บทที่ 3 บทเพลงของนกฟินิกซ์
Story By :Holmes
แฮร์รี่ใช้ชีวิตช่วงปิดเทอมที่เหลือที่บ้านโพรงกระต่ายอย่างสนุกสนานเช่นเคย พวกเขาใช้เวลาตอนกลางวันไปกับการเล่นควิดดิช หรือไม่ก็เดินเที่ยวเล่นไปตามทุ่งต่างๆ ในสัปดาห์ที่สองที่พวกเขาอยู่ที่บ้านโพรงกระต่ายนั้น นายวีสลีย์พาทุกๆ คน ไปชมการแข่งขันควิดดิชลีก ซึ่งในครั้งนี้ใช้เวลาเล่นกันจนถึงรอบชิงชนะเลิศถึง 15 วัน ซึ่งแน่นอนว่ารอนยังคงเชียร์ทีมชัดลีย์ แคนนอนส์ เพียงแต่ว่าทีมนี้ก็ได้ตกรอบแปดทีมสุดท้ายไปอย่างน่าเสียดาย และน่าเศร้าสุดๆ(ในความเห็นของรอน) ส่วนทีมที่ชนะเลิศนั้นได้แก่ทีมพัดเดิลเมียร์ ยูไนเต็ด ซึ่งเฉือนเอาชนะทีมมอนโทรส แมกไพส์ ไปได้อย่างหวุดหวิด และพลิกความคาดหมาย แต่ถึงกระนั้น ควิดดิชก็ยังคงทำให้ทุกๆ คนตื่นตาตื่นใจได้อย่างไม่รู้เบื่อ แฮร์รี่คิดว่า แม้กระทั่งจะมีข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับเรื่องของโวลเดอร์มอร์ที่กระจายไปทั่ว แต่ก็ยังไม่ทำให้ความนิยมในเกมควิดดิชลดลงไปสักเท่าใด หรืออาจจะเป็นเพราะว่าโวลเดอร์มอร์ยังไม่ได้ปรากฎตัวอย่างเป็นทางการก็เป็นได้ และก็เป็นจริงอย่างที่เฮอร์ไมโอนี่คาดหมายไว้ ในค่ำวันหนึ่งของสัปดาห์สุดท้ายที่บ้านโพรงกระต่าย ขณะที่พวกเขากำลังเล่นไพ่สแนประเบิดปังอยู่ในห้องนั่งเล่น เฟร็ดก็เอ่ยกับแฮร์รี่ "นี่! แฮร์รี่ ตอนนี้ทีมเราขาดคีปเปอร์อยู่นะ..." "ช่าย...แล้วก็กัปตันทีมด้วย" จอร์จเสริม แฮร์รี่ได้แต่ตอบว่า "อือ" และพยักหน้ารับ เพราะขณะนี้ถึงตาเขากำลังเล่นอยู่ "ฉันคิดว่านายควรเป็นกัปตันทีมนะ" เฟร็ดพูด "ว่าไงนะ!" แฮร์รี่ทำไพ่ระเบิดใส่ตัวเองทันทีที่พูดจบ "ช่าย... นายเหมาะสมที่สุดแล้ว" จอร์จบอก "อะไรกัน ฉันไม่เหมาะหรอก.. นายนั่นแหละจอร์จ หรือไม่ก็นาย เฟร็ด..." แฮร์รี่บอก "ไม่ล่ะแฮร์รี่ พวกเราไม่อยากมีภาระหรอกนะ นายอย่าลืมจัดการหาคีปเปอร์ใหม่ด้วยล่ะ" จอร์จตอบง่ายๆ "ไม่ได้หรอก อยู่ๆจะมาให้ฉันเป็นได้ยังไง แล้วคนอื่นๆล่ะ แองเจลิน่า อลิเซีย แคตี้ จะว่าไง เออ..ใช่! แล้วก็ศาสตราจารย์มักกอลนากัลกับมาดามฮูชอีก ฉันว่าศาสตราจารย์ต้องเป็นคนเลือกไม่ใช่เหรอ" แฮร์รี่ค้าน "แต่ฉันพนันได้เลยว่าทุกคนต้องเห็นด้วย" เฟร็ดบอก "ใช่แล้ว แม้แต่ศาสตราจารย์มักกอลนากัลก็เถอะ นายเชื่อฉัน" จอร์จเสริม "จริงด้วยแฮรี่ เธอนั่นแหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว ฉันถึงได้ซื้อชุดจำลองให้เธอไงล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่พูด "จริงเหรอแฮรี่ ไหนๆ เอามาดูหน่อยซิ" รอนเรียกร้อง แฮร์รี่จึงเดินขึ้นไปชั้นบนและในอีก 3 นาทีต่อมา เขาก็กลับลงมาพร้อมกับของขวัญที่ได้รับจากเฮอร์ไมโอนี่ และเปิดมันให้ทุกๆคนดู "ว้าว!" จอร์จร้อง "เจ๋งไปเลย!" เฟร็ดร้องบ้าง "มาลองกันดูดีกว่าแฮรี่" รอนบอก แล้วพวกเด็กๆ ก็พากันสนุกสนานกับการคิดค้นกลยุทธ์ใหม่ๆ ซึ่งส่วนใหญ่มักจะทำไม่ได้จริงๆ เพราะจะทำให้ผู้เล่นหัวแตกหรือไม่ก็ตกจากไม้กวาดเสียก่อนที่จะทำสำเร็จ คืนนั้นแฮร์รี่นอนหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน(หลังจากที่สนุกสนานกันมาทั้งวัน) เขากำลังฝันว่าตัวเองเข้าไปอยู่ในชุดจำลองควิดดิชและกำลังถูกเฟร็ดพยายามใช้กลยุทธ์แผลงๆ กับเขาอยู่พอดี เขาก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้น ด้วยเสียงเพลงที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด แฮร์รี่ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย มองไปรอบๆ ตัว ยังเห็นรอนนอนหลับสนิทอยู่ เขาเงี่ยหูฟังเสียงเพลงที่ดังแว่วๆ ไกลออกไป แฮรี่พยายามนึกว่าเสียงนี้คือเสียงอะไร ใช่แล้ว.. บทเพลงของนกฟินิกซ์นั่นเอง แฮร์รี่คว้าแว่นตามาสวม เดินไปที่หน้าต่าง และเพ่งมองออกไปในความมืด เขาเห็นวัตถุอย่างหนึ่งที่ส่องแสงวิบวับอยู่บนท้องฟ้าไกลออกไป ดูเผินๆ มองดูเหมือนดวงดาวที่ระยิบระยับเต็มท้องฟ้าอยู่ในขณะนี้ แต่แฮรี่มั่นใจว่านั่นต้องเป็นนกฟินิกซ์แน่ๆ ความคิดแวบแรกของแฮร์รี่ เขานึกสงสัยว่าฟอกซ์ ซึ่งเป็นนกฟินิกซ์ของดัมเบิลดอร์มาทำอะไรแถวนี้ แต่คิดอีกทีหนึ่ง ในโลกนี้คงไม่ได้มีนกฟินิกซ์แค่ตัวเดียวหรอกนะ นั่นคงเป็นนกฟินิกซ์ที่อาศัยอยู่แถวนี้ และออกมาท่องเที่ยวยามราตรีมากกว่า แฮร์รี่กลับมานอนที่เตียง และเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง...
คืนสุดท้ายที่บ้านโพรงกระต่าย ทุกๆ คน ร่วมกันรับประทานอาหารมื้อค่ำที่แสนอร่อยด้วยฝีมือของนางวีสลีย์ โดยมีขนมพุดดิ้งที่ถูกทำขึ้นด้วยฝีมือของเฮอร์ไมโอนี่เป็นของหวาน "เธอแน่ใจนะว่ามันกินได้น่ะ เฮอร์ไมโอนี่" รอนพูดกับเฮอร์ไมโอนี่ด้วยท่าทีไม่แน่ใจเมื่อเห็นว่าขนมพุดดิ้งนั้นมีหน้าตาประหลาดที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ซึ่งแฮร์รี่ก็เห็นด้วย "กินได้ซิ ฉันทำสุดฝีมือเชียวนะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบอย่างมั่นใจ "แต่ว่ามัน..." รอนยังคงมีสีหน้าไม่มั่นใจพลางจ้องดูขนมพุดดิ้งของเฮอร์ไมโอนี่อย่างไม่ไว้วางใจ "อย่ามองแต่รูปลักษณ์ภายนอกซิรอน ต้องลองชิมดูถึงจะรู้" นางวีสลีย์บอกรอนพร้อมกับส่งยิ้มนิดๆให้เฮอร์ไมโอนี่ "งั๊นฉันลองก่อนละกัน" แฮร์รี่อาสา แล้วเขาก็ตักขนมพุดดิ้งคำแรกเข้าปาก อร่อยแฮะ! ช่างน่าประหลาดจริงๆ เมื่อเทียบกับรูปร่างที่เห็นภายนอก "อร่อยดีล่ะ รอน! นายต้องลองดู" แฮร์รี่บอกรอน รอนตักขนมพุดดิ้งเข้าปากบ้าง "เหลือเชื่อเลย! เฮอร์ไมโอนี่" รอนร้อง "ฝีมือฉันซะอย่าง อ้อ! จะให้ถูกก็ต้องพูดว่าเพราะฝีมือการสอนของแม่เธอนะ รอน" เฮอร์ไมโอนี่ตอบและยิ้มอย่างมีชัย ก่อนจะหันไปพูดกับนางวีสลีย์ "ขอบคุณค่ะคุณนายวีสลีย์" หลังอาหาร ทุกๆคนอิ่มหนำสำราญกันดี ถ้าไม่นับเฟร็ดกับจอร์จที่โดนนางวีสลีย์บ่นเล็กน้อยเรื่องที่ยังไม่จัดข้าวของเครื่องใช้ลงหีบ (พวกเขาเข้าลอนดอนไปที่ตรอกไดแอกอน เพื่อซื้อหนังสือและข้าวของเครื่องใช้เมื่ออาทิตย์ก่อน) คืนนี้พวกเด็กๆ เข้านอนกันแต่หัวค่ำ และคืนนี้เป็นอีกครั้งที่แฮร์รี่สะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงเพลงของนกฟินิกซ์ แฮร์รี่ลุกไปดูที่หน้าต่าง เขาเห็นนกฟินิกซ์กำลังบินอยู่ใกล้ๆ ใกล้มาก ราวกับว่ามันเพิ่งบินออกไปจากบ้านโพรงกระต่าย แฮร์รี่ชั่งใจอยู่ว่าจะย่องออกไปดูข้างนอกดีหรือไม่ หรือควรกลับไปนอนที่เตียงดี ในที่สุดความอยากรู้อยากเห็นของเขาก็ชนะ เขาจึงย่องออกไปจากห้องอย่างเงียบกริบ เพื่อจะลงไปชั้นล่าง แต่ขณะที่ก้าวพ้นห้องมาได้เพียงสองสามก้าว เขาก็ชนเข้ากับใครบางคน "ว้าย!" เป็นเสียงของเฮอร์ไมโอนี่นั่นเอง "เธอลงมาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ เนี่ย เฮอร์ไมโอนี่!" แฮร์รี่กระซิบ "เธอเองหรือแฮร์รี่ ฉัน...ลงมาเข้าห้องน้ำน่ะ แล้วเธอลงมาทำไมกัน" เฮอร์ไมโอนี่ถาม "ฉันได้ยินเสียง...เอ่อ...ช่างเถอะ แล้วเธอเห็นใครหรืออะไรข้างล่างบ้างรึเปล่า" แฮร์รี่ถามบ้าง "ไม่นี่ ทำไมเหรอแฮร์รี่" เฮอร์ไมโอนี่พูด และหันไปมองที่ชั้นล่าง "ฉันรู้สึกว่าข้างล่างมีใครอยู่นะ เราลงไปดูกันดีกว่า" แฮร์รี่เสนอ "อย่าเลยแฮร์รี่ ดึกแล้ว ไม่ดีหรอก ฉันว่า...คือ มันมืดนะแฮร์รี่" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยน้ำเสียงหวาดๆ "เธอกลัวเหรอ.. เธอเป็นแม่มดนะ พวกผีหรือวิญญาณเธอก็น่าจะชินแล้ว แล้วอีกอย่าง นี่มันบ้านรอนนะ ไม่ใช่เพิงโหยหวนซะหน่อย" แฮร์รี่พูดขำๆ "พวกเธอมาทำอะไรกันที่นี่!" เสียงดุๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง เด็กทั้งสองหันไปมอง นายวีสลีย์เดินก้าวยาวๆเข้ามาหา มีสีหน้าตื่นตกใจเล็กน้อย "พวกเธอสองคนมาทำอะไรกันดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้!" "หนูมาเข้าห้องน้ำค่ะ" เฮอร์ไมโอนี่บอก "ผม...