สองอาทิตย์ต่อมา...ข่าวการเซ็นสัญญาระหว่างห้องเสื้อชื่อดัง
กับนายแบบหนุ่มหน้าใหม่ที่ว่ากันว่าร้อนแรงที่สุดแห่งปีก็ลือกระฉ่อนไปทั้งวงการ

ด้วยค่าตัวสูงลิบชนิดเกินหน้าเกินตานายแบบรุ่นพี่...
ทำให้ชื่อของคาเมะนาชิ คาซึยะ เป็นที่สนใจของคนทั่วไปมากยิ่งขึ้น
กระจอกข่าวต่างโทรมาขอสัมภาษณ์เจ้าหญิงแห่งวงการไอดอลไม่เว้นแต่ละวัน
จนโอเปอเรเตอร์ต้องรับโทรศัพท์มือเป็นระวิง...ปวดหัวไปตามๆกัน...
เช่นเดียวกับที่นากามารุ ยูอิจิ...ผู้จัดการส่วนตัว ถึงกับต้องเปลี่ยนเบอร์มือถือเป็นว่าเล่น
เพราะนอกจากเรื่องงานแล้ว ก็ยังมีสาวๆโทรมาตื๊อชนิดไม่ไล่ไม่เลิกเลยทีเดียว

หลังจากเสร็จสิ้นการบันทึกเทปรายการโทรทัศน์ซึ่งกินเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง
ด้วย concept ประจำตัวของคนดัง ที่ต้องคงไว้ซึ่งความลึกลับในชีวิตส่วนตัว
ยูอิจิก็พานายแบบลูกรักอย่างคาเมะไปส่งที่ห้องพักด้วยตัวเอง...
BMW สีดำสนิทแล่นมาตามถนนสายหลวงในยามค่ำคืนด้วยความเร็วสูง
แต่คาเมะก็ชินซะแล้วกับสไตล์การขับรถแบบรนหาที่เช่นนี้...

สุดหล่อนากามารุเคาะนิ้วกับพวงมาลัยรถเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเพลงที่เปิดดังกระหึ่มรถ
ทั้งแร็พ อาร์แอนด์บี กระทั่งเพลงป๊อบสไตล์วัยรุ่น...ยูอิจิฟังได้หมด...

“ชั้นว่านายหันมาฟังเพลงแก้เครียด แทนบุหรี่จะดีกว่ามั้ย
ของพวกนี้มันจะทำให้นายโทรมเร็วนะคาเมะ...”

ยูอิจิพูดอย่างนี้เสมอ...แต่คนสวยก็ดูจะไม่ค่อยใส่ใจซักเท่าใดนัก
คาเมะเป็นคนประเภทยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ...

ดังนั้นอะไรที่ยูห้าม...คาเมะก็จะทำ...

เสียงโทรศัพท์ที่ดังแทรกเข้ามา ทำให้คนที่กำลังจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่
ลืมตาขึ้นมองและเงี่ยหูฟังอย่างสอดรู้สอดเห็น...
ยูอิจิทำหน้ารำคาญเสียเต็มประดา เพราะเบอร์โทรที่โชว์หรา
คือเบอร์ของสาวช่างตื๊อคนหนึ่ง ที่ได้ชื่อว่าเป็นดาราหน้าใหม่
ซึ่งยูอิจิไปหว่านเสน่ห์เอาไว้ แล้วเกิดมีความสัมพันธ์กันเพราะความเมา

“ขอโทษนะ...แต่ผมอยากให้คุณลืมมันไปซะ...
แล้วไม่ต้องโทรมาอีก...เพราะมันไม่มีประโยชน์...
ยังไงคุณก็ไม่ใช่สเป๊คผมอยู่ดี...เท่านี้นะครับ...”

ยูอิจิกดโทรศัพท์ทิ้งโดยไม่สนใจว่าปลายสายกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นเพียงไหน
...รักเร็ว...เลิกเร็ว... เป็นโลโก้ประจำตัวของนากามารุที่แก้ไม่เคยหายเลยจริงๆ...

