บทที่ 4 อาจารย์ป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคนใหม่
Story By :Holmes
รถไฟด่วนฮอกวอตส์ค่อยๆ แล่นเข้าเทียบชานชาลาสถานีฮอกมี้ดส์ เด็กๆ ทยอยลงจากรถไฟ แฮร์รี่มองดูพวกเด็กๆ ปีหนึ่งท่าทางตื่นๆ ที่มองไปรอบๆ และพวกเด็กๆปีสองปีสามที่หัวเราะหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน เขารู้สึกว่าพวกนั้นช่างดูเด็กเหลือเกิน และแทบไม่อยากจะเชื่อว่าตอนที่เขาอายุเท่านั้น เขาผ่านเรื่องราวที่ไม่น่าเชื่อเหล่านั้นมาได้อย่างไร "เจอกันที่งานเลี้ยงนะ แฮร์รี่!" แฮกริดส่งเสียงผ่านกลุ่มเด็กปีหนึ่งที่เขากำลังต้อนให้มารวมกลุ่มกันเพื่อนั่งเรือบดไปยังปราสาทฮอกวอตส์ ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่เด็กปีหนึ่งต้องทำทุกๆ ปี "ครับ!" แฮร์รี่ตะโกนกลับไป และเดินไปนั่งบนรถม้าที่ไร้ม้าและคนขับคันเดียวกับ รอน เฮอร์ไมโอนี่ และเนวิลล์ มุ่งสู่ปราสาท ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินขึ้นบันไดหินไปยังปราสาท ศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็เดินก้าวยาวๆ ตรงมาหาพวกเขา สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังอย่างเคย บ่งบอกว่ามีเรื่องสำคัญอะไรสักอย่าง "พอตเตอร์ เกรนเจอร์ เธอสองคนตามฉันไปที่ห้องทำงานก่อนนะ ฉันมีเรื่องต้องพูดกับพวกเธอ" "ครับ/ค่ะ" เด็กทั้งสองรับคำและเดินตามศาสตราจารย์มักกอนนากัลไป "งั๊นฉันไปรอที่งานเลี้ยงนะ!" รอนตะโกนบอกกับเพื่อนทั้งสอง และโดนสายตาดุของศาสตราจารย์มักกอนนากัลตอบกลับมา เขาจึงเดินจ๋อยๆ ไปสู่ห้องโถงกลางกับเนวิลล์ แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่เดินตามศาสตราจารย์มักกอนนากัลมาเงียบๆ จนถึงห้องทำงานของเธอ แฮร์รี่ต้องประหลาดใจที่พบว่านักกีฬาควิดดิชบ้านกริฟฟินดอร์อยู่กันครบทีม พร้อมด้วยมาดามฮูซ "เอาล่ะ มากันครบแล้วนะ" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดขึ้นหลังจากปิดประตูห้องทำงานของเธอเรียบร้อยแล้ว "ทีนี้เราจะได้จัดการให้เสร็จกันไปเสียที" "อะไรเหรอครับอาจารย์" แฮร์รี่ถามขึ้นด้วยความงุนงงสงสัย "ก็เรื่องกัปตันทีมควิดดิชคนใหม่ไงพอตเตอร์" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลตอบด้วยเสียงจริงจัง "เอาล่ะ พวกเธอทุกคนในทีมมีความเห็นยังไงบ้าง" ศาสตราจารย์หันไปพูดกับทุกคน "พวกเราตกลงกันแล้วว่าน่าจะให้แฮร์รี่เป็นกัปตันทีมคนใหม่ค่ะ" แองเจลิน่า จอห์นสัน นักเรียนหญิงชั้นปีที่เจ็ด ซึ่งเล่นในตำแหน่งเชสเซอร์พูดขึ้น "พวกเราตกลงกันแล้วระหว่างที่อาจารย์ไปตามแฮร์รี่มา" "คุณคิดว่ายังไงมาดามฮูซ" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลหันไปถามมาดามฮูซ "ดิฉันเห็นด้วยค่ะ พอตเตอร์มีคุณสมบัติครบถ้วนสำหรับตำแหน่งนี้" มาดามฮูซตอบ "เอาล่ะ เป็นอันจบเรื่องล่ะนะ พอตเตอร์ ต่อไปนี้เธอเป็นกัปตันทีมของกริฟฟินดอร์แล้วนะ เธอต้องนำทีมเราสู่ถ้วยควิดดิชในปีนี้ให้ได้ล่ะ" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดกับแฮร์รี่ "พอตเตอร์! นี่เธอฟังอยู่หรือเปล่า!" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลดุ แฮร์รี่กำลังมึนงง อยู่ๆ เขาก็ได้เป็นกัปตันทีมโดยที่เขายังไม่ทันได้อ้าปากพูดเลยสักคำเดียว "เอ่อ...ครับ" แฮร์รี่รับอย่างงงๆ "ดีแล้ว เอาล่ะ ฉันต้องขอให้พวกเธอออกไปก่อน มาดามฮูซต้องพูดกับพวกเธอเรื่องการคัดตัวคีปเปอร์คนใหม่ด้วย และฉันมีเรื่องต้องพูดกับเกรนเจอร์" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลบอก และแฮรี่ก็เดินตามคนอื่นๆ ออกไป "พอตเตอร์ สำหรับเรื่องการคัดตัวคีปเปอร์คนใหม่" มาดามฮูซบอกกับแฮร์รี่เมื่อออกจากห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัลมาแล้ว พร้อมกับดึงม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาและคลี่มันออกให้แฮร์รี่ดู "นี่เป็นใบประกาศเรื่องการคัดตัว ฉันอยากให้เธอเอาไปติดที่ห้องนั่งเล่นรวมบ้านของเธอ วันเวลาการคัดตัวระบุไว้หมดแล้ว ฉันจองสนามไว้สำหรับการคัดตัวนักกีฬาของแต่ละบ้านไว้คนละวันกัน เพื่อไม่ให้ทีมของบ้านอื่นๆ เข้ามาดูการคัดตัวได้ เพื่อความยุติธรรมน่ะ จริงมั๊ย" "ครับ แล้ว...เอ่อ...ผมต้องทำอะไรอีกครับ" แฮร์รี่ถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ "เธอก็ต้องทำการคัดเลือกน่ะซิ" มาดามฮูซขมวดคิ้วใส่แฮร์รี่ราวกับว่าเขาถามอะไรไม่เข้าท่า "เธอต้องเป็นคนกำหนดวิธีการคัดเลือกเอง แล้วเธอก็ต้องเป็นคนตัดสินใจว่าจะเลือกใคร เธอเข้าใจนะ พอตเตอร์" "ผมต้อง...ทำคนเดียวเลยเหรอครับ" แฮร์รี่รู้สึกว่าเขาเริ่มมีภาระหน้าที่หนักซะแล้ว "ความจริงแล้วมันเป็นหน้าที่ของกัปตันทีมโดยตรงนะ แต่ถ้าเธอจะให้เพื่อนๆ ในทีมช่วยกัน มันก็ไม่ผิดอะไรหรอก" มาดามฮูซตอบ "ไม่ล่ะแฮร์รี่ เรายกหน้าที่ให้นายนะ" เฟร็ดรีบพูดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตบบ่าแฮร์รี่เบาๆ และส่งยิ้มให้ "อะไรกันเฟร็ด!" อลิเซีย สพินเน็ต เชสเซอร์อีกคนพูดกับเฟร็ด "เราทุกคนจะช่วยแฮร์รี่ ใช่มั๊ย?" เธอทำตาดุใส่เฟร็ด "ไม่เป็นไร อลิเซีย ฉันจะลองคิดดูก่อน แล้วฉันค่อยมาถามความเห็นพวกเธอ โอเคมั๊ย" แฮร์รี่รีบบอก "เป็นอันตกลงเรียบร้อยนะ" มาดามฮูซพูดขึ้น แล้วส่งม้วนกระดาษให้แฮร์รี่ "แล้วฉันจะไปดูการคัดตัวด้วย ทำให้ดีๆ นะพวกเธอ" พูดจบ มาดามฮูซก็เดินแยกไปยังห้องโถงกลาง "ไปกันเถอะแฮร์รี่ งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว" จอร์จบอกแฮร์รี่ "พวกนายไปกันก่อนเถอะ ฉันคิดว่าจะรอเฮอร์ไมโอนี่นะ" แฮร์รี่ตอบ คนอื่นๆ ในทีมจึงเดินกลับไปที่ห้องโถงกลาง แฮร์รี่จึงยืนอยู่คนเดียวหน้าห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัล ครู่หนึ่ง เฮอร์ไมโอนี่ก็เดินออกมาพร้อมกับศาสตราจารย์มักกอลนากัล "อ้าว! พอตเตอร์ ยังไม่ไปร่วมงานเลี้ยงอีกเหรอ" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "ผมรอเฮอร์ไมโอนี่น่ะครับ" แฮร์รี่ตอบ "งั๊นหรือ เอาล่ะ เราควรไปที่ห้องโถงกันได้แล้วนะ งานเลี้ยงคงเริ่มแล้ว" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูด และเดินนำเด็กทั้งสองไป เมื่อถึงห้องโถงกลาง แฮร์รี่พบว่าการคัดสรรได้จบไปแล้ว และงานเลี้ยงได้เริ่มไปแล้วครู่หนึ่ง ทุกโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศที่ถูกส่งขึ้นมา ศาสตราจารย์มักกอนนากัลแยกไปนั่งที่โต๊ะอาจารย์ แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่เดินไปนั่งที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ข้างๆ รอน "มีเรื่องอะไรหรือ?" รอนถามเมื่อพวกเขานั่งลงแล้ว "อาจารย์ให้ฉันเป็นกัปตันทีมคนใหม่น่ะ" แฮร์รี่ตอบ รอนไม่ประหลาดใจเท่าใดนัก "แล้วเธอล่ะ?" รอนหันไปถามเฮอร์ไมโอนี่ "อ๋อ เรื่องหน้าที่ของพรีเฟ็คน่ะ แล้วก็รหัสเข้าบ้านใหม่ของเทอมนี้" เฮอร์ไมโอนี่ตอบและหันไปตักสเต็กเนื้อแกะใส่จานของเธอ "แล้วรหัสใหม่คืออะไรล่ะ" รอนถาม "ไม่บอกหรอก" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ "ไว้รู้พร้อมทุกคนที่หน้ารูปภาพซิ" พูดจบเธอก็หันไปจัดการกับมันฝรั่งทอด "เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องเคร่งเลย" รอนหันมาบ่นกับแฮร์รี่ "บอกหน่อยก็ไม่ได้ เออ! แฮร์รี่ ดูที่โต๊ะอาจารย์ซิ อาจารย์คนใหม่ล่ะ" รอนพยักเพยิดไปทางโต๊ะอาจารย์ แฮร์รี่ไล่สายตาไปตามโต๊ะอาจารย์ และเห็นอาจารย์คนใหม่ซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตายุ่งอยู่กับอาหารในจานของเธอ เธอเป็นหญิงชราที่ดูแล้วคงอายุไม่ห่างจากดัมเบิลดอร์สักเท่าไหร่ "อาจารย์ชื่ออะไรน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่หันมาถาม "ศาสตราจารย์ฟิกก์" รอนตอบ "อาราเบลล่า ฟิกก์..." แฮร์รี่หันไปมองที่โต๊ะอาจารย์อีกครั้ง แล้วเขาก็ต้องสำลักซุปที่เขาเพิ่งตักเข้าปากเมื่อเขาเห็นใบหน้าของศาสตราจารย์ฟิกก์ที่เงยหน้าขึ้นมาอย่างชัดๆ เขาว่าแล้วเชียวว่าเธอดูคุ้นตาอย่างประหลาด "นั่นมันมิสซิสฟิกก์นี่!" แฮร์รี่บอกเพื่อนทั้งสองอย่างตื่นเต้น "เธอรู้จักหรือแฮร์รี่?" เฮอร์ไมโอนี่ถาม "ใช่น่ะซิ!" แฮร์รี่ตอบ "เธอคือคนที่ฉันไปอยู่ด้วยตอนที่พวกเดอสลีย์ไม่อยู่บ้านไงล่ะ!" "จริงหรือแฮร์รี่!" รอนร้องขึ้น "นี่มันจะบังเอิญเกินไปแล้วนะ" "ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอเป็นแม่มด!" แฮร์รี่พูดต่อ "ฉันคิดมาตลอดว่าเธอเป็นแค่หญิงชราสติไม่ค่อยดีคนนึงเท่านั้น" "มันไม่ธรรมดาแล้วล่ะแฮร์รี่ ดัมเบิลดอร์ต้องเป็นคนจัดการเรื่องนี้แน่ๆ ตอนที่ให้นายไปอยู่ที่บ้านเดอสลีย์น่ะ" รอนออกความเห็น "พวกเธอจะสงสัยไปทำไมกันนะ" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างเบื่อหน่าย "ยังไงตอนนี้เขาก็มาเป็นอาจารย์ของพวกเราแล้ว อยากรู้ก็ไว้ถามเขาซิ ไม่เห็นจะยาก" "จริงของเธอ หลังงานเลี้ยงฉันจะไปถามเขาล่ะ" แฮร์รี่บอก เขายังคงมองอยู่ที่โต๊ะอาจารย์สักครู่ ก่อนที่จะหันมาสนใจกับอาหารชั้นเลิศที่อยู่ตรงหน้าแทน
หลังงานเลี้ยง แฮร์รี่และรอนรีบตรงไปที่โต๊ะอาจารย์ ขณะที่เฮอร์ไมโอนี่เรียกเด็กปีหนึ่งของบ้านกริฟฟินดอร์ให้มารวมกัน เพื่อพาไปยังหอคอยบ้านกริฟฟินดอร์ "มิสซิสฟิกก์ครับ เอ่อ..ไม่ใช่ซิ ขอโทษครับ ศาสตราจารย์ฟิกก์" แฮร์รี่ตรงเข้าไปหาศาสตราจารย์ฟิกก์ ศาสตราจารย์ฟิกก์หันหน้ามายิ้มให้เด็กทั้งสองอย่างช้าๆ แฮร์รี่รู้สึกเธอช่างดูแตกต่างจากมิสซิสฟิกก์ที่เขาเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง ศาสตราจารย์ฟิกก์ให้บรรยากาศที่ดูจริงจังเคร่งขรึมคล้ายศาสตราจารย์มักกอนนากัล แต่ก็มีความใจดีและแววตาที่ดูสนุกสนานอ่อนโยนอย่างศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ "ว่าไงจ๊ะ?" ศาสตราจารย์ฟิกก์ถาม "คือว่า ผม...เอ่อ...ผมตกใจมากเลยครับ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณเป็นแม่มด ตลอดเวลาที่ผม...." แฮร์รี่ละล่ำละลัก "ไม่มีอะไรมากหรอกจ๊ะ" เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มใจดีมาให้ "ฉันแค่ทำตามหน้าที่.." ยังไม่ทันที่ศาสตราจารย์ฟิกก์จะพูดอะไรต่อไป เฮอร์ไมโอนี่ก็เข้ามาขัดเสียก่อน "ขอโทษค่ะศาสตราจารย์" เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้น "แฮร์รี่ รอน! พวกเราจะไปกันแล้วนะ!" แฮร์รี่หันไปมอง และเห็นเด็กนักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์กำลังทยอยเดินออกจากห้องโถงกันไปกลุ่มใหญ่ "เอาไว้คุยเรื่องนี้กันทีหลังก็ได้จ๊ะ เรามีเวลาเจอกันอีกหลายเทอม" ศาสตราจารย์ฟิกก์บอกอย่างใจดี "พวกเธอควรจะไปพักผ่อนกันได้แล้วนะคืนนี้ เดินทางมาคงจะเหนื่อย" "ครับ" แฮร์รี่รับคำ แล้วแฮร์รี่กับรอนก็เดินไปรวมกลุ่มกับเด็กกริฟฟินดอร์คนอื่นๆ ขึ้นบันไดมุ่งสู่หอบ้านกริฟฟินดอร์ โดยมีเฮอร์ไมโอนี่เดินนำพวกเด็กนักเรียนไปจนถึงรูปภาพสุภาพสตรีอ้วน "รหัสเข้าบ้านคือ เอลฟ์ประจำบ้าน" เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนบอกให้ทุกๆ คนได้ยิน และรูปภาพก็เหวี่ยงออก เฮอร์ไมโอนี่ยืนอยู่ข้างรูปภาพ รอให้พวกเด็กๆ ปีหนึ่งเข้าไปยังห้องนั่งเล่นบ้านกริฟฟินดอร์ก่อน "เธอยังไม่เลิกเรื่อง สรรสอ นี่อีกหรือ" รอนถามเมื่อเขาเดินมาถึงเฮอร์ไมโอนี่ "ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเป็นคนตั้งย่ะ! ไม่ใช่ฉัน" เฮอร์ไมโอนี่ตอบอย่างหงุดหงิด และรอนก็หัวเราะขำไปตลอดทางจนเดินเข้าไปยังห้องนั่งเล่นรวม เด็กทุกคนเหนื่อยอ่อนเต็มที พวกเดินขึ้นหอนอนของตนเอง แฮร์รี่และรอนเข้าไปยังหอนอนที่มีป้ายเขียนไว้ว่า ปีห้า และล้มตัวลงนอนหลับสนิทอย่างรวดเร็วบนเตียงของพวกเขาในคืนแรกของเทอมนี้ โดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่าวัตถุที่ส่องแสงสีทองบินผ่านปราสาท
เช้าวันแรกของเทอม แฮร์รี่ตื่นเช้าเป็นพิเศษเพื่อเอาประกาศการคัดเลือกนักกีฬาควิดดิชมาติดบริเวณห้องนั่งเล่นรวมบ้านกริฟฟินดอร์ "นายตื่นมาทำอะไรแต่เช้าน่ะ แฮร์รี่" รอน ซึ่งเดินงัวเงียลงมาจากหอนอนถาม "ก็นี่ยังไงล่ะ" แฮร์รี่ตอบ พลางใช้นิ้วหัวแม่มือชี้ไปยังประกาศที่เพิ่งติดไป "ไหน?" รอนขยี้ตาเพื่อให้สามารถอ่านประกาศได้ชัดๆ "ว้าว! แฮร์รี่ นายคิดว่ายังไงถ้าฉันจะสมัครน่ะ!" "ก็ดีซิ นายจะได้มาเล่นกับฉันไง" แฮร์รี่ตอบอย่างกระตือรือร้น "ฉันว่ามันไม่ค่อยดีนะแฮร์รี่ รอน..." เสียงของเฮอร์ไมโอนี่ดังขึ้นด้านหลังของพวกเขา "ทำไมล่ะ?" แฮรืรี่ขมวดคิ้วถาม รอนมีสีหน้าออกจะเคืองๆ "ก็ถ้ารอนได้เป็นคีปเปอร์ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพราะฝีมือของเขาก็เถอะ แต่คนอื่นๆ จะคิดยังไงล่ะแฮร์รี่ ฉันเข้าใจว่าเธอต้องเป็นคนตัดสินใช่มั๊ย?" เฮอร์ไมโอนี่ถาม "ก็...ก็ใช่น่ะ..." แฮร์รี่รับ รอนมีสีหน้าสลดลง "จริงอย่างที่เฮอร์ไมโอนี่ว่าล่ะ แฮร์รี่..." รอนพูดเสียงเนือยๆ อย่างยอมรับความจริง "ใครๆ ก็คงคิดว่านายเข้าข้างฉัน คิดว่าฉันใช้เส้นสาย อะไรทำนองนั้น นี่ยังไม่นับว่าฉันมีพี่ชายอีกสองคนอยู่ในทีมด้วยอีกนะ" "แต่...ถ้านายมีฝีมือจริงๆ ใครจะว่าก็ช่างเขาซิ" แฮร์รี่บอก "ฉันว่าอย่าดีกว่า.." รอนพูดอย่างจนปัญญา "แค่นี้ฉันก็โดนมัลฟอยดูถูกเรื่องครอบครัวฉันจะแย่แล้ว ถ้าฉันต้องทนฟังหมอนั่นถากถางเรื่องใช้เส้นสายเข้าทีมควิดดิชอีก ฉันคงต้องมีเรื่องกับมันแน่ๆ แล้วฉันก็ไม่อยากให้คนในบ้านกริฟฟินดอร์มองฉันแปลกๆด้วย...เอาเถอะน่า แฮร์รี่..." รอนพูดเมื่อเห็นแฮร์รี่มีท่าทีรู้สึกผิด "ไม่ใช่ความผิดของนายซะหน่อย นายเล่นควิดดิชได้เยี่ยมมาก และนายก็เหมาะสมกับตำแหน่งกัปตันทีมมาก ยังไงฉันก็ชอบดูนายเล่นในสนามมากกว่าอยู่ดีล่ะ" แฮร์รี่รู้ว่ารอนพยายามพูดให้เขารู้สึกดีขึ้น นั่นคงเพราะเขาไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดใจกันเหมือนเมื่อปีที่แล้วอีก แต่ยังไงแฮร์รี่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีที่การที่เขาเป็นเพื่อนสนิทกับรอน ทำให้รอนหมดโอกาส "ลงไปกินข้าวกันดีกว่า ฉันหิวจะแย่แล้ว" เฮอร์ไมโอนี่ชวนเพื่อนทั้งสอง และทั้งหมดก็เดินไปยังห้องโถงกลางด้วยกัน
