Ο Δημήτρης Πετσετίδης γεννήθηκε στη Σπάρτη το 1940. Τα πρώτα του διηγήματά άρχισαν να δημοσιεύονται στη λογοτεχνική σελίδα της εφημερίδας τα <<Τα Νέα>> από το 1977. Παράλληλα συνεργάστηκε με το περιοδικό <<Το Δέντρο>> στο οποίο δημοσίευε, επί χρόνια, διηγήματα.

Από το 1957 μέχρι το 1982 έζησε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Μαθηματικά και δίδαξε σε φροντιστήρια. Από το 1964 μέχρι το 1983 δούλεψε και ως γελοιογράφος σε περιοδικά και εφημερίδες της Αθήνας (Ταχυδρόμος, Επίκαιρα, Τα Νέα, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Εξόρμηση, Ποντίκι κ.ά.).

Το 1983 εγκαταστάθηκε στη Σπάρτη όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Έχει εκδώσει τέσσερες συλλογές με διηγήματα : <<Δώδεκα στο δίφραγκο>>, έκδοση Το Δέντρο 1986, <<Το Παιχνίδι>>, έκδοση Νεφέλη 1991, <<Επίλογος στα χιόνια>>, έκδοση Νεφέλη 1993, και <<Ο Σαμπατές ζει και άλλες ιστορίες του γλυκού νερού>>, έκδοση Νεφέλη, 1998.

Ο Νίκος Ντόκας, σχολιάζοντας τη συλλογή του <<Το παιχνίδι>> μεταξύ άλλων γράφει και τα παρακάτω << Η ανάγνωση των διηγημάτων που περιλαμβάνονται στη συλλογή <<Το παιχνίδι>> μου επιτρέπει να πω με σιγουριά πως τούτος ο συγγραφέας δικαιωματικά και με το σπαθί του κατακτάει ένα χώρο στα γράμματά, μας. Ο Δημήτρης Πετσετίδης αν και ζει στην εγκαταλειμμένη επαρχία - πράγμα που θα μπορούσε να προδιαθέτει εινοϊκά υπέρ του - δε χρειάζεται τη συνηγορία αυτών που μένουν στο κέντρο. Οι ιστορίες του, που συνήθως αναφέρονται στην επαρχιακή ζωή, είναι γραμμένες σε γλώσσα ρέουσα, χωρίς πολλούς ιδιωματισμούς και δομημένες με πνεύμα οικονομίας.

Αν ήθελε κανείς να πει επιγραμματικά τη γνώμη του για τα γραπτά του Δ. Πετσετίδη, νομίζω πως θα έπρεπε να τονίσει την ικανότητά του να φτιάχνει μια ιστοριούλα όσο πιο απλά γίνεται, χωρίς εξάρσεις και ρητορείες. Και το πιο σπουδαίο αυτές οι ιστορίες λειτουργούν σε μια άλλη διάσταση που δεν την υποψιάζεται ο αναγνώστης, όταν τις διαβάζει. Το πικρό,ειρωνικό, χλευαστικό ή χαρούμενο σχόλιο έρχεται μετά την ανάγνωση. Όπως η γεύση που αφήνει στο στόμα ένα καλό κρασί που μόλις ήπιαμε.

Ο Χρίστος Παπαγεωργίου γράφει : <<Με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο και με μεγάλη ευκολία στη δημιουργία παραστάσεων, ο συγγραφέας μας μεταφέρει πρώτα στη Λακωνία, όπου η ιδιαίτερη πατρίδα του και κατόπιν στα κατοχικά, αντιστασιακά, εμφυλιακά και μετεμφυλιακά χρόνια, που το βάρος των περιστάσεων αγγίζει διακριτικά τις πιο οικείες λογοτεχνικές, αλλά και ιστορικές στιγμές. Τα μικρά πεζογραφήματα - μορφή γραψίματος πολύ διαδεδομένη τον τελευταίο καιρό- έχουν και το δικό τους ύφος στο οποίο προσαρμόζεται αμέσως ο αναγνώστης, αλλά και τη δική τους τεχνική που διαμελίζει μέσα σε λίγες σελίδες τη σύντομη θεματολογία.

Ο Γιώργος Αράγης γράφει μεταξύ άλλων: Ο Δ. Πετσετίδης είναι κάτοχος του λεξιλογίου που χρησιμοποιεί με αποτέλεσμα να ακριβολογεί. Από την άποψη αυτή δεν υπάρχουν στο βιβλίο του <<Επίλογος στα χιόνια>> φάλτσες διατυπώσεις. Κάτι που το βλέπουμε δυστυχώς πολύ συχνά σε πεζογραφήματα νέων, όπου ακυρολεξίες και βαναυσότητες φανερώνουν ημιμάθεια που ξαφνιάζει. Στο <<Επίλογος στα χιόνια>> χαίρεται κανείς την οικονομία και την ευστοχία με την οποία χρησιμοποιείται το εκφραστικό όργανο. Από τ’ άλλο μέρος ο λόγος του συγγραφέα έχει την αρετή της αμεσότητας.



wpe5085.gif (1205 bytes)
Πίσω
1