บทที่ 5 การคัดเลือก
Story By :Holmes
เมื่อถึงบ่ายวันศุกร์ที่แฮร์รี่นัดกับศาสตราจารย์ฟิกก์ไว้ว่าจะคุยกันถึงเรื่องที่ค้างขาในใจของเขา เขาตกลงที่จะไปคนเดียว เพื่อที่อาจารย์จะได้เล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟังได้อย่างไม่ลำบากใจ เขาตรงไปที่ห้องทำงานของเธอ และเคาะประตู "เข้ามาได้จ๊ะ" เสียงศาสตราจารย์ฟิกก์ตอบกลับมา แฮร์รี่ก้าวเข้าไปในห้องทำงานของอาจารย์ เขาพบว่ามันได้รับการตกแต่งในสไตล์ที่เรียบง่าย ทว่า ดูน่าเกรงขามราวกับว่ามีพ่อมอแม่มดนับสิบคนยืนจ้องมองเขาอยู่ "นั่งสิจ๊ะ..." ศาสตราจารย์บอกเขาอย่างนุ่มนวล แฮร์รี่นั่งลงพลางมองสำรวจไปรอบๆ ห้อง ศาสจารย์ฟิกก์คงจะรู้สึกถึงความประหลาดใจของแฮร์รี่ได้ "บรรยากาศไม่ค่อยเหมือนบ้านเก่าของฉันใช่มั๊ยจ๊ะ" "ครับ.." แฮร์รี่รับคำ "ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นหรือครับ ทำไมอาจารย์ถึงไปอยู่ที่นั่นล่ะครับ?" แฮร์รี่ถามสิ่งที่เขาคาใจในทันที "ฉันทำในสิ่งที่ฉันควรจะทำเท่านั้นจ๊ะ" เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้เขา "จริงๆ แล้วศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ตั้งใจจะทำเอง แต่ฉันขอร้องเขา ฉันคิดว่าเขาจำเป็นสำหรับฮอกวอตส์มากกว่า.." "ทำอะไรหรือครับ?" แฮร์รี่ถามด้วยความสงสัย "เธอเคยนึกสงสัยบ้างมั๊ยว่าทำไมเธอถึงสามารถอาศัยอยู่ที่บ้านของพวกมักเกิ้ลได้นานเป็นสิบปี โดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วกลุ่มคนที่สนับสนุนโวลเดอมอร์น่าจะโกรธแค้น และพยายามตาม หาและทำร้ายเธอ เคยสงสัยบ้างมั๊ยจ๊ะ" เธอเริ่มต้นอธิบายให้เขาฟัง แฮร์รี่คิด จริงอย่างที่อาจารย์ว่า นั่นนับว่าเป็นเรื่องที่แปลกมากที่เขาสามารถอยู่รอดปลอดภัยมาได้ตลอด(ถ้าไม่นับการถูกข่มเหงรังแกจากพวกเดอสลีย์) ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่า... "อาจารย์ไปอยู่คอยคุ้มครองผม อย่างนั้นหรือครับ?" แฮร์รี่ตอบและจ้องมองดูเธอ "ถูกแค่ครึ่งเดียวจ๊ะ" เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนมาให้เขา "เธอคิดว่าทำไมดัมเบิลดอร์ถึงให้เธอไปอยู่กับพวกมักเกิ้ล ทั้งๆ ที่รู้ทั้งรู้ว่าพวกนั้นต่างกับพวกเราสุดขั้วมากขนาดไหน" "การที่ผมต้องอยู่กับพวกเดอสลีย์....