“ยูไม่น่าพูดแบบนั้นเลยนะ...ไม่สงสารเค้ามั่งรึไง” คนตัวบางที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ
ซึ่งปรับเอนจนแทบจะนอนราบ...หันมาตำหนิคนข้างๆด้วยความไม่ชอบใจ
หลังจากผู้จัดการคนเก่งสลัดสาวสวยช่างตื๊อชนิดไร้เยื่อใยจนน่าหมั่นไส้
“ระวังเหอะ...ชาตินี้จะไม่มีใครเค้ารักจริง...”

ยูอิจิหัวเราะราวกับไม่ใส่ใจ...ก่อนจะหันมาร้องเพลงรักหวานเลี่ยนให้คาเมะฟัง
เสียงก็ดีอยู่หรอก...แต่หน้าไม่ให้เลยจริงๆ...คาเมะคิดในใจ...

“คนอย่างนายเชื่อเรื่องความรักบ้าๆบอๆอย่างนั้นด้วยเหรอ...คาเมะ”

“มันเป็นสัญชาตญาณนะยู...ซึ่งผมคิดว่าคนอย่างยูคงจะไม่มีเซนส์เรื่องพวกนี้ซักเท่าไหร่หรอก...
ไม่งั้นยูคงมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอย่างคนอื่นเค้ามั่ง...ไม่ใช่หลอกฟันสาวไปวันวัน...”

“การมีเซ็กส์ก็เป็นสัญชาตญาณอย่างนึง...นายไม่เคยลอง...เพราะงั้นนายก็ไม่มีเซนส์เรื่องนี้เหมือนกัน...”
ยูอิจิหันมายักคิ้วให้...กวนประสาทเหลือเกินในความคิดของคาเมะ

“ไร้สาระน่า...มันก็แค่ความพอใจของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นเอง...
เซ็กส์ที่ไม่มีส่วนประกอบของความรัก...สุดท้ายมันก็ว่างเปล่า...
นอนกับคนที่เราไม่รู้สึกอะไรด้วย...ผมว่ามันน่าสมเพชจะตาย...”
คาเมะเถียงขาดใจ...ฉุนนิดหน่อยที่โดนสบประมาทว่ายังเวอร์จิ้น

“บุคลิกนายไม่ให้เชื่อเรื่องพวกนี้เลยคาเมะจัง...นี่ถ้าเราไม่รู้จักกันนะ
ชั้นคงคิดว่านายเป็นเจ้าแห่งเซ็กส์อย่างไม่ต้องสงสัยเลย...”

“จะบ้าเหรอ!!”

“ก็จริงๆนี่นา...ถึงนายจะอยู่เฉยๆ ก็ต้องมีคนมองว่านายยั่วเค้าแน่ๆ
ทั้งหน้าตา...บุคลิกท่าทาง...นายเป็นทุกอย่างที่ทุกคนฝันถึง...
ชั้นถึงได้บอกไง...ถ้านายเข้าวงการนายต้องดังชัวร์ๆ...แล้วนายก็ดังจริงๆด้วย...”
ยูอิจิยักไหล่...ไม่แปลกใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่ตัวเองคิดเอาไว้

คาเมะทำหน้านิ่ว...คิ้วขมวดเป็นปม...พูดไม่ออกเลยจริงๆ...
เด็กหนุ่มคว้ากระเป๋าเป้ที่อยู่เบาะหลังมาไว้กับตัว
แล้วหยิบบุหรี่ในกล่องสแตนเลสสีเงินมามวนหนึ่ง ทำท่าจะจุดสูบแก้เซ็ง
แต่ยูอิจิเอื้อมมือมาตีดังเพียะ จนบุหรี่มวนนั้นตกลงกับพื้น
คาเมะทำท่าจะโวย...แต่เมื่อหันมาเจอกับสายตาดุๆเข้าก็กลืนคำด่าลงไป
แล้วนั่งหน้ามุ่ย มองไปนอกหน้าต่างรถอย่างไม่สบอารมณ์...

****************************************************************

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลองสบายๆโทนสีสว่างตา...
กับมาดเซอร์ๆนิ่งๆ และบุคลิกที่ดูเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง
อีกทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นน้องชายต่างมารดาของดีไซน์เนอร์ชื่อดัง

...อากานิชิ จิน...

ด้วยโครงหน้าที่ถอดแบบคนเป็นพ่อมาแทบทุกกระเบียดนิ้ว
ทำให้ทั้งคู่ดูคล้ายกันราวกับเป็นแฝดคนละฝา...
แต่ทว่าสองคนกลับต่างกันสุดขั้วทั้งบุคลิกและนิสัย...

