เมื่อวานนั่งสมาธิตอน ๔ ทุ่มได้ ๑๕ นาที จิตก็ตัดจะหลับเพราะเหนื่อยจากการงานประจำวัน จึงเอนตัวหลับไป ตื่นมาตอนตี ๔ ก็นั่งต่อ ได้ ๔๕ นาที ก็จะตัดหลับอีก ก็เอนนอน ตื่นมาตี ๕ กว่า จึงลุกไปทำกิจวัตร

เมื่อได้เวลาออกไปเดิน สังเกตุว่าจิตเรียบ ความฟุ้งมีน้อย แต่ก็ยังมีผุดอยู่ จากความพยายามในช่วงที่ผ่านมาที่พยายามเก็บเล็กผสมน้อย ทำวันละนิด เรื่องฟุ้งที่มีค่อยๆ ลดตัว จากที่ผุดขึ้นเหมือนจะแย่งกันคิด คิดทีละหลายๆ เรื่อง ก็กลายเป็นคิดทีละเรื่อง พอคิดทีละเรื่องก็เป็นคิดเรื่องเดียวแต่ คิดเป็นห้วงๆ เป็นจังหวะ ทิ้งระยะ อย่างในตอนนี้ก็เป็นการคิดเป็นห้วงๆ  ควบคุมได้ แต่ก็ยังคิดอยู่

เมื่อทำได้ประมาณ ๓๐ นาที อากาศเริ่มร้อน เดินเริ่มเหนื่อย อาการฟุ้งมีมากขึ้น อาการสงบลดตัว ก็ลองจับภาพพระแทน นึกถึงพระพุทธชินราช ภาพท่านก็ปรากฏ พร้อมสายรุ้ง ได้สัก ๑ - ๒ นาที ก็ต้องทำกิจธุระอื่นจึงหยุดไป

ความเหนื่อยจากการงาน มีผลมากกับการทรงสมาธิ แต่อากาศร้อนอบไม่มีผลมาก รู้สึกชอบมากกว่าอากาศหนาวเย็นเพราะเมื่อใดที่เจออากาศเย็นมักจะง่วงหลับทุกครั้งไป