มันมีเหตุผลด้วยหรือครับ?" แฮร์รี่ถามด้วยความงุนงง นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน "มีเวทมนตร์โบราณที่เก่าแก่มากอยู่บทหนึ่ง...." ศาสตราจารย์ฟิกก์อธิบาย "มันสามารถปกป้องคุ้มครองเราจากศาสตร์มืดใดๆ ทั้งปวงได้ ไม่มีอำนาจเวทมนตร์ใดๆ จะสามารถแตะต้องเธอได้ ถ้าใช้เวทมนตร์บทนี้ เพียงแต่ว่า มันมีข้อจำกัดหลายประการ จึงจะทำให้เวทมนตร์บทนี้ใช้ได้ผลโดยสมบูรณ์..." เธอหยุดนิดหนึ่ง แฮร์รี่ตั้งใจรอฟังต่อไป เขาต้องการรู้ว่าพวกเดอสลีย์มีส่วนเกี่ยวข้องยังไงกับเรื่องนี้ และเขาก็สงสัยยิ่งนักว่าพวกนั้นจะรู้เรื่องนี้บ้างหรือเปล่า "มันจะใช้ได้ผลก็ต่อเมื่อเราอยู่ในอาณาบริเวณที่มีคนที่มีสายเลือดเดียวกันอยู่ร่วมด้วย - - แม้ว่าจะมีความเกี่ยวดองทางสายเลือดน้อยนิดเพียงใด - - ไม่เช่นนั้นเวทมนตร์บทนี้จะไม่ได้ผลเลย และนอกจากนี้..." "อะไรหรือครับ?" แฮร์รี่อยากรู้ต่อไปอีก จากที่อาจารย์บอก เขาแน่ใจว่าพวกเดอสลีย์ต้องไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนแน่ๆ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงส่งแฮร์รี่ไปอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเสียตั้งแต่วันแรกที่เห็นแฮร์รี่ที่หน้าประตูบ้านเป็นแน่ "นอกจากนี้ เวทมนตร์บทนี้จำเป็นต้องมีการใช้อย่างสม่ำเสมอ เพราะเวทมนตร์จะค่อยๆ เสื่อมลงเมื่อเวลาผ่านไปสักสองสามเดือน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องจำเป็นที่จะต้องมีคนคอยทำหน้าที่นี้ คอยร่ายเวทมนตร์เมื่อมันเสื่อมลง และอย่างที่ฉันบอกเธอ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ตั้งใจจะทำหน้าที่นี้เอง แต่ฉันเสนอตัวเข้ามาแทน เพราะฉันเชื่อว่าเขามีหน้าที่อีกมากที่ต้องทำ และเวทมนตร์บทนี้ก็มีพ่อมดแม่มดจำนวนไม่มากที่ใช้มันได้ โชคดีที่ฉันเป็นหนึ่งในนั้น อ้อ...แล้วอีกอย่างหนึ่ง ฉันก็รู้จักพ่อกับแม่ของเธอด้วย พวกเขาน่ารักมากตอนที่เรียนกับฉัน ถึงจบออกไปแล้วก็ยังไม่เปลี่ยน ฉันยินดีอย่างยิ่งที่จะทำหน้าที่คอยปกป้องลูกของพวกเขา แม้ว่าฉันจะต้องเสียสละวิถีชีวิตแบบแม่มดของฉันไปบ้างก็ตาม..." เธอเล่าเรื่องทั้งหมดในคราวเดียวด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู แฮร์รี่พูดไม่ออก เขารู้สึกตื้อไปหมด หรือบางทีอาจจะเรียกได้ว่าตื้นตันที่ได้รู้ว่ามีคนคอยปกป้องเขาอยู่ตลอดเวลา โดยที่เขาไม่เคยรู้ตัวเลย "ในบางเวลาที่เธออาจจะไม่ได้อยู่กับพวกมักเกิ้ล เวลาที่พวกเขาไปที่อื่นโดยที่ไม่ต้องการเอาเธอไปด้วยนั้น ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่เสี่ยงต่อเธอที่สุด" เธอเล่าต่อเมื่อเห็นว่าแฮร์รี่ไม่พูดอะไร "เธอยังปลอดภัยเมื่ออยู่ที่โรงเรียน เพราะลูกพี่ลูกน้องของเธอก็เรียนอยู่ที่นั่น แต่ยามที่ไม่มีใครอยู่เลยนี่สิ นี่เป็นปัญหาที่ฉันกับดัมเบิลดอร์ช่วยกันคิด..." "แล้วเราก็ตัดสินใจได้ ฉันตั้งใจแสดงตัวว่าเป็นแค่คนแก่สติไม่ค่อยดีที่อยู่ตัวคนเดียว - - หรือจริงๆ อาจจะเป็นเพราะว่าฉันเป็นแม่มดที่ไปอาศัยอยู่ในถิ่นของพวกมักเกิ้ลก็ได้ ถึงทำให้ฉันดูเป็นคนสติไม่ค่อยดีไป - - และทำให้เพื่อนบ้านอื่นๆใน บริเวณนั้นดูยุ่ง และไม่มีเวลารับดูแลเธอได้ บางทีฉันก็ต้องเสกคาถาทำให้พวกนั้นหลงคิดว่าวันนั้นมีนัดหรือมีธุระด่วน เพื่อที่พวกมักเกิ้ลที่เธออยู่ด้วยจะได้พาเธอมาฝากไว้กับฉัน ฉันสามารถคุ้มครองเธอในช่วงเวลาสั้นๆ ได้ แต่ในขณะเดียวกันฉันก็ต้องไม่ให้เธอรู้ว่าฉันเป็นแม่มดด้วยเหมือนกัน นั่นคือสิ่งที่ดัมเบิลดอร์ย้ำกับฉัน เธอไม่ควรรู้จนกว่าจะถึงเวลา.." แฮร์รี่ยังคงนิ่งฟัง "เธอจำได้มั๊ย วันที่เธอมาอยู่กับฉัน และพบว่าฉันขาหักน่ะ เธอคงเข้าใจว่าฉันสะดุดแมวเข้า หรืออะไรทำนองนั้นใช่มั๊ย?" เธอถามแฮร์รี่ "ครับ" แฮร์รี่ตอบ "ที่จริงแล้ว คืนก่อนนั้นน่ะ มีพวกพ่อมดศาสตร์มืดบางคนที่รู้เรื่องที่อยู่ของเธอ และรู้ว่าว่าฉันใช้เวทมนตร์ปกป้องเธออยู่ พวกนั้นลอบเข้ามาทำร้ายฉัน หวังว่าจะทำลายเวทมนตร์ลงได้ เกิดการต่อสู้ขึ้น ฉันพลาดท่าจนขาหัก คิดว่าจะแย่เสียแล้ว พอดีมือปราบมารคนหนึ่งตามกลิ่นมันมาได้ทัน และจับมันไป นี่ยังส่งผลให้ตามจับพวกนี้ได้อีกหลายคน ตอนนี้ยังอยู่ในอัซคาบันอยู่เลย..." ศาสตราจารย์เล่าต่อ ในที่สุด แฮร์รี่ก็รู้สึกจะมีคำพูดมาพูดบ้างแล้ว "เรื่องทั้งหมดนี่มัน....เหลือเชื่อมากเลยครับ" "ก็นั่นสินะ.." เธอเห็นด้วยกันกับเขา "แต่ทั้งหมดนี่คือความจริง ดัมเบิลดอร์ไม่ต้องการให้เธอรู้หรอก แต่ตั้งแต่ที่ฉันตกลงมารับตำแหน่งที่นี่ ดัมเบิลดอร์ก็บอกกับฉันไว้แล้วว่าเธอต้องถามเรื่องนี้แน่" "แต่นั่นก็ไขปริศนาทุกอย่าง เรื่องทุกอย่างลงตัวกันพอดี ผมไม่คิดว่าจะมีความลับอะไรทำให้ผมประหลาดใจได้อีกแล้วล่ะครับ" แฮร์รี่บอก "มันก็ไม่แน่หรอกจ๊ะ...." ศาสตราจารย์บอกเขา "ยังมีเรื่องอีกมากมายในโลกนี้ที่รอคอยการค้นหาคำตอบ" "ครับ..." แฮร์รี่พูด "ฉันคิดว่าเธอคงจะกระจ่างทุกอย่างเกี่ยวกับตัวฉันแล้วนะ" "ครับ..." แฮร์รี่ตอบทั้งๆ ที่รู้สึกเหมือนมีคำถามอีกมากมายที่เขาต้องการคำตอบ แต่ตอนนี้เขานึกไม่ออกว่ามันคือเรื่องอะไร ในหัวของเขาสับสนวุ่นวายไปหมด "ถ้าอย่างนั้น ฉันคิดว่าเธอน่าจะไปร่วมกับเพื่อนๆ ที่ห้องนั่งเล่นรวมได้แล้วนะ หรือบางทีอาจจะไปเตรียมตัวเรื่องการคัดตัวนักกีฬาควิดดิช สุดสัปดาห์นี้แล้วนี่ ใช่มัยจ๊ะ?" ศาสตราจารย์ถาม "ครับ แต่ผมยังไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยครับ" แฮร์รี่ตอบ และในทันทีเขาก็รู้สึกว่าควรจะเริ่มคิดทำอะไรได้แล้ว วันอาทิตย์ดูใกล้เข้ามาทุกวินาที "งั๊นก็ไปเถอะจ๊ะ ขอให้โชคดีนะจ๊ะ" ศาสตรจารย์อวยพร "ขอบคุณครับ" แฮร์รี่ตอบรับ และลาออกมาจากห้องทำงานของศาสตราจารย์ฟิกก์ และมุ่งหน้ากลับไปยังหอบ้านกริฟฟินดอร์เพื่อเล่าให้รอนและเฮอร์ไมโอนี่ฟัง
"โอ้โห! แฮร์รี่ ฉันรู้มาตลอดว่านายมีแต่คนคอยดูแลนะ แต่ไม่คิดว่าจะมีการเตรียมพร้อมขนาดนี้" รอนพูดขึ้นทันทีที่แฮร์รี่เล่าจบ "ฉันเคยอ่านเกี่ยวกับเวทมนตร์โบราณมาบ้างนะ.." เฮอร์ไมโอนี่ให้ความเห็น "แต่เวทมนตร์แบบนี้ฉันไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อนเลย นี่ต้องเป็นเวทมนตร์ที่พิเศษมากๆ แล้วก็เก่าแก่มากๆ ด้วย" "เอาล่ะ นั่นก็เป็นที่เข้าใจได้ทั้งหมดล่ะนะ แต่มีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่านั้นอีกในตอนนี้" แฮร์รี่บอก "อะไร?" รอนถาม "การคัดเลือกนักกีฬาควิดดิชไง ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย" แฮร์รี่ตอบ "ไม่เห็นจะยาก ก็แค่ดูว่าใครเล่นได้ดีที่สุดก็เท่านั้นเอง" รอนพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่ใช่เรื่องที่จะทำเล่นๆ ได้นะ เธอก็รู้ ใครๆ ก็อยากเล่นเป็นตัวแทนของบ้านทั้งนั้น ถ้าเราไม่ทำให้ดี ก็จะมีคนมาว่าทีหลังได้" เฮอร์ไมโอนี่ดุรอน "ก็ได้ๆ งั๊นมาช่วยแฮร์รี่คิดกันดีกว่า" รอนบอก "ฉันต้องขอตัวก่อนนะ" เฮอร์ไมโอนี่บอกแฮร์รี่กับรอน พลางลุกขึ้นยืน "ขอโทษจริงๆ แฮร์รี่ที่ฉันอยู่ช่วยเธอไม่ได้ ฉันนัดกับศาสตราจารย์มักกอนนากัลเอาไว้" "อะไรกัน! จะขอการบ้านเพิ่มหรือยังไง" รอนร้องขึ้น "บ้าน่า!" เธอตวาดรอน "อาจารย์ต้องการคุยกับฉันเกี่ยวกับ..." เฮอร์ไมโอนี่ชะงักเล็กน้อย "เรื่องของพรีเฟ็คน่ะ" "โอ๊ย! สำคัญจะแย่แล้ว" รอนพูดกับแฮร์รี่ หลังจากที่เฮอร์ไมโอนี่ปีนออกจากช่องรูปภาพไปแล้ว "ก็แค่เดินไปเดินมา พยายามจับผิดว่ามีใครที่ทำผิดกฎบ้างก็เท่านั้น นั่นคือสิ่งที่เพอร์ซี่เคยทำล่ะ"