ขณะที่จินเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ไม่มีพิธีรีตองอะไร
ทาคิซาว่ากลับเป็นคนเจ้าระเบียบ เนี้ยบทุกสถานการณ์...

แต่ความแตกต่างสุดขั้ว...กลับกลายเป็นส่วนผสมที่ลงตัว...
ทั้งคู่รักกัน...สนิทกัน...ยิ่งกว่าพี่น้องที่คลานตามกันมา...

ดังนั้นจินจึงเต็มใจที่จะทำงานให้พี่ชายในนามของห้องเสื้อชื่อดัง...
แทนที่จะเป็นช่างภาพอิสระอย่างที่ตั้งใจไว้...

งานชิ้นแรกคือการถ่ายภาพไอดอลหน้าหวาน...เด็กดีแห่งวงการบันเทิง...

รู้สึกประหม่าไม่น้อยที่พี่ชายไว้วางใจให้รับงานใหญ่เช่นนี้
ทั้งที่ตนเองเพิ่งจะเรียนจบและยังไม่มีประสบการณ์ในการทำงาน
แต่ด้วยความน่ารักและเป็นกันเองของนายแบบ...ซึ่งสมกับที่ใครๆต่างก็ชื่นชม...
ผลงานที่ออกมาสู่สายตาผู้คนจึงสมบูรณ์แบบ ขนาดที่ช่างภาพระดับแถวหน้า
ยังต้องการันตีในความสามารถของอากานิชิ จิน คนนี้...
คนที่ดึงความเป็นธรรมชาติของนายแบบออกมาได้อย่างไร้ที่ติ...

หากแต่ชายหนุ่มรู้ดี...สาเหตุที่เค้าสามารถมายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้...
ก็เพราะไอดอลหน้าหวานคนนั้น...ที่เป็นแรงบันดาลใจ...

ยามาชิตะ โทโมฮิสะ

.....................................
...................................................
...................................................................

จินค่อยๆขนอุปกรณ์ถ่ายภาพออกจากรถด้วยความระมัดระวัง
กล้องอย่างดีราคาเรือนแสน ที่หาซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง
คือของรักของหวงที่ไม่เคยให้ใครแตะต้อง...
และจินจะใช้กล้องตัวนี้ทุกครั้งในการถ่ายภาพ

เก้าโมงเช้า...จินมาก่อนเวลานัดหมายเป็นชั่วโมงเสมอ...
ชายหนุ่มเดินแบกกล้องตรงไปยังสตูดิโอซึ่งทีมงานบางส่วนกำลังจัดฉากกันอย่างขะมักเขม้น
เค้ากล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะเดินไปดูเสื้อผ้าที่นายแบบจะต้องใส่กว่ายี่สิบชุด
โดยเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ของทาคิซาว่านั้นไม่ได้ใช้สีฉูดฉาด สดใสอย่างที่เคย
หากแต่เน้นโทนสีขาวดำเป็นหลัก แต่เพิ่มความร้อนแรงด้วยสีแดงให้กับเสื้อผ้าบางชุดที่ดูล่อแหลม

โจทย์ที่ได้มา...คือความลึกลับน่าค้นหา...
...แต่แฝงไว้ด้วยความน่าหลงใหล...

ทาคิซาว่าคิดจะใช้นายแบบหน้าหวานคนนั้น...
เพราะโทโมฮิสะได้ชื่อว่าเป็นโลโก้ประจำของเสื้อผ้าแบรนด์ดังอยู่แล้ว
แต่จินปฏิเสธทันควัน...โทโมฮิสะไม่เหมาะกับโจทย์ที่ได้มาเอาเสียเลย

ไม่ใช่ความอ่อนหวาน...แต่มันคือความร้อนแรง...
โทโมฮิสะดูใสซื่อเกินกว่าจะสื่อภาพลักษณ์เช่นนั้นออกมาให้คนเชื่อได้

จินต้องการคนที่สะดุดตา...และดูเชิญชวนเป็นนัยๆ...
แน่นอน...คนที่มีเสน่ห์ขนาดนั้นในชั่วโมงนี้...
ไม่มีใคร...นอกจากนายแบบหน้าใหม่คนนั้น

