฮัฟเฟิลพัฟ"
"แล้วเธอไปรู้จักกับเขาได้ยังไงกัน?" รอนเริ่มถาม
"เจอกันที่ห้องสมุดน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
"แล้วทำไมเธอถึงเดินมาด้วยกันล่ะ....แล้วทำไม..." รอนยังไม่เลิกสงสัย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยค เฮอร์ไมโอนี่ก็สวนขึ้นมาทันที
"ช่างฉันเถอะน่า...ไม่มีอะไรหรอก.." พูดจบก็หันไปหาแฮรี่ "วันนี้เป็นไงบ้างล่ะ แฮรี่ ที่ฮอกส์มี้ดน่ะ"
"ก็ดี..." แฮรี่ตอบ "จริงๆก็ไม่มีอะไรมากหรอก เราเสียเวลาส่วนใหญ่ไปกับการนั่งคุย แล้วก็ดื่มบัตเตอร์เบียร์กันน่ะ....เออใช่!" ว่าแล้วแฮรี่ก็เอามือล้วงเข้าไปในเสื้อคลุม "ฉันเอามาฝากเธอด้วยนะ" เขาหยิบบัตเตอร์เบียร์ออกมาส่งให้เฮอร์ไมโอนี่
"ขอบใจนะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ แล้วหันมาหารอน ซึ่งมีอาการหงุดหงิดเล็กน้อยที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ยอมตอบคำถามของเขา "แล้วเธอล่ะ รอน.."
"สนุกมากๆ เลยล่ะ" รอนตอบ แต่สายตายังพยายามจับผิดเฮอร์ไมโอนี่อยู่ "เราก็ไปซื้อขนมที่ร้านฮันนี่ดุ๊กส์ แล้วก็ไปที่ร้านไม่กวาดสามอันมาเหมือนกัน...เอ้า...นี่ขนมที่ฉันเอามาฝากเธอ..." เขาหยิบขนมต่างๆ นาๆ ออกมาส่งให้เฮอร์ไมโอนี่ "แต่ว่านะ เฮอร์ไมโอนี่...ฉันยังสงสัยเรื่องนายโจนาธานนั่น...."
"เพิ่งรู้จักกันวันนี้เองน่า!" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ เริ่มรำคาญที่รอนเซ้าซี้แล้ว "ถึงเธอจะถามอะไรมา ฉันก็ตอบเธอไม่ได้หรอก!"
"เหรอ?.." รอนพูดอย่างไม่ค่อยจะยอมเชื่อนัก "ก็แล้วไป....แต่ฉันว่า...." รอนเริ่มจะซักต่ออีกแล้ว
"กินข้าวกันดีกว่าน่า ฉันหิวจะแย่แล้ว" แฮรี่รีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะมีท่าทีว่ารอนกับเฮอร์ไมโอนี่จะเริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว.....

---

เช้าวันจันทร์ แฮรี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ เดินจากหอบ้านกริฟฟินดอร์มาที่ห้องโถงกลาง เพื่อมากินอาหารเช้าด้วยกัน และที่หน้าประตูห้องโถงกลางนั่นเอง โจนาธานยืนยิ้มรออยู่แล้ว
"ไง!" โจนาธานทักขึ้นด้วยเสียงสดใส "บอกแล้วว่าเราต้องเจอกันอีกบ่อยๆ"
"ถ้าเธอมาดักรอฉันอย่างนี้ เราก็ต้องเจอกันบ่อยแน่ล่ะ.." เฮอร์ไมโอนี่ตอบ
"ฮ่าๆๆ...ก็คงจะจริงอย่างนั้นนะ..." โจนาธานหัวเราะ แล้วก็หันไปที่แฮรี่กับรอน "สวัสดีครับ ผม..โจนาธาน น็อตต์ อยู่บ้านฮัฟเฟิลพัฟ.."
"เรารู้จักนายแล้ว.." รอนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรอย่างเห็นได้ชัด
โจนาธานหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ผมก็รู้จักคุณสองคน" เขาพูด ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นดูมุ่งมั่น "หวังว่าเราคงจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ" เขายื่นมือออกมาให้รอนจับ รอนทำท่าเหมือนจะไม่ยอมจับมือด้วย แฮรี่จึงยื่นมือของเขาออกไปจับมือกับโจนาธานแทน และกระทุ้งสีข้างรอนทีหนึ่ง
"ผมก็คิดว่าเราคงจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้" แฮรี่ตอบพร้อมกับยิ้มให้
"เอ่อ...คุณจะว่าอะไรมั๊ยถ้าผม......" โจนาธานหันมาสบตาเฮอร์ไมโอนี่แวบนึง "ผมจะขอพูดกับเฮอร์ไมโอนี่สักหน่อย"
"ก็พูดตรงนี้เลยซิ" รอนขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"ได้ซิ...ตามสบายเถอะนะ" แฮรี่บอกกับโจนาธาน พร้อมกับกระทุ้งสีข้างรอนอีกหนึ่งที แล้วลากเขาออกมา "แล้วเจอกันที่โต๊ะนะ "แฮรี่หันไปบอกเฮอร์ไมโอนี่ แล้วฉุดรอนที่มีท่าทางฮึดฮัดไปที่โต๊ะกริฟฟินดอร์
"นายเป็นอะไรของนายน่ะ รอน!" แฮรี่ถามอย่างสงสัย "เพิ่งจะเจอกันกับเขาแท้ๆ นะ"
"ฉันไม่รู้!" รอนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ฉันไม่ถูกชะตากับหมอนั่น"
"นายคิดมากไปรึเปล่า" แฮรี่ถาม
"ฉันไม่เคยเห็นนายนั่นเลยนะ!" รอนยังคงกระฟัดกระเฟียดต่อไป "ถ้าอยู่ปีเดียวกับเรา เราก็ควรที่จะเคยเห็นหน้าเขาซิ เราก็เรียนรวมกับบ้านฮัฟเฟิลพัฟมาตั้งหลายปีแล้วนะ!"
"อืม....มันก็จริงของนาย" แฮรี่เห็นด้วย "แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่นายจะไม่ชอบหน้าเขาซะหน่อย"
"ไม่รู้ล่ะ! ไม่ถูกชะตาก็คือไม่ถูกชะตา!" พูดจบรอนก็ลงมือตักไส้กรอกหลายชิ้นใส่จาน โดยที่ยังมีท่าทางหงุดหงิดไม่หาย และคอยชำเลืองมองไปที่ประตูห้องโถง
แฮรี่เองก็ได้แต่ยักไหล่ แล้วก็หันไปตักไส้กรอกใส่จานของเขาบ้าง แต่ก็ยังไม่วายต้องมองไปที่ประตูห้องโถงเช่นกัน...................