และแล้วเช้าวันอาทิตย์ก็มาถึง จะมีการคัดเลือกคีปเปอร์ของกริฟฟินดอร์ในตอนเก้าโมงของวันนี้ แฮร์รี่กับรอนลงมารับประทานอาหารเช้าที่โต๊ะบ้านกริฟฟินดอร์ เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้อยู่ด้วย ปาราวตี พาติล บอกกับทั้งสองว่าเห็นเฮอร์ไมโอนี่ตื่นตั้งแต่เช้า และออกไปจากหอบ้านกริฟฟินดอร์ โดยไม่ได้บอกใครว่าไปที่ไหน แฮร์รี่และรอนคิดว่าเธอคงไปปฏิบัติหน้าที่พรีเฟ็คของเธออยู่กระมัง "แฮร์รี่! พร้อมมั๊ยกับการคัดเลือกวันนี้น่ะ" เฟร็ดเดินเข้ามาสมทบและถามเขา "อืม.." แฮร์รี่ตอบรับในลำคอ "นายจะทำยังไงหรือ บอกพวกเราบ้างซิ" จอร์จถามด้วยความอยากรู้ แฮร์รี่มองหน้ารอนและยิ้มอย่างมีเลศนัยให้กันโดยที่ไม่ได้ตอบอะไร
เกือบเก้าโมงเช้า ที่สนามควิดดิช มีเด็กนักเรียนจำนวนหนึ่งยืนรอกันอยู่แล้ว ครู่หนึ่ง ทีมนักกีฬาควิดดิชบ้านกริฟฟินดอร์ก็เดินเข้ามา พร้อมด้วยมาดามฮูซและศาสตราจารย์มักกอนนากัล รอนไปนั่งดูอยู่ที่อัฒจันทร์พร้อมด้วยเฮอร์ไมโอนี่ที่ตามมาทีหลัง "เธอไปอยู่ไหนมา?" รอนถามทันทีที่เธอนั่งลงข้างๆ เขา "อ๋อ ก็ไปเดินตรวจดูรอบๆ น่ะ ตามหน้าที่ ไม่มีอะไรหรอก" เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจและชักชวนให้รอนรอดูการคัดเลือกจะดีกว่า "เรียบร้อยดีใช่มั๊ย พอตเตอร์" มาดามฮูซถามเขา "ครับ ผมจัดการได้ครับ" แฮร์รี่ตอบ "ถ้าอย่างนั้นฉันกับศาสตราจารย์มักกอนนากัลจะไปนั่งดูอยู่ที่อัฒจันทร์" มาดามฮูซบอก และเธอกับศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็เดินไป "งั๊นพวกเราก็จะไปรอดูอยู่ที่โน่นด้วยนะ" จอร์จบอกแฮรืรี่ "ไม่ได้หรอก" แฮร์รี่บอก "พวกนายต้องช่วยฉันด้วย" "นายจะให้เราทำอะไรหรือแฮร์รี่" เฟร็ดถาม นักกีฬาในทีมคนอื่นๆ ต่างก็อยากรู้เช่นกัน "คืออย่างนี้..." แฮร์รี่ทำท่าให้ทุกคนเข้ามาใกล้ๆ และซุบซิบบอกพวกเขาถึงแผนการคัดเลือกของเขาในวันนี้ "เจ๋งดีนี่แฮร์รี่!" แอนเจลิน่า เชสเซอร์ของกริฟฟินดอร์เอ่ยขึ้น "งั๊นฉันขอตัวไปวางแผนกับเฟร็ดก่อนนะ" จอร์จบอก "พวกเราด้วย" แคตี้ เบลล์ เชสเซอร์อีกคนพูดขึ้น และทั้งห้าคนก็เดินไปพูดคุยกันเงียบๆ ที่ริมสนาม แฮร์รี่เดินเข้าไปในกลุ่มคนที่ส่งเสียงกระซิบกระซาบที่รออยู่ พวกเขาคือคนที่สนใจสมัครเข้าคัดเลือกในวันนี้ เมื่อแฮร์รี่เดินเข้าไป ทุกคนก็เงียบเสียงลง รอคอยให้แฮร์รี่พูด "เอาล่ะ พวกนายทุกคนคงจะพร้อมสำหรับการคัดเลือกในวันนี้แล้วนะ" แฮร์รี่พูด เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็เตรียมแผนที่คิดมาอย่างดีเรียบร้อยแล้ว "ตอนนี้ฉันขอดูว่าอยู่กันครบหรือเปล่า ฉันจะเรียกชื่อ จากรายชื่อที่เขียนสมัครไว้บนประกาศอันนี้นะ" แฮร์รี่อ่านชื่อไปเรื่อยๆ มีผู้หญิงเข้าสมัครด้วยสองคน คนหนึ่งเป็นเด็กปีสอง ส่วนอีกคนเป็นเด็กปีสาม ที่เหลืออีกเกือบสิบคนเป็นเด็กผู้ชายที่อยู่ไม่เกินปีสี่ แต่แล้วแฮร์รี่ก็ต้องมาสะดุดกับชื่อสุดท้าย "คอลิน ครีฟวีย์!" แฮร์รี่ร้องขึ้น คอลินซึ่งเป็นเด็กผู้ชายที่ตัวเล็กมาก แม้ว่าจะอยู่ชั้นปีที่สี่แล้ว แฮร์รี่จึงมองไม่เห็นเขาในกลุ่มคนในตอนแรก เขาชูมือขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มคนที่ยืนอยู่ "หวัดดีฮะ แฮร์รี่" คอลินทักทายเขาด้วยเสียงอ่อยๆ ไม่เหมือนปกติที่เขามักจะทักทายแฮร์รี่ด้วยความกระตือรือร้นอยู่เสมอ ตอนนี้เขาดูตื่นตกใจและประหม่ามากๆ อย่างเห็นได้ชัด "เอาล่ะ ทีนี้ก็เป็นเรื่องของวิธีการคัดเลือกล่ะ" แฮร์รี่บอกกับทุกคนหลังจากที่เขาหายงงแล้ว "ฉันใช้เวลาคิดอยู่นานทีเดียวว่าจะทำยังไง ถึงจะเกิดความยุติธรรมที่สุด และให้ทุกคนได้แสดงความสามารถอย่างเต็มที่" "จากการที่ฉันได้เข้าประลองเวทไตรภาคีเมื่อปีที่แล้ว ทำให้ฉันได้ความคิดนี้ขึ้นมา ดังนั้น พวกนายจะต้องผ่านการทดสอบสามอย่าง และจะได้คะแนนตามความสามารถที่ทำได้ ใครได้คะแนนมากที่สุดก็จะได้รับการคัดเลือกเข้าร่วมทีม ยุติธรรมดีใช่มั๊ย?" กลุ่มคนเริ่มหันไปกระซิบกระซาบกัน แต่ก็ไม่มีใครคัดค้านใดๆ นอกจากมีสีหน้าหวาดหวั่นเข้าแทนที่ "คีปเปอร์" แฮรืรี่พูดต่อหลังจากที่เสียงกระซิบเบาลง "อย่างที่เรารู้กัน มีหน้าที่ในการป้องกันไม่ให้คู่ต่อสู่ทำคะแนนได้ แต่ก็ใช่ว่าคุณสมบัติแค่นั้นจะเพียงพอต่อการเป็นคีปเปอร์" "อย่างที่พวกนายบางคนคงจะได้เห็นมาบ้าง โอลิเวอร์ วู้ด คีปเปอร์คนก่อนของเรามีความสามารถและความกระตือรือร้นสูงแค่ไหน ฉันต้องการคนแบบนี้ หรือจะให้ดีก็เก่งกว่านี้อีก" แฮร์รี่พูดต่อ แต่แล้วเขาก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองชักจะพูดพล่ามยืดยาวเหมือนวู้ดเข้าไปทุกทีแล้วเช่นกัน จึงเริ่มเข้าเรื่อง "การทดสอบแรก คือ การทดสอบความเร็วและความสามารถในการใช้ไม้กวาด ฉันจะให้พวกนายบินโดยใช้ความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ และจากนั้นก็เป็นเรื่องของการบังคับทิศทาง ฉันจะเสกให้ไม้กวาดของโรงเรียนพวกนั้น..." แฮร์รี่ชี้ไปที่ไม้กวาดของโรงเรียนซึ่งพิงอยู่บนกำแพงปราสาทด้านหลัง "ลอยอยู่กลางอากาศ เพื่อกำหนดตำแหน่งให้พวกนายบินซิกแซก ไปตามที่ฉันกำหนด หากพวกนายบินโดนไม้กวาดเหล่านี้ นายจะถูกหักคะแนน มีคะแนนเต็ม 50 คะแนน ซึ่งฉันจะขอให้มาดามฮูซเป็นคนพิจารณาให้คะแนนแต่ละคน