หลายวันมานี้อยู่ไม่ค่อยเป็นที่เลยไม่ค่อยได้มาเขียนบันทึก มีความตายของผู้อื่นลอยผ่านหน้าไปมาวันละหลายๆ รอบ ให้ได้สะดุดใจเป็นระยะๆ ก็ดีเหมือนกัน วันนี้นั่งรถไปต่างจังหวัด มีจังหวะว่างเลยเข้ากรรมฐาน เหมือนเข้าไปนั่งสงบอยู่ในห้องว่างๆ แต่ไม่กว้างมาก สีขาวๆ เทาๆ ไม่มีเสียงรบกวน รู้สึกเย็นแปลกๆ

นึกไว้ว่าจะเขียนบันทึกเรื่องความรู้สึกของผู้ทรงฌานไว้ให้อ่านกัน ... จิตกับลมหายใจจะมีสภาพดึงดูดเหมือนแม่เหล็ก จะไม่มีอารมณ์อันอื่นเข้าขวางสภาพดึงดูดอันนี้ได้ จะรู้ลมหายใจอยู่ตลอดแม้แต่ยามหลับ ยังคล้ายจะรู้อยู่โดยตลอด และสภาวะปกติที่จิตจะทรงอยู่คือฌาน ๒ ถ้าจะลงต่ำกว่านี้ก็จะลงด้วยตั้งใจจะลง ลมละเอียดเย็นไหลละเลียดเข้าออกอย่างมีกำลัง หายใจน้อย หรือแทบจะไม่หายใจ .. (วันหลังค่อยเขียนให้อ่านต่อ ขอตัวทำงานก่อนครับ)