เอ่อ.. ผมว่าจะลงไปหาน้ำดื่มหน่อยครับ แต่พอดีชนกับเฮอร์ไมโอนี่เข้าซะก่อน" แฮร์รี่พูดปด "ยังไงก็เถอะ มันไม่เหมาะสมเลยนะ พวกเธอเป็นเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงนะ แล้วอีกอย่าง พวกเธอก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้ว พวกเธอต้องระวังเรื่องนี้กันหน่อยนะ" นายวีสลีย์เตือน "ครับ/ค่ะ" เด็กทั้งสองรับคำ "งั๊นพวกเธอก็ไปนอนได้แล้วล่ะ ไปเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ" นายวีสลีย์บอก แฮร์รี่กลับไปที่เตียง รอนยังคงหลับสนิทอยู่เช่นเดิม เขาคิดที่จะปลุกรอนมาเพื่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แต่คิดอีกที เรื่องนี้ก็ดูไม่มีอะไรสำคัญนัก ที่จริงมันอาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้ เขาจึงล้มตัวลงนอน และค่อยๆหลับไปในที่สุด
รุ่งเช้า ครอบครัววีสลีย์ แฮร์รี่ และเฮอร์ไมโอนี่ ต่างก็วุ่นวายและเสียเวลาไปกับการขนข้าวของใส่รถคาดิแล็กมือสอง แต่ก็นับว่าพวกเขาทำเวลาได้ดีมาก เพราะเมื่อทั้งหมดมาถึงสถานีคิงส์ครอสนั้น เหลือเวลาอีก 25 นาที ก่อนที่รถไฟจะออกเดินทาง พวกเขาค่อยๆ ทยอยกันทะลุผ่านแผงกั้นระหว่างชานชาลาที่เก้าและสิบ เพื่อเข้าไปยังชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่ และช่วยกันขนหีบใส่ของทั้งหกใบขึ้นรถไฟไป แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ เดินหาตู้โดยสารที่ว่าง จนมาพบตู้หนึ่งที่เกือบๆ ท้ายขบวน ทั้งสามจึงตกลงเลือกนั่งที่นี่ "เอาล่ะ ทีนี้ก็เรียบร้อย" รอนพูดขึ้นเมื่อเขาจัดการเอาหีบใส่ของของเฮอร์ไมโอนี่ขึ้นไปวางบนชั้นเรียบร้อยแล้ว "ฉันอยากรู้จังว่าปีนี้เราจะมีอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดแบบไหน" เฮอร์ไมโอนี่เริ่มหัวข้อสนทนา เมื่อรถไฟเริ่มแล่นออกจากชานชาลา "ยังไงก็ได้" รอนยักไหล่ "แต่อย่าให้เหมือนล็อกฮาร์ตเป็นใช้ได้" รอนพูดพลางชำเลืองดูเฮอร์ไมโอนี่ ซึ่งทำเป็นไม่ได้ยินที่รอนพูด "เออ! นี่ ฉันมีอะไรจะเล่าให้ฟัง" แฮร์รี่นึกขึ้นได้ และเล่าเรื่องเมื่อคืนและเมื่อคืนก่อน ให้รอนและเฮอร์ไมโอนี่ฟัง "นายว่าใช่ฟอกซ์ รึเปล่า" รอนถาม "ฉันว่าน่าจะใช่นะ" แฮร์รี่ตอบ "ก็ไม่แน่นะ ฉันไม่คิดว่าจะมีนกฟินิกซ์แค่ตัวเดียวหรอกในโลกนี้น่ะ จากที่ฉันอ่านในหนังสือมา ฉันว่า.." เฮอร์ไมโอนี่ออกความเห็นและกำลังจะบรรยายต่อ แต่ถูกรอนขัดขึ้นเสียก่อน "โอเคๆ ฉันเข้าใจล่ะ นั่นอาจจะใช่ฟอกซ์ หรือไม่ใช่ก็ได้" รอนพูด "ไม่เห็นนายต้องกังวลอะไรเลยนี่ แฮรี่ ไม่เห็นมีอะไรที่น่าจะกวนใจนายเลยนะ" "ไม่รู้ซิ ฉันแค่สงสัยว่านั่นใช่ฟอกซ์รึเปล่า เท่านั้นแหละ" แฮร์รี่หยุดคิด "...ถ้าใช่ มันจะมาทำอะไรแถวบ้านนายตอนดึกๆ นะ.." แฮร์รี่ถามความเห็น "อืม...บางที ดัมเบิลดอร์อาจจะกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ก็ได้นะ" รอนพูด "ใช่ บางทีอาจจะเป็นแผนยับยั้งโวลเดอมอร์...โทษทีรอน" แฮร์รี่รีบเสริมเมื่อเห็นสายตาของรอน "ฉันว่าพวกเราคิดมากเกินไปแล้วล่ะ แต่ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ฉันก็มั่นใจว่าดัมเบิลดอร์ต้องหาทางหยุดยั้งคนที่เธอก็รู้ว่าใครจนได้นั่นแหละ" เฮอร์ไมโอนี่พูดบ้าง "พวกเราน่าจะทำอะไรได้บ้างนะ พวกเราก็โตแล้ว รู้คาถาอะไรๆ ตั้งเยอะ" รอนว่า "อย่างนายน่ะเหรอ จะทำอะไรได้ วีสลีย์....." เสียงยานคางเย้ยหยันที่คุ้นหูดังขึ้น เดรโก มัลฟอยนั่นเอง เขาก้าวเข้ามาในตู้รถไฟพร้อมด้วยลูกสมุนตัวโตแต่สมองลีบ แครบและกอยล์ ขนาบข้างอยู่เช่นเคย "ทำไมพวกเธอจะต้องเข้ามาหาเรื่องพวกเราทุกครั้งเลยนะ!" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างหงุดหงิด "จะให้พวกเราเดินทางไปฮอกวอตส์อย่างสงบสุขบ้างไม่ได้หรือยังไง!" "เธอน่ะ เงียบๆ ไปเลยนะ ยายเลือดสีโคลน!" มัลฟอยตวาด และแฮร์รี่ต้องดึงตัวรอนเอาไว้เพราะเขาตั้งท่าจะกระโจนใส่มัลฟอย "ปล่อยฉัน!" รอนร้อง "ให้ฉันจัดการมันเถอะ ฉันทนไม่ไหวแล้วคราวนี้!" "เอาเลยซิ วีสลีย์" มัลฟอยท้า "ใช่แล้ว..ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับพวกนายเลย ที่ทำเอาไว้เมื่อตอนขากลับเทอมที่แล้วน่ะ.." มันฟอยพูดเสียงอาฆาต แครบและกอยล์ย่างสามขุมเข้ามาพร้อมกับบีบมือดังกรอบแกรบ เมื่อคราวนั่งรถไฟกลับจากฮอกวอตส์เมื่อเทอมที่แล้วนั้น แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ ร่วมด้วยฝาแฝดวีสลีย์ เสกคาถาใส่มัลฟอย แครบ และกอยล์ ตอนที่พวกเขาเข้ามาหาเรื่อง จนทำให้พวกเขาสลบไปตลอดทาง และมีหนวดปลาหมึกงอกออกมาจากหน้า "จะเอาอย่างนั้นก็ได้ มัลฟอย" เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง เฟร็ดนั่นเอง เขาก้าวเข้ามาในตู้ "จะลองดูก็ได้นะ ฉันพนันว่าสารรูปพวกนายคงดูไม่จืดยิ่งกว่าตอนนั้นซะอีก" จอร์จพูด และก้าวเข้ามาข้างในบ้าง