"แฮร์รี่พอตเตอร์ และเรื่องราวความรักของพวกเขา"
ตอนที่ 9
Story By :Holmes
แฮรี่ละสายตาจากประตูหน้ากลับมาที่จานของเขา และกำลังจะลงมือกินอาหารเช้าต่อไป พลันสายตาเขาก็เห็นใครคนหนึ่งเสียก่อน
"อ๊ะ! นั่น จัสติน นี่..." แฮรี่หมายถึง จัสติน ฟินช์-เฟล็ทชลีย์ เด็กบ้านฮัฟเฟิลพัฟที่เคยเข้าใจผิดคิดว่าแฮรี่เป็นทายาทของ ซัลลาซาร์ สลิธิริน ตอนที่พวกเขาอยู่ชั้นปีที่สอง
"ดีเลย ลองไปถามเรื่องนายโจนาธานนั่นดูดีกว่า" รอนรีบออกความเห็น และพุ่งไปหาจัสตินทันที โดยมีแฮรี่ตามไปติดๆ แล้วทั้งสามก็ลงเอยด้วยการที่รอนลากจัสตินมานั่งคุยที่โต๊ะกริฟฟินดอร์
"อ๋อ..โจนาธานน่ะเหรอ" จัสตินพูดขึ้นอย่างไม่แปลกใจ เมื่อรอนถามเรื่องเกี่ยวกับโจนาธาน
"นั่นแหละ ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร แล้วทำไมพวกเราไม่เคยเห็นเขามาก่อน ทั้งๆ ที่ก็เคยเรียนรวมกันตั้งหลายวิชา" รอนถามจัสติน
"ฮ่าๆๆ พวกนายก็เป็นอีกคนแล้วที่มาถามฉันเรื่องนี้น่ะ" ว่าแล้วจัสตินก็หัวเราะลงคออีกครั้ง "ก็น่าอยู่หรอกนะ ที่พวกนายจะไม่คุ่นหน้าเขาน่ะ เพราะเมื่อก่อนเขาไม่ใช่แบบนี้หรอก"
"หมายความว่ายังไง ที่ว่าไม่ใช่แบบนี้น่ะ" แฮรี่ถาม พลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย
"ก็เมื่อก่อนโจนาธานน่ะอ้วนจะตาย..." จัสตินเฉลย "อืม...พอๆ กับ เนวิลล์ ได้มั๊ง แถมยังใส่แว่นหนาเตอะ แล้วก็ยังขี้อาย ไม่ค่อยพูดค่อยจาอีกต่างหาก วันๆ เอาแต่เรียนหนังสือน่ะ" จัสตินหยุดและเริ่มทำท่าคิด "จะว่าไปก็คล้ายๆ เฮอร์ไมโอนี่นะ แต่เขาพูดน้อยกว่าเฮอร์ไมโอนี่เยอะ"
"แล้วพอปิดช่วงคริสมาสต์ที่ผ่านมา.." จัสตินเล่าต่อหลังจากเห็นแฮรี่ทำตาโต และรอนที่ทำสีหน้าเหมือนอยากชกใครสักคนตอนที่จัสตินพูดว่าโจนาธานเหมือนเฮอร์ไมโอนี่ "พวกบ้านเราตกใจกันใหญ่เลยล่ะ ไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรมา เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย ขนาดพวกเราเห็นทีแรกยังจำไม่ได้ เขาผอมลงเยอะ แล้วก็เปลี่ยนมาใส่คอนแทคเลนส์ด้วย...."
"คอน..อะไรนะ..." รอนถามด้วยสีหน้างุนงงเต็มที่
"คอนแทคเลนส์.." แฮรี่เริ่มอธิบาย "มันเป็นสิ่งประดิษฐ์ของพวกมักเกิ้ลน่ะ ใช้แทนแว่นตาไง มันคล้ายแก้วบางๆ แล้วก็เอาใส่ไว้ที่ลูกตา จะทำให้เห็นชัดได้เหมือนแว่นตา.."
"ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอกนะ"รอนยักไหล่ "แต่ช่างเถอะ จัสติน แล้วไงต่อ.." รอนหันไปหาจัสติน
"แล้วนิสัยก็เปลี่ยนไปด้วย จากที่เคยเงียบๆ เดี๋ยวนี้พูดจ้อเลย แล้วเขาคุยสนุกด้วยนะ พวกเพื่อนๆ บ้านเราชอบเขากันทุกคนเลยล่ะ" จัสตินเล่าต่อ
"อืม...ฉันเข้าใจล่ะ" แฮรี่พูด "มิน่า ฉันถึงไม่คุ้นหน้าเขาเลย"
"แต่ฉันรู้สึกว่า นายโจนาธานนั่นจะพยายามตีสนิทกับเฮอร์ไมโอนี่อยู่นะ" รอนพูดขึ้นเสียงดังด้วยอารมณ์หงุดหงิดพลางชำเลืองมองไปที่ประตูหน้า ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่กับโจนาธานยังคงคุยกันอยู่ที่นั่น
"ไม่รู้ซินะ" จัสตินพูดพลางคิด "แต่ก็เคยได้ยินเขาพูดชื่นชมเฮอร์ไมโอนี่มาตั้งนานแล้วล่ะ เรื่องความเก่งของเธอน่ะ ที่ขนาดเมื่อก่อนเขาไม่ค่อยพูดนะ"
รอนสนใจขึ้นมาทันที ทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงถามจัสติน
"แต่ว่านะ...เขาก็คงมีข้อเสียบ้างเหมือนกันล่ะน่า...ฉันหมายถึง.... เขาก็อาจจะมีนิสัยที่ไม่ค่อยเข้าท่าบ้าง คือ..ฉันเป็นห่วงเฮอร์ไมโอนี่น่ะ ฉันว่าหมอนั่นท่าทางไม่น่าไว้ใจ"
"อืม..." จัสตินกำลังใช้ความคิดอีกครั้ง "ถ้าจะพูดถึงโจนาธานในตอนนี้ล่ะก็นะ ฉันว่าเขาก็ดีนะ เรียนก็เก่ง คือ เขาเป็นที่หนึ่งในบ้านฮัฟเฟิลพัฟน่ะ มนุษย์สัมพันธ์ก็ดี แล้วตั้งแต่ผอมลงนี่เขาก็ดูดีขึ้นมากด้วย.."
"ฉันว่าเขาหล่อทีเดียวล่ะ.." แฮนนาห์ อับบอต เด็กผู้หญิงบ้านฮัฟเฟิลพัฟที่เดินเข้ามาข้างหลังจัสตินพูดขึ้น "ไม่น่าเชื่อนะว่าเขาจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้น" ว่าแล้วเธอก็หัวเราะคิกคัก ซึ่งนั่นทำให้รอนหมั่นไส้เป็นอย่างมาก "ฉันมาตามจัสตินกลับไปที่โต๊ะน่ะ เพื่อนๆ รออยู่"
"งั๊นฉันไปล่ะนะ.." จัสตินบอกลาแฮรี่กับรอน
"เออ..นี่ รอน.." จัสตินหันกลับมาพูดกับรอนในขณะที่กำลังจะเดินไป "ฉันว่านายไม่ต้องเป็นห่วงเฮอร์ไมโอนี่มากนักหรอกนะ ถ้าโจนาธานชอบเฮอร์ไมโอนี่จริงๆ ล่ะก็ ฉันก็ขอเป็นคนหนึ่งที่รับรองได้ล่ะว่าเขาเป็นคนดีที่น่าคบทีเดียว" พูดจบจัสตินก็เดินตามแฮนนาห์ไปที่โต๊ะฮัฟเฟิลพัฟ
"ให้มันได้อย่างนี้ซินะ!" รอนบ่นเสียงดัง
"แล้วนายจะหงุดหงิดไปทำไมอีกนะรอน ก็ได้รู้เรื่องที่อยากรู้แล้วไง" แฮรี่ถามรอนด้วยความสงสัย "ก็จริงอย่างที่จัสตินว่านะ ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นอะไรเลยถ้าโจนาธานจะชอบเฮอร์ไมโอนี่ หรือแม้กระทั่งเฮอร์ไมโอนี่จะชอบโจนาธานก็เถอะ"
"ฉันไม่สนหรอก แต่ฉันไม่ถูกชะตากับหมอนั่น....เฮอะ!" รอนยังบ่นไม่หยุดด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว กระแทกส้อมจนผักบรอคโคลี่กระเด็นออกนอกจานของเขา
แฮรี่ส่ายหน้า รู้สึกระอากับความดื้อดึงของรอน เมื่อคราวของวิกเตอร์ ครัม ก็ทีนึงแล้วที่รอนเป็นแบบนี้ มันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ถ้าเฮอร์ไมโอนี่จะมีคนที่ชอบขึ้นมาบ้าง แฮรี่คิด...ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก...มันจะไม่เป็นอะไรจริงๆ อย่างนั้นหรือ.........