“ผมอยากได้คาเมะนาชิ คาซึยะ” จินกล่าวอย่างมั่นใจในที่ประชุม

เด็กหนุ่มร่างผอมบางคนนั้น...
ที่ใครๆต่างขนานนามว่าเป็นนายแบบที่เซ็กซี่ที่สุด
มองจ้องมาที่จินด้วยสีหน้าเรียบเฉย...
จินไม่อาจจะหยั่งรู้ได้เลยว่า...ดวงตาเรียวคู่นั้นต้องการจะสื่ออะไรออกมากันแน่

...ลึกลับ...น่าค้นหา...
แต่แฝงไว้ด้วยความน่าหลงใหล...

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ...” นากามารุกล่าวออกมา ก่อนจะดึงตัวนายแบบหน้าสวยเข้ามาใกล้ๆ

วันแรกที่เจอกัน...
ใจสั่นเพียงแค่มองตา...

.........................................
....................................................
................................................................

มินิแวนคันเดิมแล่นมาจอดหน้าสตูดิโอที่ใช้ในการถ่ายทำ...
ไอดอลคนดังก้าวลงจากรถ...แล้วถอดแว่นดำเหน็บไว้กับกระเป๋าเสื้อเชิ้ต
กระชับกระเป๋าเป้ในมือ แล้วเดินดุ่มๆเข้าประตูไปทันที
โดยมีผู้จัดการส่วนตัวเดินคุยโทรศัพท์ตามเข้าไปติดๆ...

“คาเมะนาชิคุง...ไปแต่งตัวได้เลยนะคะ ทุกอย่างพร้อมแล้ว”
สต๊าฟคนหนึ่งเดินนำนายแบบหน้าสวยไปยังห้องแต่งตัวซึ่งมีช่างแต่งหน้าทำผมยืนรออยู่แล้ว
ชั่วพริบตา...ใบหน้าขาวสวยก็ถูกเมคอัพแต่งแต้มให้ดูสะดุดตามากยิ่งขึ้น
คาเมะหันมาทำหน้าเซ็กซี่ใส่ยูอิจิราวกับเด็กขี้เล่น
ก่อนจะเดินไปเปลี่ยนชุดซึ่งแขวนรออยู่แล้วกว่ายี่สิบชุด...
เด็กหนุ่มเปลื้องผ้าต่อหน้าทุกคนในห้อง โดยไม่มีเขินอายแต่อย่างใด...
เค้าไม่สนใจที่มีคนมอง เพราะภายในห้องมีแค่เค้า...ยูอิจิ...
และช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองที่ยืนมองด้วยความอิจฉาเท่านั้น

หนึ่งในคุณสมบัติของความเป็นมืออาชีพของคาเมะ
นอกจากจะเป็นการโพสท่าที่ดูมีเสน่ห์ และเป็นธรรมชาติ
ก็เห็นจะเป็นความรวดเร็วและตั้งใจในการทำงาน...
แม้เค้าจะเห็นงานถ่ายแบบเป็นเพียงเรื่องสนุกที่ทำเพื่อฆ่าเวลาก็ตาม

“เดี๋ยวคุณนากามารุรออยู่ในห้องแต่งตัวแล้วกันนะคะ...”

“อ้าว...ทำไมล่ะฮะ” เป็นคาเมะที่ถามด้วยความสงสัย เพราะปกติยูอิจิจะคอยยืนคุมเค้าทุกครั้งไป...

ช่างภาพบางคนต้องการความเป็นส่วนตัวระหว่างทำงาน
ยูอิจิจึงพยักหน้าเป็นเชิงว่าเค้าเข้าใจดี... ก่อนจะหันไปแซวคาเมะ
“คนที่เป็น professional เค้าไม่ขี้สงสัยอย่างนี้หรอกนะ”

เชิดหน้าใส่...แล้วเดินออกไปอย่างเย่อหยิ่ง...
ยูอิจิได้แต่หัวเราะเบาๆ แล้วตะโกนไล่หลังไปว่า

“เต็มที่นะคาเมะ...แต่อย่าเว่อร์นักล่ะ...”

............................................
..........................................................
.......................................................................

