ΜΗΤΣΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ

(1868 - 1916)

Δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στα Μέγαρα το Σεπτέμβριο του 1868. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Σπάρτης. Παρακολούθησε, επί δύο χρόνια, τα μαθήματα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά δεν τελείωσε τις σπουδές του, γιατί επιδόθηκε νωρίς και αποκλειστικά στη δημοσιογραφία. Στη σχολική ηλικία, λόγω της έμφυτης δημοσιογραφικής κλίσης του, συντάσσει μια χειρόγραφη εφημεριδούλα, τον ‘’Ταυγετο’’. Ερχόμενος στην Αθήνα γίνεται δεκτός στη σύνταξη του σατυρικού ‘’Ασμοδαίου’’, για να περάσει διαδοχικά σ’ όλες τις εφημερίδες, πολιτικές και σατυρικές ημερήσιες και εβδομαδιαίες, του καιρού του (Μη χάνεσαι, Νέα Εφημερίδα, Άστυ, Εφημερίδα, Σκρίπ, Ακρόπολη).

Κυκλοφόρησε και δύο δικές του εφημερίδες, πολιτικοσατυρικού περιεχομένου, τον ‘’Θόρυβο’’ και την ‘’Πρωτεύουσα’’, εντελώς βραχύβιες. Το 1896 εκδηλώθηκε φανερά μια σοβούσα ήδη ψυχική διανοητική ανισορροπία, που τον αχρήστεψε ως το τέλος της ζωής του (πέθανε στο Δρομοκαίτειο).

Ο Μητσάκης δεν αξιώθηκε, λόγω συνθηκών, να τυπώσει ούτε ένα βιβλίο του. Έγραψε λίγα πεζογραφήματα που δημοσιεύθηκαν σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, με το γενικό τίτλο, τα περισσότερα, ‘’Αθηναϊκαί σελίδες’’ ή ‘’Ταξιδιωτικαί εντυπώσεις’’ (τα ταξίδια στους διάφορους τόπους της Ελλάδας ήταν από τα μεγαλύτερα πάθη του). Σε ξεχωριστά τεύχη εκδόθηκαν το μακρότερο αφήγημά του ‘’Εις Αθηναίος χρυσοθήρας’’ (1890) και το ιδιότυπο φυλλάδιο του ‘’Το γλωσσικόν ζήτημα εν Ελλάδι. Μία φιλολογική σελίς εις δύο γλώσσας’’ (1892). Δημοσίευσε σ’ αυτό ένα ‘’ πεζό ποίημα’’ στη δημοτική και στην καθαρεύουσα (Το παράπονο του μαρμάρου και Η θλίψις του μαρμάρου), τονίζοντας εισαγωγικά ότι ακραία λύση του γλωσσικού ζητήματος δεν υπάρχει και πως το θέμα σε ποια γλώσσα πρέπει να γράψει ο λογοτέχνης, σχετίζεται με την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Ο ίδιος έχει ένα πρωτότυπο ύφος, που πολλές φορές παρά την υπεροχή της καθαρεύουσας, είναι γοητευτικό ( Ο Παλαμάς τον είχε κάποτε ονομάσει “ Κάλβο του πεζού λόγου”).

Η ουσιαστικότερη όμως συμβολή του έγκειται στο ότι είναι από τους πρωτοπόρους του νατουραλισμού και της αστικής πεζογραφίας στην Ελλάδα. Αυτό υπογραμμίζεται και από την έλλειψη πλεγμένου μύθου, στα αφηγήματά του, τα οποία συνήθως αποτελούν ανάπτυξη ενός θέματος, μιας παρατήρησης τη καθημερινής ζωής. Η περιγραφή και η λεπτομέρεια είναι τα δύο δεσπόζοντα χαρακτηριστικά της πεζογραφίας του . Εντύπωση κάνει η προβολή μέσα στο έργο του μια οδυνηρής ευαισθησίας για τα βασανιζόμενα ζώα (Αρκούδα, Γατί).

Ο Μητσάκης είναι ο χρονογράφος της εποχής του, ο ανατόμος της νεοελληνικής ψυχολογίας, ο ηθογράφος της αθηναϊκής κοινωνίας, ο κριτικός με την προφητική διορατικότητα ο στοχαστής με το ανήσυχο και οξύ πνεύμα.

Πέθανε στις 6 Ιουνίου 1916.



wpe5085.gif (1205 bytes)
Πίσω
1