"ชั่วโมงแรกเรียนอะไรน่ะ" รอนถามเฮอร์ไมโอนี่ทันทีที่เธอไปรับตารางสอนมาจากศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่โต๊ะอาหารเช้า "วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ "เยี่ยมเลย!" รอนร้องขึ้น "นายจะได้ถามอาจารย์ไง เรื่องที่เขาไปอยู่ที่ซอยพรีเว็ตได้ยังไง" "ไม่ใช่ซะหน่อย เธออยู่ห่างไปสองซอยต่างหาก" แฮร์รี่แก้ "นั่นล่ะๆ ก็คล้ายๆกันนั่นแหละ ปัญหาคือ ทำไมเธอถึงไปอยู่แถวนั้น" รอนเปิดประเด็น "บางทีอาจจะแค่บังเอิญก็ได้" แฮร์รี่ออกความเห็น "ไม่หรอก...ฉันว่า...เธอต้องไปคุ้มกันนายแน่ๆ แฮร์รี่ คอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ ดัมเบิลดอร์ต้องเป็นคนบอก....." รอนเสนอความคิด "จะยังไงก็แล้วแต่ ตอนนี้เขาก็มาเป็นอาจารย์อยู่ที่นี่แล้ว และดัมเบิลดอร์ก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาคงไม่ได้ตามมาคุ้มกันเธอถึงที่นี่หรอกนะ จริงมั๊ย?" เฮอร์ไมโอนี่ว่า "ช่างเถอะ ยังไงฉันก็จะถามเขาแน่ หลังเลิกเรียน..." แฮร์รี่บอก และจัดการกับอาหารเช้าของเขาต่อไป
"สวัสดีจ๊ะเด็กๆ" ศาสตราจารย์ฟิกก์เอ่ยทักทายชั้นเรียนทันทีที่เธอก้าวเข้ามาในห้อง ศาสตราจารย์ฟิกก์กวาดสายตามองไปรอบๆห้องอย่างช้าๆ เด็กนักเรียนทุกคนต่างตื่นเต้นที่จะได้เรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดจากอาจารย์คนใหม่ พวกเขาออกจะตื่นเต้น เพราะทุกๆ ปี อาจารย์แต่ละคนมีวิธีการสอนที่ไม่ซ้ำกันเลย และอาจารย์ที่สอนวิชานี้ที่พวกเขาชอบมากที่สุดก็คงจะเป็นศาสตราจารย์ลูปิน "ฉันคิดว่าเราควรจะทำความรู้จักกันก่อน" ศาสตราจารย์ฟิกก์พูดอย่างนุ่มนวล พลางหยิบรายชื่อนักเรียนออกมา และเริ่มขานชื่อทีละคน "เอาล่ะ ทีนี้ฉันก็รู้จักพวกเธอแล้ว" เธอพูดเมื่อขานชื่อจบ "ทีนี้พวกเธอก็ควรจะรู้จักฉันบ้าง อย่างที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ได้แนะนำไปแล้วที่งานเลี้ยงเมื่อคืน ฉัน..ศาสตราจารย์อาราเบลล่า ฟิกก์" เธอหยุดเว้นจังหวะนิดหนึ่ง เด็กๆ รอฟัง "หลายปีมาแล้วที่ฉันห่างหายไปจากชุมชนพ่อมดแม่มด หลายๆ คนคิดว่าฉันตายไปแล้วด้วยซ้ำ บางคนก็ว่าว่าฉันถูกพวกพ่อมดศาสตร์มืดฆ่าตายไปแล้ว..." เด็กหลายคนดูจะงุนงงและตกใจกับการแนะนำตัวเองที่เปิดเผยและน่าตระหนกอย่างนี้ "ฉันเคยสอนอยู่ที่นี่มาก่อน แต่นั่นก็หลายสิบปีมาแล้ว และเมื่อเกิดพ่อมดศาสตร์มืดขึ้นมากมาย กระทรวงจึงขอให้ฉันไปปฏิบัติหน้าที่อื่นแทน