ภายในสตูดิโอที่เซ็ทฉากเอาไว้อย่างเรียบง่าย...
ช่างภาพหนุ่มกำลังง่วนอยู่กับการจัดแสงไฟ จนไม่ทันสังเกต
ว่านายแบบคนสวยมายืนรออยู่เป็นนานแล้ว...
คาเมะกวาดสายตามองไปรอบๆตัว...ไม่มีทีมงานซักคน
มีแค่เค้า...กับอากานิชิ จิน เพียงสองคนเท่านั้น

ยักไหล่ไม่ใส่ใจ...ทั้งที่ภายในใจกำลังว้าวุ่น...
แม้ว่าคาเมะจะชอบคนพี่มากกว่า...แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า
ความสุขุมนุ่มลึกของจินก็ทำเอาเค้าใจสั่นไม่น้อยเลยทีเดียว

ตั้งแต่วันที่พบกันครั้งแรก...
คาเมะก็ไม่อาจถอนสายตาไปจากรอยยิ้มของจินได้เลย

...ชอบที่สุด...

“ฝากด้วยนะครับ...” จินโค้งให้นายแบบเป็นการให้เกียรติ
ขณะที่คาเมะยังคงใจลอย...มองจินอยู่อย่างนั้นราวกับไม่ได้ยิน
“คือ...เรามาเริ่มกันเลยดีมั้ยครับ...” ช่างภาพหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปถามใกล้ๆ
จนเซ็กซี่ไอดอลสะดุ้งสุดตัว...ก่อนจะถอยหลังมาหนึ่งก้าว
...รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้ใจสั่นมากไปกว่านี้...

คาเมะสะบัดผมหนึ่งที “เอาสิ...จะได้ไม่เสียเวลา...”
ฟังดูห้วนๆสำหรับจิน...แต่ก็เป็นตัวของตัวเองดี

นายแบบหน้าสวยโพสท่าได้อย่างไม่มีที่ติจนช่างภาพหนุ่มเผลอไผลกดชัตเตอร์รัว
...ฟิล์มหมดไปไม่รู้กี่ม้วน ทั้งๆที่เพิ่งถ่ายไปได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น...

เลนส์กล้องซึ่งแทนสายตาของจินที่มองมา...
ทำเอานายแบบผู้ไม่เคยเขินกล้องมาก่อนในชีวิตหน้าร้อนผะผ่าวทุกครั้งไป
แม้จะใส่เสื้อผ้ามิดชิดกว่าทุกครั้งที่เคยถ่ายแบบมา...
แต่คาเมะกลับรู้สึกว่าตนเองกำลังเปลือยกายต่อหน้าจิน

เริ่มรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองขึ้นทุกที...จนช่างภาพมืออาชีพรู้สึกได้

“พักก่อนมั้ยครับ...” จินถามขึ้นมา เมื่อนายแบบดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ

คาเมะส่ายหน้ารัว...จินดูเฉยกว่าช่างภาพทุกคนที่เคยร่วมงานกันมา
“ผมอยากทำให้เสร็จไวไว...คุณต้องการให้ผมทำยังไงก็บอกแล้วกัน...”

คนร่างสูงละจากกล้องตัวโปรด แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ
เค้าเอื้อมมือไปจับไหล่บอบบางนั้น แล้วยิ้ม “เป็นตัวคุณ...แค่นั้นที่ผมต้องการ”

เพียงแค่จินสัมผัส...ก็รู้สึกร้อนวาบไปทั้งตัว...
คาเมะหันหน้าหนี แล้วจึงพูดเบาๆ “เข้าใจแล้ว...”

“...คุณดูดีมากนะ...เวลาอยู่ต่อหน้ากล้อง...”

คาเมะเหล่ตามองเล็กน้อย...รอยยิ้มที่หลงรักลอยอยู่ตรงหน้านี้เอง
หน้าเป็นสีจัด...ไม่ได้เขินในคำชม...แต่เขินเพราะสายตาที่มองมา...

“พร้อมจะถ่ายต่อรึยังครับ...”

คาเมะไม่หลบตา...แม้หัวใจจะเต้นแรงซักเพียงไหนก็ตาม...
“...ผมพร้อมแล้ว...”

***************************************************************

“ไม่ผิดหวังเลยจริงๆที่เลือกคุณมาเป็นพรีเซนเตอร์...
หวังว่าโอกาสหน้าเราคงจะได้ร่วมงานกันอีกนะคะ...”

