บันทึกไว้ให้อ่านกัน เรื่องหูดับเมื่อฌาน ๓  เมื่อจิตถึงสภาพที่หูจะดับ ที่เคยปฏิบัติมากับตนเอง พบอยู่สองลักษณะ

- เป็นลักษณะที่ต่อเนื่องจากการเข้าสมาธิที่เกิดความรู้สึกจมดิ่งลึกลงไป ในระหว่างที่จม เสียงจะค่อยๆ ห่างออกไป เหมือนลักษณะของคนจมน้ำ ดำน้ำ ยังได้ยินแต่อยู่ไกล ยิ่งจมลึกเสียงก็ค่อย  ๆ หายไป

- เป็นลักษณะที่เกิดจากการทำอานาปานุสสติ และใช้วิปัสสนาญาณพิจารณา เมื่อจิตดำรงอยู่ในฌานที่ ๒ ของอานาปานุสสติ แล้วยกอาการสัมผัสของร่างกายขึ้นพิจารณา เสียงนั้นเกิดจากอาการกระทบต่อเนื่องของมวลอากาศ (ระหว่างที่พิจารณาอย่างนี้จะพบว่า เสียงทั้งหลายกลายสภาพ เป็นคลื่นเหมือนคลื่นน้ำ กระทบกันเป็นมวลสาร เห็นภาพชัดเจน)เมื่อพิจารณาต่อไปว่า เมื่อเข้ามาถึงกายเรา เรารับรู้ด้วยอาการของประสาทวิญญาณ (นิมิตภาพคลื่นเข้ามาในหู ผ่านกระดูกหูรูปงวงช้างอย่างชัดเจน ผ่านเข้าไปในระบบต่าง ๆ เห็นภาพชัดเจน จนกลายเป็นกระแสไฟฟ้า ผ่านไปยังระบบประสาทเหมือนไฟฟ้าวิ่งไปตามสายไฟ แล้วไปที่จุดหนึ่ง ๆ ไม่ทราบวิทยาศาสตร์ท่านเรียกว่าอะไร เิกิดการสันดาป ขึ้นที่ตรงนั้น แล้วมีกระแสผ่านไปจนถึงสมอง สมองสร้างความรู้ว่ารับอาการสัมผัสอย่างไร แล้วตอบกระแสฟ้าฟ้าออกมาสั่งงานร่างกาย ให้รู้ตาม ฯลฯ) จิตเกิดสภาพรู้ว่าเสียงนั้นไม่มีสภาพที่มีอยู่จริง เป็นเพียงสมมุติที่ร่างกายสร้างขึ้น ถึงตรงนี้จิตตัดเสียงออกไป ไม่ยึดมั่นถือมั่นไว้ ไม่สร้างสัญญาใหม่ว่าเสียงนี้คืออะไร เสียงนี้คืออะไร จิตเกิดอาการปัก  มั่นคง  ทรงตัวอย่างเข้มข้น  ... เสียงหายไป



พรุ่งนี้จะเดินทางไปพุทธมณฑลตอนบ่าย ถ้ามีอะไรคืบหน้าก่อนที่จะไปจะมาบันทึกไว้ให้อ่านกัน