เพื่อความยุติธรรม" "การทดสอบที่สอง..." แฮร์รี่อธิบายต่อ "แม้ว่าจะเป็นคีปเปอร์ แต่ก็มีโอกาสที่จะถูกลูกบลัดเจอร์ทำให้บาดเจ็บและตกจากไม้กวาดได้ พวกนายคงไม่อยากโดนแบบนั้นแน่ - - ฉันเคยเจอมาแล้ว ยืนยันได้ - - ดังนั้น การทดสอบนี้คือการหลบหลีกลูกบลัดเจอร์ ฉันจะให้เฟร็ดกับจอร์จ บีตเตอร์ของทีมเรา ตีลูกบลัดเจอร์ให้พุ่งไปหานาย และนายต้องหลบมันให้ได้ พวกเขาจะตีไปหานายทั้งหมดห้าสิบครั้ง และจะให้คะแนนตามจำนวนครั้งที่นายหลบได้ แต่หากหลบไม่ได้ พวกนายก็ไม่ต้องกลัว เพราะฉันจะเสกให้ลูกบลัดเจอร์นุ่มกว่าปกติ อย่างมากคงทำให้นายจุกเท่านั้น เอาล่ะ นี่คือการดสอบที่สอง" "ส่วนการทดสอบสุดท้าย แน่นอนว่าคีปเปอร์ต้องเป็นผู้ป้องกันประตู ดังนั้น การทดสอบนี้ก็ง่ายๆ พวกนายต้องพยายามป้องกันประตูให้ได้เท่านั้น เชสเซอร์ทั้งสามคนของกริฟฟินดอร์จะพลัดกันรับส่งลูก และหาโอกาสทำประตู พวกเขาจะพยายามทำประตูทั้งหมดห้าสิบครั้ง ประตูที่นายป้องกันได้คือคะแนน จากนั้นก็จะนำคะแนนทั้งหมดมารวมกัน ใครได้คะแนนสูงสุดคือผู้ได้รับเลือก ทุกคนเข้าใจนะ" ผู้คนทั้งหมดเริ่มหันไปซุบซิบกันอีกรอบหนึ่ง แต่คราวนี้เหมือนจะพูดคุยกันถึงเรื่องที่ว่าจะทำคะแนนให้มากที่สุดได้อย่างไร เมื่อไม่มีใครพูดอะไร แฮร์รี่จึงถือว่านี่คือความเข้าใจตรงกันแล้ว "เราจะทำการทดสอบทีละคน เมื่อฉันเรียกชื่อ ขอให้คนๆนั้นออกไปสู่สนามได้ ตอนนี้ฉันให้เวลาพวกนายเตรียมตัวห้านาที" แฮร์รี่บอก และเดินไปที่อัฒจันทร์ "อย่างที่ผมบอกน่ะครับ ผมคงต้องขอให้อาจารย์เป็นคนตัดสินให้คะแนนในการทดสอบแรก" แฮร์รี่บอกกับมาดามฮูซ "ไม่มีปัญหา พอตเตอร์" มาดามฮูซตอบ "และฉันขอชมด้วยว่าเธอจัดการเรื่องนี้ได้เยี่ยมทีเดียว" "ขอบคุณครับ" แฮร์รี่ตอบรับ และเดินไปหารอนกับเฮอร์ไมโอนี่ "เอ่อ...ทีนี้ ฉันคงต้องขอให้เธอช่วยหน่อย" แฮร์รี่บอกกับเฮอร์ไมโอนี่ "อะไร? ฉันหรือ" เฮอร์ไมโอนี่มีท่าทีงุนงง "จะให้ฉันทำอะไรหรือ แฮร์รี่?" "ก็...." แฮร์รี่ตะกุกตะกักเล็กน้อย "คือว่า....ฉันเพิ่งคิดทั้งหมดนี่ได้เมื่อคืนนี้เอง ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย แต่ฉันคิดว่าเธอคงจะช่วยฉันได้ ฉันอยากให้เธอเสกคาถาใส่ไม้กวาดกับลูกบลัดเจอร์หน่อยน่ะ" แฮร์รี่บอกเสียงอ่อยๆ "นี่เธอคิดอะไรอยู่นะ แฮร์รี่!" เฮอร์ไมโอนี่ตวาดเขา "ไม่คิดบ้างเลยหรือว่าควรจะบอกฉันก่อนน่ะ ถ้าฉันทำไม่ได้ขึ้นมาล่ะ จะว่ายังไง!" "แล้วเธอทำไม่ได้หรือ?" รอนพูดพร้อมกับพยายามยิ้มด้วยท่าทางใส่ซื่อ "แน่นอนว่าฉันทำได้!" เฮอร์ไมโอนี่ตอบเสียงดุ "แต่จริงๆ นะแฮร์รี่ เธอควรจะคิดอะไรให้มันรอบคอบ วางแผนอะไรกันก็ไม่รู้ ไม่รัดกุมเอาซะเลย" "เธอจะช่วยฉันมั๊ย?" แฮร์รี่ถามด้วยเสียงอ้อนเล็กน้อย "เฮ้อ...