“ยินดีมากๆเลยฮะ...” หนุ่มหน้าสวยยิ้มหวานสดใส
ก่อนจะโค้งให้ทีมงานทุกคนอย่างนอบน้อม...

เด็กดีแห่งวงการบันเทิง
...ยามาชิตะ โทโมฮิสะ...

หนุ่มน้อยหน้าหวาน...ขวัญใจของใครหลายๆคน
ด้วยความที่หน้าตาละม้ายคล้ายเด็กผู้หญิง
ทำให้ยามาชิตะคนนี้เข้าวงการมาตั้งแต่อายุยังน้อยๆ
ไม่ต้องแปลกใจเลย...ถ้าจะเห็นเค้าในจอโทรทัศน์ไม่เคยว่างเว้น

“คุณมิยาเกะไม่ต้องไปส่งผมก็ได้ครับ...บังเอิญผมมีธุระส่วนตัว...
คงจะกลับเย็นน่ะฮะ...” โทโมฮิสะกล่าวกับผู้จัดการส่วนตัว
ซึ่งทำหน้าที่ดูแลเค้าตั้งแต่เข้าวงการเป็นเวลาหลายปีมาแล้ว

“...ธุระส่วนตัวเหรอ...” เคนหรี่ตามองหนุ่มน้อยหน้าหวาน
มีหรือจะไม่รู้ว่าโทโมฮิสะจะไปไหน “ระวังหน่อย...เดี๋ยวเป็นข่าวขึ้นมาล่ะยุ่งเลย”

“ข่าวอะไรกันฮะ...ผมไปทำธุระจริงๆนะ...”

“อือ...รู้แล้วว่าไปทำธุระ...แค่บอกให้ระวังเฉยๆ...ขับรถดีดีแล้วกัน...”

“ครับ...” รับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะวิ่งไปที่รถแล้วขับออกไปด้วยความรวดเร็ว
เคนได้แต่ส่ายหน้า...รู้อยู่แล้วว่าเด็กดีของเค้ากำลังมีความรัก...

“...หลงใครไม่หลง...ไปหลงเอาคนไร้ความรู้สึกพรรค์นั้นได้นะ โทโมะจัง...”

..........................................
.....................................................
.................................................................

นั่งรออยู่นาน...ยูอิจิจึงออกมาเดินเล่นข้างนอกแก้เซ็ง
วันนี้อากาศไม่ค่อยร้อน...คงเพราะฝนที่ตกลงมาในช่วงเช้า...
ชายหนุ่มกดโทรศัพท์ในมือหาสาวคู่ขา ที่นัดจะไปดริงค์กันในค่ำคืนนี้
โดยไม่ทันมองว่ามีรถคันหนึ่งแล่นทะเล่อทะล่าเข้ามาจนเกือบจะชนอยู่รอมร่อ

เอี๊ยดดดดด !!!

เสียงเบรคดังลั่น...ยูอิจิตกใจจนสะดุดล้มลงไปกับพื้นซีเมนต์...
ข้อศอกครูดกับพื้นหยาบแข็ง จนถลอกเป็นแผลยาว...เลือดไหลซิบๆ
ได้แต่นึกในใจ...ขับรถห่วยแตกอย่างนี้...ผู้หญิงชัวร์...
“ขับรถไม่ดูคนเลยนะคุณ ใบขับขี่ซื้อมารึไงครับ”
พูดประชดเสียงดัง...จนกระทั่งใครคนนั้นเปิดประตูรถลงมา
แล้วกล่าวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

“ขอโทษฮะ...คือผมไม่ได้ตั้งใจ...ก็คุณเดินไม่ดูรถเลย...”

ยูอิจิถึงกับอึ้ง...คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน...
ใบหน้าหวานซึ้ง...ดวงตากลมโตสุกใส...
บอกได้คำเดียวว่า... สวย

“ยามาชิตะ...” อยากจะถอนคำพูดที่ปากเสียว่าคนสวยไปเมื่อซักครู่เหลือเกิน

ชอบ...ชอบมานานแล้วด้วย...
แต่ก็รู้ตัวเองดี...ว่าไม่มีวันคู่ควร...

เพลย์บอยชื่อดัง...
กับเด็กดีแห่งวงการบันเทิง...

ยังไงก็ไม่มีทางที่จะไปกันได้อยู่แล้ว

To be continue