เมื่อวานตอนหัวค่ำ มีกระแสจิตอันหนึ่งเข้ามาหา เป็นกระแสที่ออกจะประหลาดกว่าทุกครั้ง เพราะเป็นกระแสที่อบอุ่น อ่อนโยน นอบน้อม คือเข้ามาอยู่เฉพาะหน้าในระดับอย่างคนนั่งอยู่ตรงหน้ากัน ไม่ปรากฏภาพเจ้าของพบเป็นแต่แสงสว่างสีขาวนวล ๆ และยังพบว่าเป็นกระแสของผู้ที่มีสมาธิมั่นคงมาก จนสามารถควบคุมการเข้าออกฌาน ได้อย่างชำนาญเลยทีเดียว

วันนี้พอมีเวลาว่างอยู่มาก จึงเพียรเข้าสมาธิอยู่เป็นระยะ ๆ เคี่ยวปราณที่แผ่อยู่รอบตัวให้เข้มข้นขึ้น มีคนรอบตัวเขาเห็นเรานั่งนิ่ง ๆ ก็มีแซวว่านั่งเหม่อลอย ก็ได้แต่ยิ้ม ๆ เพราะเราไม่ได้เหม่อ รู้ตัวอยู่ตลอด รู้ทั้งในกายและนอกกาย ถ้าอย่างคนที่ยังจิตไม่มั่นคง เมื่อเข้าสมาธิใหม่  ๆ จะเผลอใจลอยคิดฟุ้งไปตามเรื่องที่ผุดขึ้นมา จนบางครั้งก็จะลืมสภาพรอบตัวเองไป ซึ่งไม่ใช่ว่าเข้าสมาธิอย่างลึกล้ำ แต่เป็นว่ามัวคิดฟุ้งไปจนใจลอยไปนอกตัว และยังอาจมีอาการโงกหลับเนื่องจากความไม่เคยชินของการนั่งสมาธิ จิตมักจะโดนดึงดูดลงไปยังจุดหลับที่อยู่บริเวณที่สุดลำคอ (๔) อ่านเพิ่มเติมได้ที่ "แบบตั้งสมุฏฐานของลมทำจิตต์ให้เป็นสมาธิ" ทั้งยังมีอาการของปีติอย่างหยาบ  ซึ่งอาจทำให้ตื่นเต้นตกใจ จนกลัวการนั่งสมาธิไปหรือ คิดฟุ้งไปว่าตนได้ธรรมวิเศษใด  ๆ