ก็ได้..." เฮอร์ไมโอนี่ถอนใจ "แต่จำไว้นะแฮร์รี่ ว่าเธอ....." "ขอบใจเธอมากๆ เลย" แฮร์รี่ตัดบทพร้อมกับชูลูกบลัดเจอร์สองลูกที่ถูกรัดไว้อย่างหนาแน่นในกล่องขึ้นตรงหน้าเธอ
การทดสอบในวันนั้นเป็นไปด้วยดี ทุกคนที่เข้าทำการทดสอบพยายามกันอย่างสุดความสามารถ ไม่เกิดเรื่องผิดพลาดอะไร นอกจากว่านักเรียนปีสามคนหนึ่งถูกลูกบลัดเจอร์เข้าที่หน้าเต็มแรง แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก นอกจากมีเลือดกำเดาไหลนิดหน่อย "คนสุดท้ายแล้ว เราจะได้รู้กันในไม่ช้าว่าใครจะได้รับเลือกนะ เอาล่ะ คอลิน ครีฟวีย์!" แฮร์รี่เรียกชื่อ คอลินก้าวออกมายืนข้างแฮร์รี่ โดยที่ยังมีท่าทีตื่นๆ "ฉันไม่คิดเลยว่านายจะสมัครนะคอลิน" แฮร์รี่พูดกับเขา "ผมคิดว่า เอ่อ..." คอลินเริ่มตัวสั่น "ผมขี่ไม้กวาดได้ดีฮะ แล้วก็... ผมเคยเป็นผู้รักษาประตูตอนอยู่ในทีมฟุตบอลของโรงเรียนประถม ผมคิดว่า....เอ่อ...นี่ก็คงไม่แตกต่างกันเท่าไหร่" ตอนนี้หน้าของเขาซีดมากทีเดียว "เธอต้องทำได้คอลิน" แฮร์รี่ให้กำลังใจ แม้ว่าตามปกติแล้วเขาจะค่อนข้างรำคาญกับการที่คอลินคอยป้วนเปี้ยนติดตามเขา "สูดหายใจลึกๆ จำไว้นะ ทำให้ดีที่สุด ถ้าโชคดี เราอาจจะได้อยู่ในทีมเดียวกันนะ" "ฮะ แฮร์รี่!" คอลินหายตัวสั่นแล้ว เขาดูมีกำลังใจขึ้นเยอะทีเดียว "ไปได้!" แฮร์รี่ตะโกนและถอยห่างออกมาจากคอลิน และคอลินก็ถีบตัวขึ้นไปและเริ่มการทดสอบแรก คอลินเหาะได้ดี ไม่มีปัญหาอะไรในการทดสอบแรก เขาทำคะแนนได้ดีพอๆ กับคนส่วนใหญ่ ในการทดสอบที่สอง เขาโดนลูกบลัดเจอร์เข้าที่ต้นแขนสองทีเท่านั้น นอกจากนั้นเขาสามารถหลบได้หมด แฮร์รี่คิดว่าอาจจะเป็นเพราะคอลินตัวเล็ก เขาจึงมีความว่องไวสูง และเหนือความคาดหมายใดๆ ในการทดสอบสุดท้าย คอลินสามารถป้องกันประตูได้มากกว่าครึ่ง ซึ่งไม่มีผู้เข้ารับการทดสอบคนไหนทำได้ เพราะเชสเซอร์ทั้งสามคนของกริฟฟินดอร์เก่งมาก คอลินร่อนลงพื้นด้วยรอยยิ้มกว้าง และคะแนนก็ถูกรวบรวม "คนที่ได้คะแนนสูงสุดได้แก่ คอลิน ครีฟเวย์!" แฮร์รี่ประกาศก้องต่อหน้าทุกๆ คน "เหลือเชื่อเลย หมอนั่นได้เข้าร่วมทีมล่ะ!" รอนหันมาพูดกับเฮอร์ไมโอนี่ด้วยท่าทางทึ่งปนกับความประหลาดใจ ก่อนจะตบมือร่วมแสดงความยินดีไปกับทุกๆคน