มัลฟอยมีท่าทีลังเลเมื่อเห็นว่าพวกของตัวเองมีน้อยกว่า "ไปกันเถอะ ฉันไม่อยากจะแปดเปื้อนกับพวกงี่เง่านี่หรอก" มัลฟอยพูดเสียงเย็นๆ ยานคาง และเดินนำลูกน้องของเขาออกจากตู้โดยสารไป "เธ่อ! นึกว่าจะแน่" รอนตะโกนตามหลังไป "นี่ถ้านายไม่ห้ามไว้นะ ฉันจัดการมันไปแล้ว!" รอนหันมาบ่นกับแฮร์รี่ "เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว พวกเราไปล่ะนะ" จอร์จพูดขึ้น "แต่ถ้ามันกลับมาอีกล่ะก็ เรียกพวกเราได้ทันทีเลยนะ เราอยู่ตู้ถัดไปข้างหลังนายนี่เอง" เฟร็ดเสริม แล้วฝาแฝดก็ออกจากตู้ที่แฮร์รี่อยู่ไป "ทำไมมัลฟอยจะต้องมาหาเรื่องพวกเราทุกครั้งที่นั่งรถไฟไปฮอกวอตส์ด้วยนะ" เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นอย่างหงุดหงิดกว่าเดิม "พวกชอบหาเรื่องไง ถ้าไม่ได้ถากถางใครสักหนสองหนต่อวันแล้วจะนอนไม่หลับ" รอนพูดอย่างหงุดหงิดยิ่งกว่า "แต่ทำไมมัลฟอยถึงยังมาเรียนอยู่ได้อีกนะ ดัมเบิลดอร์น่าจะจัดการไล่มันออกไปได้แล้ว ก็รู้อยู่ว่าพ่อมันเป็นพวกศาสตร์มืด เป็นผู้เสพความตาย!" รอนสงสัย "ก็ยังไม่มีหลักฐานอะไรนี่ นอกจากคำพูดของฉัน นายมัลฟอยก็คงยังตบตาคนอื่นๆ ได้อยู่แหละ ฉันกลัวแค่ว่าเขาอาจจะมีแผนร้ายอะไรหรือเปล่า" แฮร์รี่ออกความเห็น "อย่าให้พวกนั้นทำให้เสียบรรยากาศมากไปกว่านี้เลย" เฮอร์ไมโอนี่บอกเพื่อนทั้งสอง "อ่ะ! นั่น ฉันว่าเสียงรถขายอาหารล่ะ ไปดูดีกว่า ฉันหิวจะแย่แล้ว" แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่จึงออกไปที่ทางเดิน พวกเขาซื้อเค้กหม้อใหญ่และขนมต่างๆ มากมาย และกินกันอย่างสนุกสนาน ทำให้ลืมเรื่องมัลฟอยไปได้ "นี่แฮร์รี่ นายยังไม่ได้ลองช็อกโกแลตที่ฉันให้นายเลยนี่ เอามาลองกันดีกว่า" รอนเสนอ แฮร์รี่เห็นด้วย และหยิบช็อกโกแลตออกมาจากหีบ มีเฮอร์ไมโอนี่ที่มีสีหน้าไม่ค่อยเห็นด้วยนัก "ไม่เป็นไรหรอกน่า แปลงเป็นสัตว์เล็กๆ ก็ได้นี่ อย่างหนูหรือกบ อะไรแบบนี้ ไม่มีใครรู้หรอก" รอนบอก "มีซิรอน ฉันเป็นพรีเฟ็คนะ อย่าลืม" เฮอร์ไมโอนี่เตือนความจำ "เออใช่! นั่นซิ แล้วทำไมเธอไม่ไปนั่งที่ตู้ของพรีเฟ็คล่ะ" รอนแหย่ ทำหน้าตาล้อเลียน "ไม่จำเป็นซะหน่อย" เฮอร์ไมโอนี่เถียง "อยากทดลองหน่อยมั๊ยเฮอร์ไมโอนี่" แฮร์รี่เสนอ เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้าทันที แฮร์รี่เปิดกล่องช็อกโกแลตดู รอนกระตือรือร้นเข้ามาและหยิบช็อกโกแลตขึ้นมาอันหนึ่ง "ลองดูน่าเฮอร์ไมโออนี่ นี่ไง! รูปกระต่าย เธอจะกลายเป็นกระต่ายน่ารักขนปุยนะ ลองดูเถอะ" รอนพยายามชักชวน แฮร์รี่และรอนพยายามเกลี้ยกล่อมเฮอร์ไมโอนี่อยู่นาน ในที่สุดเฮอร์ไมโอนี่ก็ใจอ่อน "ถ้าเป็นกระต่ายก็ยังโอเคล่ะนะ" เฮอร์ไมโอนี่ว่า และเอาช็อกโกแลตใส่ปากอย่างหวาดๆ เล็กน้อย เมื่อเฮอร์ไมโอนี่กลืนช็อกโกแลตเข้าไปแล้ว เด็กทั้งสามรอคอยผลอย่างใจจดใจจ่อ รอนบอกว่า มันต้องใช้เวลานิดหน่อย และแล้วเฮอร์ไมโอนี่ก็เริ่มมีอาการเปลี่ยนแปลง ร่างกายของเธอเริ่มหดเล็กลง ขนสีน้ำตาล(เหมือนสีผมของเธอ) เริ่มขึ้นตามแขน ขา และใบหน้า ใบหูงอกยาวขึ้น ภาพแบบนี้แฮร์รี่เคยเห็นมาแล้ว ตอนที่เพ็ตติกรูว์ถูกบังคับให้แสดงตัว(เพียงแต่ตอนนี้กลับกัน) ในที่สุด เฮอร์ไมโอนี่ก็กลายเป็นกระต่ายโดยสมบูรณ์ แต่เธอเป็นกระต่ายที่ดูประหลาดมาก เพราะขนของเธอฟองฟูเกินเหตุ ไม่ต่างไปจากผมของเธอตอนเป็นมนุษย์ รอนหัวเราะกับกระต่ายขนฟูเกินพอดีตัวนี้ และแฮร์รี่ก็สังเกตเห็นว่ากระต่ายมองดูรอนด้วยสายตาขุ่นเขียว ไม่ผิดจากสายตาของเฮอร์ไมโอนี่ตอนเป็นมนุษย์เช่นกัน รอนเอื้อมมือไปอุ้มกระต่ายขึ้นมาวางบนตักและลูบขนนุ่มฟูเล่น "ตอนเป็นกระต่ายนี่ก็น่ารักดีนะ อย่างน้อยก็พูดมากเหมือนตอนเป็นคนไม่ได้" รอนว่า แฮร์รี่และรอนหัวเราะ วินาทีต่อมา รอนก็ต้องร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อกระต่ายกัดนิ้วของเขา "โอ๊ย! ขอโทษ ฉันล้อเล่นน่ะ" รอนรีบแก้ตัวกับกระต่าย "รอน ฉันว่านายวางเฮอร์ไมโอนี่บนที่นั่งดีกว่า อีกเดี๋ยวเขาก็จะกลับเป็นคนแล้ว คงจะแปลกๆนะ ถ้าเขากลายเป็นคนแล้วมานั่งอยู่บนตักนาย" แฮร์รี่เสนอ "อ้อ...จริงด้วย" รอนพูด ใบหน้าเริ่มมีสีออกชมพู "ใช่ๆ ฉันลืมไป" ว่าแล้วเขาก็วางกระต่ายลงบนที่นั่งข้างๆ ตัว และถ้าแฮร์รี่ดูไม่ผิด เขารู้สึกว่าหน้าของกระต่ายก็มีสีเลือดมากขึ้นกว่าปกติด้วย ไม่กี่วินาทีต่อมา เฮอร์ไมโอนี่ก็กลับเป็นคนตามเดิม แฮร์รี่รู้สึกว่ารอนกับเฮอร์ไมโอนี่มีท่าทีเงอะงะยังไงบอกไม่ถูก "ฉันว่าเรามาลองแบบอื่นกันบ้างดีกว่า" แฮร์รี่เสนอ เมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองไม่ยอมพูดจา รอนและเฮอร์ไมโอนี่(ซึ่งรู้สึกสนุกกับการแปลงร่างแล้ว) เห็นด้วย ทั้งสามคนจึงสนุกสนานกับการกินขนมและทดลองช็อกโกแลตกันอีกคนละอันสองอัน พวกเขาเลือกสัตว์ตัวเล็กๆ เพื่อที่จะได้ไม่เป็นที่สังเกตเห็น "เพิ่งรู้นะว่าเป็นกบแล้วรู้สึกยังไง" รอนบอก หลังจากที่เขาแปลงร่างเป็นกบไปเมื่อนาทีก่อน "ถ้าฉันต้องไปไหนมาไหนด้วยการกระโดดแบบนี้ไปตลอดล่ะก็ ฉันไม่ขอเกิดเป็นกบเด็ดขาดเลย ."