ทำให้ฉันต้องไปเป็นมือปราบมารอยู่หลายปีทีเดียว..." แฮร์รี่ออกจะทึ่ง เขาได้เรียนรู้วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่น่าตื่นเต้นเมื่อปีที่แล้วจากศาสตราจารย์มูดดี้ ซึ่งเคยเป็นมือปราบมารมาก่อน แม้ว่านั่นจะไม่ใช่มูดดี้ตัวจริงก็เถอะ "จากนั้นฉันก็ออกไปใช้ชีวิตโดดเดี่ยวระยะหนึ่ง จนเมื่อหน้าร้อนที่ผ่านมา ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ขอให้ฉันกลับมาสอน เพราะว่าตำแหน่งนี้ว่างอยู่ และหาคนที่อยากจะมาสอนได้ยาก เพราะเหตุนี้ ฉันจึงมาที่นี่ และจะมาสอนพวกเธอถึงวิธีการรับมือกับศาสตร์มืดทั้งหลาย และฉันหวังว่าพวกเธอจะทำได้ดีนะ" ศาสตราจารย์ฟิกก์จบการแนะนำตัวของเธอ และเริ่มเปิดหนังสือ "เอาล่ะ เริ่มเรียนกันดีกว่า ฉันพบว่าพวกเธอได้เรียนรู้เรื่องสัตว์ร้ายที่มีภัยมาพอสมควรแล้ว และก็ได้เรียนคาถาที่ร้ายแรงมาบ้าง แม้ว่าจะไม่สมควรก็เถอะ ดังนั้นฉันคิดว่า เราควรจะมาเรียนในส่วนที่ขาดหายไปนะ ในเทอมแรกนี้เราจะมาเรียนเรื่องสัตว์มีภัยที่อันตรายมากยิ่งขึ้นกันก่อน เอาล่ะเปิดหนังสือไปที่หน้า 53..." ชั้นเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดในปีนี้ค่อนข้างดีทีเดียว พวกเขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับสัตว์อันตรายที่กระทรวงเวทมนตร์จัดไว้ในประเภท XXXXX และวิธีรับมือกับมัน หรืออย่างน้อยก็เอาตัวรอดจากสัตว์เหล่านี้ ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาคงไม่มีโอกาสได้ทดลองปฏิบัติจริง เพราะมันอันตรายมากเกินไป เมื่อกริ่งหมดชั่วโมงดังขึ้น เด็กๆ ต่างเก็บกระเป๋าของตัว("โชคดีจริงๆ! อาจารย์ไม่สั่งการบ้าน" รอนกระซิบอย่างยินดีกับแฮร์รี่) แฮร์รี่รีบเก็บกระเป๋าและเดินไปหาอาจารย์ที่โต๊ะ "อาจารย์ครับ..." แฮร์รี่พูดขึ้น "ว่าไงจ๊ะ" ศาสตราจารย์ฟิกก์ตอบเสียงเอ็นดู "ผมมีเรื่องอยากจะถามครับ" แฮร์รี่บอก "ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าเธออยากจะถามเรื่องอะไร..." ศาสตราจารย์ตอบ "หรือครับ? ถ้าอย่างนั้น..." แฮร์รี่พูดต่อ "แล้วฉันก็รู้ว่าเธอต้องอกแตกตายแน่ถ้าฉันไม่ตอบเธอ แต่...แฮร์รี่..." ศาสตราจารย์ฟิกก์บอกอย่างนุ่มนวลพร้อมกับเอื้อมมือมาจับไหล่ของเขา "เรื่องมันยาวมากเลยจ๊ะ เด็กน้อย... ฉันไม่คิดว่าพูดที่นี่จะสะดวกหรอกนะ เอาอย่างนี้เป็นไง บ่ายวันศุกร์เธอว่างไม่ใช่หรือ? ฉันเองก็ไม่มีสอนพอดี เธอไปหาฉันที่ห้องทำงานแล้วกัน แล้วฉันจะตอบทุกอย่างที่เธออยากรู้ เท่าที่ฉันจะตอบได้ โอเคมั๊ยจ๊ะ" "ได้ครับ..." แฮร์รี่รับคำ "เอ่อ...แต่ผมขอถามอะไรสั้นๆ... ได้มั๊ยครับ?" แฮร์รี่ถาม "อะไรจ๊ะ?" "เจ้า...สโนว์อี้ ทิปเปิ้ล และทัฟฟี เป็นยังไงบ้างครับ..." แฮร์รี่ยิ้ม ศาสตาจารย์ฟิกก์ก็ยิ้มกว้างให้แฮร์รี่เช่นกัน